«Да жыцця трэба ставіцца з іроніяй», — навучае яна мяне неаднойчы, а сама гэтага прынцыпу не прытрымліваецца: раздражняецца і крыўдзіцца без падстаў, кпіць з іншых, хаця б з мяне, карацей, Люська — сужыццё некалькіх асобаў у адной. Гэтыя адмоўнасці і ёсць тая сцяна, якая раздзяляе нас апошнім часам. І ўсё ж, не гледзячы, што адносіны нашы з ёю не мёд, яны не настолькі паганыя, каб нам жыць паасобку. Хаця на гэты раз яны зайшлі канчаткова ў тупік. Я для яе зараз лічы што ніхто. І вінаваты ў гэтым я, дакладней, мая пасрэднасць.
«Паважаны абанент, у вашым сэрцы не засталося месца для радасці? Усміхніцеся!»
Гэтую SMSку я атрымліваю толькі што і ўспрымаю яе як падарунак лёсу, як альтэрнатыву песімістычнаму настрою, як крок да прымірэння. Тэлефон для нас з Люськай пакуль адзіны рэальны сродак зносін, а таму хуценька націскаю на зялёны гузік з мэтаю пачуць яе голас. Мяне нахабна спыняе аператарка, якая прытарна-ветлівым сапрана папярэджвае, што сродкаў для такой раскошы на маім рахунку не засталося, што падрабязнасці мне змогуць патлумачыць у абаненцкай службе кампаніі. Пасля чаго ў трубцы нешта голасна шчоўкае, і зусім іншы ўжо голас — замагільны і ненатуральны, пачынае вучыць уму-розуму і страшыць, што ў выпадку, калі я не разлічуся ў бліжэйшы час з даўгамі, мой тэлефон адключаць. Слухаць гэтую лухту не выпадае, тым больш што разлічвацца ні з кім я не збіраюся. Павагаўшыся, усё ж спрабую даслаць Люсьцы пісьмовы адказ.
«Мы дарослыя людзі, і нам ніхто не замінае спаць у адным ложку!» — набіраю я на дысплеі тэкст у характэрным для яе стылі і націскаю на гузік «даслаць». Але з гэтай маёй задумы таксама нічога не атрымліваецца. Тэлефон заблакіраваны і за лічаныя хвіліны ператварыўся ў непатрэбную цацку, па якой можна хіба што вызначаць час, ды і то пакуль не села батарэйка. Гляджу на высветлены на дысплеі нумар Люськінага тэлефона і разумею, што гэта пакуль адзіная з ёю лучнасць. Праз хвіліну лямпачка гасне, і яе нумар бясследна знікае. Цяпер і яго давядзецца шукаць у тэлефоннай кніжцы. Хаваю «забаўку» ў кішэню і пачынаю думаць пра Яе.
Калі верыць Люсьцы, я — тая яшчэ штучка! Мне палец у рот не кладзі, адкушу. Магчыма, так яно і ёсць на самай справе, але чуць пра сябе такое ад каханага чалавека, маці маіх будучых дзяцей, не ў кайф. Таму і не дзіва, што я крыўдую. Але гэта, як гаворыцца, мае ўжо праблемы.
— Вікцюша, ведаеш, чаму мы ніколі не станем з табою дарослымі? — выпытвае яна ў мяне. На вуснах блукае ледзь заўважная ліслівая ўсмешка.
— Як гэта? — недаверліва пазіраю я.
— Так гэта, — абразліва крыўляецца яна. — Дарослымі, Вікцюша, могуць стаць толькі дзеці.
Спасцігаю сэнс пачутага і недаўменна паціскаю плячамі.
— Лагічна, — хвілінку маўчу і ў неўпапад вымаўляю: — Якія ўсё ж нікчэмныя людскія жаданні!
— Макака! — абразліва цэдзіць Люська. — Ты нават закахацца не здольны як след.
— Пры чым тут закахацца?
— Пры тым, Цюша, што для цябе закахацца — цэлая праблема.
Гэта чыстая праўда, і мне робіцца няёмка. Не за сябе, а за тое, што Люська агаляе гэтую праўду, выстаўляе яе напаказ.
— Няўжо табе не падказвае сэрца, што ты… — задумваецца яна на хвілінку. Яе доўгія пальцы з кіпцюрамі, нібыта ў кошкі, ваяўніча выгінаюцца. Твар наліваецца чырванню.
— У мяне няма сэрца, — цынічна вымаўляю я. — Замест сэрца ў мяне пажарная помпа. Ха-ха-ха!
— Сумна і банальна.
Ліслівая ўсмешка ператвараецца ў абразлівую. Люська заўжды скажае маё імя, калі хоча пакрыўдзіць. А яшчэ называе мяне макакай.
— У цябе, Люська, ёсць нешта такое, — прызнаюся я ёй шчыра, — што крадзе мяне ў самога сябе.
Люська дэманстратыўна закідвае нагу на нагу і запальвае цыгарэту. Я патанаю ў яе вачах і ўпершыню пачынаю сумнявацца ў дакладнасці паняццяў, што такое прыгажосць. У Люські асіметрычны твар і маленькі рот, але гэта не псуе яе знешнасці, наадварот. Яе пуловер, які шчыльна абцягвае грудзі, яе туфлі на высокай шпільцы, яе самаўпэўненая ўсмешка, яе… (пералічваць перавагі можна бясконца) падкрэсліваюць яе статнасць і элегантнасць.