27 sierpnia
Piszę, cały czas piszę, nocami i dniami. Teraz mogę powrócić do tamtych lat. Mam w sobie inną dojrzałość. Jakby nieznany owoc otworzył się we mnie i wyrzucił nasiona.
Anno, w końcu coś mi się musi udać.
29 sierpnia
Skończyłam Pamiętnik. To niepojęte. I ja umierałam w tamtym dniu, kiedy poszłam na złoty strzał. Dlaczego tak? Umarłam tamtego dnia bez względu na wyniki akcji reanimacyjnej. Coś się we mnie stało, jestem inna niż wczoraj. Znów inna. Muszę zacząć żyć na własny rachunek, bez zewnętrznej kontroli. Dlaczego tak boli codzienność, istnienie, przemijanie? Samotność nie musi oznaczać pustki.