Неяк прыехалі да ix — госці? калегі? пакупнікі? — i недзе забавілася перакладчыца. A ў нас тымчасам рабіў толькі адзін ліфт. I ліфцёрка — ліфт яна без наладчыка запусціць не змагла затое выдала на чысцюткай ангельскай, які ліфт робіць, які не. А яшчэ паднялася з пачэснай камандай наверх i там паўгадзіны займала нетутэйшую публіку. Яе суправаджаў вартаўнік Васіль — Васіль Паўлавіч Купрэвіч. З ангельскай ён знаёмы, як большасць адналеткаў з вышэйшай адукацыяй — „перакладае са слоўнікам” — аднак ён пільна сачыў за кожным словам ліфцёркі, як толькі ўзнікала паўза, ён важка сведчыў: „Йес!” Тая не паспявала ўздыхнуць, як ён упэўнена, як рэфрэн, устаўляў сваё : „Йес!” Хто-небудзь з гасцей кідаў на яго вокам — i Васіль цвёрда i з выглядам даверанай асобы, што прадстаўляе не толькі ўстанову, але i дзяржаву (не менш), рубіў: „Йес!” Васіль Паўлавіч абшастаў адну шостую зямной кулі ў асноўным па маланаселеных мясцінах i па тых, куды людзі, можа, калі i траплялі, але следу свайго не пакідалі. Геолаг. Здаецца, ці не кандыдат навук. Тут пра сябе ніхто асабліва не распавядае, ды i часу няма: змену здаў, змену прыняў. Сітуацыя штатная. А калi нешта недзе прарвала — то батарэі, то каналізацыю, дык доўга пра тое не расказваюць, найбольш выдаюць коратка i найбольш з таго лексічнага раду, што незадаўга звалі нецэнзурным. Цяпер цэнзуры няма... Падобна, i словы — любыя i ў любых абставінах — цяпер могуць ужывацца. I ўжываюць. Наша ліфцёрка i тут была віртуозам.
A Васілю Паўлавічу, кажуць, няма роўных ў разгадванні красвордаў, у спрэчках з начальствам, у наладжванні сувязяў з іншымі „пунктамі” ахоў.
Яго змяняе Пятро Міхайлавіч Мядзведзеў — былы падводнік. Каўтаранг — капітан другога рангу. Заядлы рыбак. Усё па вугра на Нарач „сплывае”. Рыбачыць i ўлетку, i зімою. На машыне ганяе, што прафесійны гоншчык. Не тое што адстаўны падпалкоўнік Падгайны — той над сваімі „коламі” трасецца, што кўрыца-квактуха над яйкамі. I ўсё імкнецца каманды выдаваць: прыбіральшчыцам, хаця не мае над імі аніякай улады, электрыку, сантэхніку... Тыя — хто агрызаецца, хто пасмейваецца, хто — не звяртае ўвагі. Сабака брэша — вецер носіць.
Электрык Юрык — хаця Юрыку таму даўно шэсцьдзесят з добрым гакам, нават ці не над семдзесят — i шавец, i кравец, i стругаль, як кажуць. Ён i дворнікам працуе, здаецца, i не толькі ў нас. Ходзіць ён зазвычай у добра падношаным пінжачку, у пацёрханых джынсах... А тут выдалася нейкая нагода... Высветлілася, што Юрык — блакаднік, з Піцера. I выклікалі яго на нейкую імпрэзу. I адразу адтуль ён з’явіўся на працу. У чорным гарнітуры, з гальштукам „бабачка”. А дзень выдаўся ветраны, восень ужо ўваходзіла ў апошнюю фазу — лісця, што табе карнавал, восеньскі фэст. I Юрык — у гальштуку-„бабачцы” — узяў мяцёлку i пачаў месці двор. Уяўляеце? Хоць ты ў кіно здымай. А напрыканцы дня, як начальства сышло дадому амаль з усix кантор — пардон, офісаў, то Юрык пад гітару з рэпертуару Вярцінскага томна так выводзіў... „У бананава-лімонным Сінгапуры...” Што ты зробіш з каханай бядою... З тае пары яго пачалі клікаць: „Маэстра Лістапад”. А Васіль Паўлавіч неяк на тую мянушку ўсміхнуўся i з добрай доляй гіроніі кінуў, нібыта рэпліку ў бок у спектаклі: „Усе мы тут — Лістапады...”
Уладзімір Анціпавіч — той адразу відаць, што настаўнік. Сухаваты, падцягнуты, строгі. Матэматык. Кабеткі з розных паверхаў часам да яго бегаюць — як не могуць „выдаць” „хуткую” дапамогу сваім дзетухнам.
А Ягор Панкратавіч, хаця i эканаміст, чалавек гаваркі, жвавы, таксама, як i падводнік, зацяты рыбак. Калі жонка ад’язджае куды, ён прыходзіць дзяжурыць з сабакам. Спраўны такі, разумны спаніэль. Падабраў ён яго недзе на вакзале.
Ca мною ў змене — Аляксандр Іванавіч — інжынер. Былы вядучы інжынер. Хаця — ўсе тут былыя. Як пэўніць наш геолаг — Лістапады. Акрамя мяне. У мяне пакуль няпэўная перавага — будучыня. Усё наперадзе.
Юрыст. Пакуль я вывучыўся, тых юрыстаў, што дроў у лесе. Але нешта вымалёўваецца ў адной з фірм. Пакуль мы працавалі па адным, я сёе-тое для ix рабіў. На месцы. I цяпер бы мог. Але шэф не хоча лішніх вачэй.
Так што чакаю. Яшчэ паўгода i „корачкі” ў кішэні. І бывай, капцёрка. Наш надзейны мужчынскі хаўрус. Жанчын у нас не бяруць. Былі тут дзве. Адна часова, на падменах, пакуль дзяжурылі па адным — падчас адпачынкаў прыходзіла. Другую ўзялі на сталую працу, але нешта не дагадзіла нашаму начальніку i той, як толькі кабета зачыніла за сабою дзверы, паведаміў, што цвік увагнаў: „Больш жанчыны сюды — ні нагой. Ну, ліфцёрка — гэтая хай сабе кісне. А больш не.” Як сталі дзяжурыць па дваіх, аформіліся яшчэ двое: адзін нейкі былы начальнік з гандлю. Кажуць, тры гады чакаў гэтага, ці такога ж, месца працы. Перад тым, як выйшаў на пенсію, заняўся было нейкім прадпрымальніцтвам, ажно ледзь не пабачыў неба ў клетачку. Дзіўна — пакуль цягнуліся разбіральніцтвы i ён не страціў i тое, што набыў, i тое, што ўвогуле меў, з’явіўся закон, паводле якога ўсё, чым ён займаўся, вызнавалася ўжо не спекуляцыяй, a бізнэсоўствам, аднак ахвоту да прыватных спраў у яго адбілі. Прыйшоў да нас i нейкі практыкуючы бізнэсовец: каб мець стаж працы ў дзяржаўнай установе. Усе з вышэйшай адукацыяй.