Чаго я хачу ў гэты момант, я і сам дакладна не ведаю. Напэўна, мне хочацца выказаць словы падзякі гэтай дзяўчынцы… Бо менавіта ёй я абавязаны сваім жыццём. Але падзякаваць і развітацца?.. Не, гэтага я не хачу… Мне патрэбна ад яе яшчэ тая недагаворанасць, якая дае людзям надзею на наступную сустрэчу… Напэўна, не заручыцца ёю я і баюся зараз болей за ўсё…
Надвор’е псуецца. Неба завалочанае малочнай смугою. Шэрая навісь аблокаў кранаецца дахаў дамоў, такіх жа шэрых і аднастайных. Вуліца — бязлюдная. Пачынае накрапваць дождж, і, каб не змокнуць, хаваюся пад дрэвам. Аднак і пад ім ад дажджу не схавацца. Халодныя кроплі прасочваюцца праз рэдкае вецце, трапляюць за каўнер, сцякаюць па твары.
— Шчаслівы ты…. Табе ёсць дзеля чаго жыць, — узгадваюцца мне словы дзядзькі Івана.
Усё правільна, згаджаюся я. У чалавека ў жыцці павінна быць мэта. І ў мяне яна ёсць. А яшчэ ў мяне ёсць Жэнік, Насця, Валька і шмат яшчэ хто. Хіба можна назваць мяне чалавекам адзінокім? Не… Цяпер я ведаю дакладна: не адзінота адшуквае нас, а мы яе. А яшчэ я ведаю тое галоўнае: дзе гняздзіцца гэтая адзінота... Яна гняздзіцца ў кватэры майго суседа. І, каб не сутыкацца з ёю, нам неабходна пажыць некалькі тыдняў у бочцы, як Дыяген…
— Дольчык! Дольчык! — кліча мяне нехта. Голас выбухае праз мае супярэчлівыя думкі і пасяляе ўпэўненасць. Я ўздрыгваю ад нечаканасці. Насустрач мне спяшаецца жанчына. На яе твары абаяльная жыццярадасная ўсмешка. Я пазнаю яе. Яшчэ б, не пазнаць яе?!
— Я так спяшалася… Я так спяшалася, — часціць жанчына. — Баялася размінуцца з табою. Баялася не застаць цябе тут. Яно і не дзіва, так, як ходзяць у нас аўтобусы, не тое што спазніцца можна… — тараторыць яна.
— Адкуль вы ведаеце, што мяне завуць Дольчыкам? — здзіўлена пазіраю я на жанчыну. — І ўвогуле, нашто я вам спатрэбіўся?..
— Не пазнаў, — разводзіць рукамі жанчына і сумна ўздыхае. — Вядома ж, не пазнаў… А памятаеш: вакзал… Я ад’язджаю ў Кіеў… А ты… Ты спрачаешся са мною: «У нас усё ёсць… У нас усё ёсць… І нацыянальная ідэя таксама…» Ну што, успомніў?..
— Успомніў, — хвалююся я. — Мы нават не пазнаёміліся з вамі тады. Дарэчы, даруйце… Мне сорамна за тую сваю нястрыманасць... Мне здаецца, што я вас тады пакрыўдзіў. І яшчэ… Я вас нядаўна па тэлевізары бачыў.
— Што ты, што ты… Нічым ты мяне не пакрыўдзіў, — не звяртае ўвагі жанчына. — Наадварот, гэта я хацела цябе падзадорыць. Бо веру, што і ў вас будзе як у людзей. Ва ўсякім выпадку, я спадзяюся на тое… Спадзяюся, бо таксама жыву ў гэтай краіне...
— Як вы знайшлі мяне? Скуль даведаліся, што я тут?
— Гэта не важна, — адказвае жанчына. — Галоўнае, што мы не размінуліся з табою… Я павінна табе перадаць нешта… І яшчэ, не звяртайся да мяне на «вы»…
Жанчына адчыняе жаночую сумачку і выцягвае адтуль невялікую блакітную скрынку. Скрынка аздобленая мноствам дробных каменьчыкаў, якія зіхацяць, пераліваюцца, ад чаго яна шугае магічным бляскам.
— Што гэта? — хвалююся я.
— Камень… Скарб Свету, — ціха прамаўляе яна. — Памятаеш, пра яго табе некалі расказвала Ліда?.. Мой абавязак перадаць яго табе.
— Мне? — збянтэжана лыпаю вачыма.
— Так.
«Скарб Свету прыносяць звычайна выпадкова зусім невядомыя людзі, — далятае аднекуль з глыбіні памяці ціхі голас Ліды. — Тым жа выпадковым шляхам у патрэбны час Камень знікае, каб з’явіцца зноў, але зусім ужо ў іншай краіне. З’яўленне Каменя азначае, што надышоў тэрмін абяцанага ўз’яднання і магутнасці краіны, дзе Ён з’явіўся.»
— Але чаму мне? — сумняваюся я. — Як я ведаю, валодаюць Каменем абраныя.
— Ты і ёсць адзін з іх… Бо якраз такія, як ты, вырашаюць лёс сваёй краіны…
— Але з’яўленне Каменя звязана з Жаночым Пачаткам. А я не маю магчымасці падарыць гэты Камень таму, каму патрэбна. Вы мяне разумееце?.. Тая, якой я мог бы падарыць Яго, трагічна загінула... Шмат гадоў таму…
Жанчына прыхільна ўсміхаецца.
— Памыляешся, Дольчык. Табе ёсць каму падарыць Скарб.
— Каму?
— Ты забыўся, што ў цябе ёсць Наста…
— Наста? — здзіўлена лыпаю я вачыма.
— Так, Наста.
— Але ж: «З’яўленне пад час Майго Прыходу патрабуе не немаўлят, але сяброў з выпрабаваным духам».
— Ты ёсць той, пра каго гаворана. Бо: «Няма патрэбы нараджацца таму, хто згодны прыняць удзел у вечнай, плённай працы. Усё для ўсяго і заўсёды. Дайце думцы блукаць без натугі, і яна параіць табе, што рабіць. Чуццё жанчыны падкажа, як упрыгожыць Храм кветкамі…»