За намі зачыніліся дзверы, якія трымала магутная, бліскучая засаўка, чорнага колеру.
— М-м-м, нядрэнна, — заявіў я. — Як казаў адзін аднаногі пірат: «Аповесць дашкандыбала да цікавага».
Глава 6
Ёсць невялікая гайданка гэтай хаты-карабля, калі спрабаваць яго разгайдаць скачкамі, а наогул ён стабільны, як быццам убіты ў глебу…
Самае пацешнае — карціны. Сцены бярвеністага, воднага астрога, знявечаныя нейкімі каравымі партрэтамі, нейкага мужыка ў аб'ёмным, скураным касцюме і з жоўтым бабачкай-зашмаргай пад горлам. Відаць, гэта нехта важны…
— Як думаеш, Аля, гэта і ёсць іх канцлер?
— Не ведаю, — сумным голасам адказала мая мілая сукамерніца.
— Давай пагутарым аб мастацтве, ну вось аб гэтых партрэтах, да прыкладу. Дарэчы, большасць так званых спецыялістаў па мастацтве нічога ў мастацтве не разумеюць, а толькі паслужліва клеяць ярлычкі, атрыманыя ад мінулых пакаленняў.
Аля прамаўчала, я працягнуў:
— Элітарнае мастацтва - друзлая матэрыя. Усякія там сімфоніі, пленэры скульптараў і карцінныя галерэі Шагала павінны існаваць, хоць сярэдняму грамадзяніну яны, па вялікім рахунку, не патрэбныя. Элітарнае мастацтва спажывае эліта, і яна ж рухае цывілізацыю наперад. Наўрад цi геніяльны інжынер натхніцца выглядам п'янага зборшчыка смецця, які заснуў на працоўным месцы. Верагоднее, што інжынера натхніць музыка, як спадара Эйнштэйна. А натхнёныя інжынеры вынаходзяць усякае, у тым ліку карыснае п'яным зборшчыкам смецця. Выходзіць, што і сімфоніі з карціннымі галерэямі патрэбныя зборшчыкам смецця, хоць яны пра гэта і не здагадваюцца. Людзей здзіўляе, што палатно з нейкімі плямамі каштуе мільён долараў, але чамусьці не здзіўляе, што за пару пачкаў нарэзаных паперак можна купіць асабнячок, частку ляснога масіву ці нават цэлую жонку. Якая каштоўнасць не ўмоўная ў свеце, дзе паміраюць нават блакітныя кіты, не кажучы ўжо пра людзей і прусакоў.
Дзяўчына зноў нічога не сказала, хоць звычайна радавалася бліскаўкам маіх маляўнічых, мудрагелістых, манерных спічаў.
— Кінь, Аля! — пазначыў я сваю пазіцыю. — Не варта паддавацца засмучэнню!
— Гэта ты вінаваты, — панадлівая палонніца водных чалавечкаў усё ж зрабiла мне ласку.
— Ого, вось так, — я рагатнуў. — А хто папярэджваў цябе, што лепш не карыстацца Пастэга часта.
— Не! Ты сказаў: «Я ніколі не карыстаўся ёй так часта», гэта не папярэджанне аб тым, што нас можа закінуць да дзіўных, агрэсіўных істот.
«Мутабельны лобстар, яна мае рацыю».
— Я яшчэ ніколі не трапляў у іншыя рэальнасці, — сказаў я ўслых. — Але ты выкладаеш ісціну, Алюша! Аднак, для роспачы прычын няма, павер мне.
Дзяўчына маўчала. Я падышоў да яе і ўзяў яе за рукі. Яна не адхапіла далоні, але вельмі сумна паглядзела на мяне сваімі прыгожымі, пяшчотнымі вачыма.
— Гэта наша кніга, Алюша, мы тут рулім! — я стараўся гаварыць вельмі ўпэўнена. — Усё хутка стане цудоўна, будзе проста найкруцейшым хараством.
Пасля гэтых слоў я нахіліўся да Алюшы і прашаптаў ёй нешта на вуха. Ад гэтага яе твар прасвятлеў, але вам, дарагія чытачы, я гэтага пакуль не скажу, вядома ж, дзеля большай інтрыгі.
У гэты самы момант, зазвінелі замкі, дзверы ў плывучую хатку адчыніліся.
— Канцлер чакае вас, — сказаў Логік, якога я лёгка пазнаў па пасмах рудых валасоў, што тырчалi з-пад маскі. — Спачатку мы завязем вас да каменя Рахптаха.
— Каменя каго? — спытаў я.
— Гэта камень татэмнай птушкі нашага канцлера. Калі вы задумалі забіць нашага лідэра, то Рахптах прыляціць і задзяўбе ворагаў, — сказаў стаячы побач воін у такім жа як у Логіка гарнітуры, аднак вельмі доўгія светлыя косы, і высокі галасок выдавалі жанчыну, мабыць, маладую.
— Маўчы, Марта, калі не пытаюцца, — абарваў спадарожніцу Логік. — А вы варушыцеся.
Неўзабаве мы былі ў чарадзейнага птушынага каменя — сапраўды вялізнага, не менш за два з паловай метраў у вышыню і трох метраў у даўжыню. Ляжала гэтае дзіцяня скалы пасярод густога гаю.
— Лезьце наверх, — распарадзіўся Логік.
Я дапамог Але ўзлезці, а затым лёгка залез сам. Нашы суправаджаючыя сталі на варту вакол валуна.
— Працягнем нашу гутарку аб дэмакратыі. Тое, што адбываецца тут, Аля, зусім дакладна не з'яўляецца дэмакратыяй. Хоць кіраўнік гэтага каралеўства чамусьці завецца канцлер — гэта толькі маска з пап'е-машэ. Кіруе тут абсалютны манарх.