— І што магло цябе так здзівіць у прыбіральні? — весела цікаўлюся я.
— Я… я… разумееш, — дзяўчына сапраўды не можа знайсці слоў.
— Так, працягвай, гэта архіважная думка.
— Я якраз села…
— Ай, пачакай, — перабіваю я. — Ты хочаш сказаць, што ў грамадскім клазеце ты прама садзішся, а не проста нахіляешся?
Аля закатвае вочы і падпірае галаву, нібы радэнаўскі мысляр.
— Я табе як-небудзь пакажу, калі табе хочацца на такое паглядзець. А пакуль не перабівай, будзь джэнтльменам.
— Слухаюся, — я накрываю галаву адной далонню і аддаю чэсць іншай.
— Дык вось. Я прысела, а да мяне саскочыла дзіўная, размаўляючая істота. Яна вылезла з нейкіх шчылін паміж плітамі на столі. Гэта вельмі падобна на выдру. Яна ў мяне ў сумцы… Здаецца, хоча з табой паразмаўляць.
— А вось гэта ўжо выдатны паварот, хвалю! — я адсунуў ад сябе белую перачніцу. — Давай заплацім, пойдзем адсюль і зробім дэбаты з выдрай, дзе-небудзь у падваротні.
Рахунак, ветлівая падзяка, трохі цяжкаватыя дзверы са звышгладкай ручкай, найблізкі праход-тунэль у старадаўняй, багата дэкараванай пабудове. Парачку хаваюць ад мінакоў цудоўныя, каваныя вароты. Для надзейнасці мы праходзім далей. Вось ён зацішны куток. Аля здымае з плечыка сваю вялізную сумку і адкрывае яе. Бачу як цёмнае, футравае верацяно імгненна выскоквае вонкі. Выдра! Насамрэч звычайная, толькі на шыі вісіць танюсенькі ланцужок з ледзь прыкметным чырвоным каменем, а вакол задняй лапы — паясок, да якога прымайстраваны чорны камень.
— Мяне клічуць Савелій, — звярок расшаркваецца. — Я адправіўся да вас дзеля гутаркі. Выбачыце, што патурбаваў у такі інтымны момант. Проста ў мяне тэрміновая справа.
Аля збянтэжана ківае, маўляў, нічога страшнага, усё хоць раз размаўлялі з доўгім млекакормячым з сямейства куніцападобных седзячы пры гэтым на ўнітазе, якая, скажам так, дробязь.
— І што за неадкладнасць, дарагі Савелій? — пытаю я.
— Вашы фокусы з Пастэга, спадар Тэт, не ўпісваюцца ні ў якія рамкі. Вось, уласна, прычына для візіту.
— А што такога жудаснага адбылося? — маё пытанне, нельга выключыць, зададзена крыху грубаватым тонам, але я не прывык даваць справаздачу выдрам.
— Наш ордэн так-сяк змірыўся з вашымі візітамі ў мінулае, але частае выкарыстанне Пастэга прывяло да ўзлому аднаго з суседніх вымярэнняў. Гэта ўжо абсалютна, без усялякіх двух меркаванняў, недапушчальна. Мы, гэта значыць ордэн Вайлікіската, або, у бытавым ужытку, Вялікі ордэн крапчатай выдры, з'яўляемся захавальнікамі парадку. Менавіта таму дапусціць ваша самавольства мы проста не можам.
— Чаго ж вы хочаце? — пацікавілася Аля.
— Перастаньце выкарыстоўваць Пастэга так часта, а лепш і ўвогуле.
— А што вы можаце зрабіць, спадар Савелій, калі я праігнарую прашэнне? — на гэты раз маё пытанне зададзена вясёлым тонам.
— О! Ордэн выдр можа распачаць надзвычайныя дзеянні, спадар Тэт, — Савелій важна паварушыў вусамі. — Мы можам паўплываць на Пастэга, падчас вашага візіту, і так паўплываць, што вы засядзеце ў якой-небудзь дзірцы, кшталту каралеўства Крэйдавых гор, на тыдні два. Тамтэйшы канцлер ашалела точыць на вас серп жняца. Гатовы паклясціся, двух тыдняў яму будзе дастаткова, каб з вамі расправіцца.
— Ну-ну, сур'ёзны аргумент, спадар Савелій, аднак я не люблю, калі мяне да чагосьці прымушаюць, акрамя таго, я вельмі рызыкоўны. Магчыма канцлер расправіцца са мной, а магчыма я падыму рэвалюцыю ў яго краі. Гэта ўжо сапраўды не тое, што трэба захавальнікам замшэлых парадкаў — вашаму вадаплаўнаму ордэну.
Савелій доўга моршчыў нос і смешна рыкаў, перабіраючы пальцамі маленькіх лапак.
— Вашы ўмовы? — працадзіў ён нарэшце.
— Я буду менш выкарыстоўваць Пастэга, бо, па праўдзе, і сам думаю, што яго частае выкарыстанне не вельмі бяспечна. А наўзамен вы пакажыце мне штовячэрняе жніво?
— Адкуль вы ведаеце пра жніво? — спытаў уражаны Савелій.
— Гэта мая кніга, я тут усё ведаю, — адрэзаў я.
— І больш вы нічога не хочаце?
— А яшчэ вы заведзяце мяне да Бабы Крум.
— Вы і пра яе ведаеце, — выдра пляснула лапкамі. — Але ж ні адзін чалавек яшчэ не хадзіў да Бабы Крум.
— У гэтым і справа. Прыемна быць першым, хоць і не ва ўсіх выпадках, але ў гэтым так, — я глядзеў на Савелія ва ўпор, свідрувючы яго позіркам, як майстравіты баксёр свайго суперніка.
— Здаецца, вы не пакідаеце нам іншага выйсця, акрамя як пагадзіцца. Я другі намеснік магістра нашага ордэна, прыняць такое рашэнне — маё права.