Жанчына працягвае мне блакітную скрынку.
— Як завуць вас? — спяшаюся я. — Мы з вамі зноў разыдземся як знаёмыя.
— Гэта не самае галоўнае, Дольчык, — усміхаецца жанчына. — «Мы сочым за Вамі і радуемся, вымяраючы рост кветкі вашай аўры. Бо гэта і Наш Сад!» А цяпер ідзі, дзяўчынка чакае цябе… І яшчэ, беражыце Камень. Памятайце, на вас ляжыць вялікая адказнасць…
Час прыспешвае. Хаваю скрынку за пазуху і подбегам кідаюся да паўадчыненай брамкі. Напаўдарозе спыняюся ад жахлівай супярэчлівай думкі: «На што я разлічваю, дзівак?.. Яна ж пустэльніца!.. Ва ўсякім выпадку, імкнецца прысвяціць сваё жыццё манаству. А гэта значыць…»
Галава кружыцца ад нервовага напружання. Думкі блытаюцца. І ніякай логікі. Стомлена азіраюся. Жанчына ад мяне далёка ўжо. Я са шкадаваннем гляджу ёй услед і не спрабую спыніць. Хвілінку-другую вагаюся, потым выцягваю з-за пазухі скрынку і адчыняю. Ад Каменя шугае жоўта-блакітнае ззянне і нябачная воку, таемная магічная энергія — энергія Вялікага Дыхання…
2006 г
Закахацца ў малпу
1
Ноччу мне сніцца, што я палюю на зайцоў. Страляю па іх са стрэльбы з блізкай адлегласці. Крывішчы вакол! Жах! А гэтым стварэнням хоць бы хны, сядзяць і брывом не вядуць. Ух, трасца вашай матары!..
Вы толькі не падумайце, што я і сапраўды садыст нейкі. Гэта я толькі ў сне такі ваяўнічы, а насамрэч я — чалавек добры, мухі не пакрыўджу. Гэтыя сны — насланнё нейкае сатанінскае! Яны самага бяскрыўднага дурнем зробяць. І ўсё з-за дзіўнай, уласцівай толькі ім адным, логікі. А людзям што? Людзі прывыклі ўсё на свой капыл мераць. Людзям толькі зачэпку дай, і яны такога напрыдумляюць. А тут і прыдумляць нічога не трэба, тут іншы раз такая лухта мроіцца — ні сесці, ні ўпасці. Карацей, не ведаю, як вы, а я лічу, што дурасць у сне даравальная. Гэта ж вам не сапраўднае жыццё і нават не кінастужкі мастацкія, гэта — сны, і мне па іх сцэнарыяў не пісаць. Хоць паспрабаваць не зашкодзіла б, глядзіш, мо тады і жыццё наладзілася б, і галадаць не давялося б. Вось толькі ці стане запатрабаванаю тая мая пісаніна на мове, на якой мала хто сёння чытае?
Прачынаюся злосны і знявераны. Не да весялосці, вядома: і зайцы цю-цю, і голад басанож у жываце маршыруе! Узіраюся ў начное неба і імкнуся дакапацца да вытокаў маёй толькі што прымроенай жорсткасці. Аднаўляю ў памяці паслядоўнасць нядаўніх падзей, спрабую знайсці ім разгадку. Не гледзячы, што лічу сябе чалавекам адукаваным, на гэты раз у сваіх прароцтвах сумняваюся. І не без падстаў. Бо калі нават пагадзіцца з тым жа Мілерам, а гэта вам не я са сваімі дылетанцкімі ведамі, то нічога станоўчага мне ў перспектыве сон мой не прадракае. Наадварот, для таго каб вярнуць раней страчаныя свае пазіцыі, мне давядзецца прыбегнуць яшчэ да нейкіх жорсткіх дзеянняў. Да якіх і супраць каго — пакуль пытанне. Вось толькі ці пад сілу зрабіць гэта мне, чалавеку самотнаму, без таго стомленаму жыццём, бяздомніку, можна сказаць, які пераносіць уражанні з дня сённяшняга ў дзень заўтрашні з адной толькі мэтай — каб пакутаваць? Хутчэй не, чым так. Бо пакуты, перакананы я, гэта ўсяго толькі пачатак новых пакут...
Па Фрэйду і ўвогуле нейкая дурнота атрымліваецца. Да такога яшчэ дадумацца трэба! Як выяўляецца, мяне ў хуткім часе чакае інтымная блізкасць з непаўналетнімі. Вось так! Ні больш і не менш. Жудасць і годзе!.. Скажы каму, засмяюць. Што я вам, педафіл нейкі? Мне б чарвяка замарыць ды цыгарэтку выкурыць. Фантазёры, а каб вас... Гэта я пра клеркаў з розных дабрачынных «кантор», накшталт нашага «Чырвонага Крыжа». Куды толькі глядзяць, шайка-лейка?! На даверлівасці нашай нажываюцца, сумленных людзей за нос водзяць, а ў гэты час у цэнтры Еўропы такія, як я, небаракі з хлеба на квас перабіваюцца. І хоць бы якая табе паблажка!..
А на вуліцы ноч. І прыродзе не да мяне. Яна, бачыце, сама стамілася ад нейкіх там катаклізмаў! Ёй, бачыце, не да такіх вар’ятаў, як я, тым больш не да іх змагання за свае правы і свабоды… Ляжу, аблажыўшыся лапнікам, нібыта ў буслянцы якой, і мару аб ежы. А недзе побач, ля ног, дае храпака мая краіна. І неба над ёю халоднае і празрыстае — не неба, а размаіты дыван, аблеплены бурштынавымі зоркамі, з поўняю спелай і набрынялай, нібыта ў каровы вымя. Афігець і не прачнуцца!.. А вакол — ні душы. Вакол сутонне, раздрапанае веццем, ды цішыня — жудасць якая. Такая толькі перад канцом свету бывае. А можа гэта я аглух ад свайго працяглага маўчання?
— А-а-а!.. — выціскаю я. Вантробны хрып непрыемна ласкоча горла і, не нарадзіўшыся, застрае ў сярэдзіне спакутванага бяссонем цела. «Ну і фіг з вамі! — злуюся я. — Для мяне цяпер і маўчанне занятак. Не адмаўляцца ж мне ад яго. Яму таксама належная замена патрэбная.»