Ludzie na roku powoli odnajdują się, jednoczą za lub przeciwko temu, co się dzieje w kraju, w ich sumieniach, a ja nadal boję się dotknąć drugiego człowieka.
6 stycznia
Nadal nie mogę odnaleźć się w grupie. Iwona pyta mnie o MONAR. Obiecałam, że zawiozę ją tam po sesji.
Nie mogę teraz nikogo sobą obciążać – przyjaciela, kochanka, znajomych. Nie są w stanie obcować ze mną. Nie podtrzymają ciężaru, który rozsypuje się we mnie jak gruz z eksplodującego domu. To oni uginają się bezradni. To ja podnoszę się dzięki ich zwątpieniu, w pogardzie dla siebie.