„Кругом шиповник алый цвел, стояли темных лип аллеи...” Калі пазней Дана прачытала гэтыя радкі, яна згадала той гарачы ліпеньскі дзень, ружу i ix — пасярод шэраговага рабочага пасёлка. Не было ліпавых прысад. Не было нейкага знаку з нябёс — мабыць, Анёл у ценю сваіх крылаў палічыў непатрэбным сваё ўмяшанне. Але цвіла шыпшына, i густа пахла хваіной...
A ўвечары дзяўчаты, што перайшлі ў дзевяты клас (Дана была за ix на клас маладзейшая), спявалі нейкую трывожна незнаёмую песню: „Гвоздики алые, багряно-пряные, вчера их вечером дала мне ты, а ночью снились мне сны небывалые, мне снились алые цветы любви...” А далей было нешта зусім таемнае i недазволенае(?). Дана ўжо прачытала „Рамэа i Джульету”, але ix чатырнаццаць гадоў не суадносіла ca сваімі чатырнаццаццю. I ёй выдавала нечым надзвычай далёкім, i таямнічым, i прыцягальным гэтае: „Мне снилось, будто бы она, усталая, склонила голову на грудь мою. И эту девушку с глазами синими, с глазами нежными с тех пор люблю”. Гэта было яшчэ недзе далёка наперадзе i дражніла будучай трывогай i нечым недасягальна таямнічым.
Пакуль жа яны, падзяліўшы клас, дзе спалі, партамі, перакідаліся з той палавінай, на якой былі хлопцы, падушкамі i „незабыўнымі” тапкамі-гумоўкамі, смяяліся да хрыпаты, а потым паснулі на гімнастычных матах. I Дане трызпіліся ў сне нейкія дзіўныя кветкі. Гваздзікоў яна яшчэ ніколі не бачыла нават на малюнку, не, бачыла ў фільме „Петэр” белыя гваздзікі ў пятлічцы, але тыя, з песні, „багряно-пряные”, то было нешта зусім іншае, i Дана бачыла ў сне нейкі гібрыд шыпшыны, ружы i півоніі. Такога відавочнага крыміналу, як „склонила голову на грудь мою”, Дана не ўяўляла сабе ні наяве, ні нават у сне — яна ж не Бекі Тэчар, што цалавалася ў дванаццаць(?) год. Аднак у яе сне, акрамя дзівосных кветак, яна бачыла Лёню Латуна... Ён быў дарослы, у нейкім прыгожым адзетку, i качаў ёй ваду з калонкі. I лілася вада — блакітная, празрыстая, чыстая-чыстая... I Дана ўсё хацела ўхапіць ваду ў прыгаршчы i напіцца, а вада лілася з рук...
Колькі вады той пралілося міма рук Даны...
Ну, a ў тым далёкім часе ў Бярозаўцы раніцой Ніна Мікалаеўна пайшла па машыну. Ці то тэлефанаваць, ці то дамаўляцца. А яны спявалі, што душы заўгодна: „Па вуліцах кіруе вясёлае звяно...”, „Ой, цвіце каліна”, „У краіне далёкай Поўдня...”
Песенькі мелі поспех, але публіка стала, нервавацца. У Лёні, у адзінага, быў наручны гадзіннік. I гадзіннік ягоны сведчыў, што сышла Ніна Мікалаеўна a дзевятай гадзіне, а зараз ужо тры гадзіны аполудні. Ніну Мікалаеўну не тое каб не любілі, аднак любові да яе не адчувалі. Вечныя недазволы, кволасць, панурасць, вечнае бурчэнне — цэлыя два дні. А тут на табе — сышла, i духу не чуваць. Дэмакратычна — не аднагалосна, але большасцю галасоў вырашылі ісці з Бярозаўкі пешшу. Нейкія дваццаць кіламетраў. Засталося некалькі чалавек. Астатнія — вырушылі. На чале з Лёнем. Безумоўна, у праходку кінулася i Дана.
Кіламетраў праз дзесяць ix дагнала машына. Можна сабе ўявіць, як нервавалася з-за ix, урвісаў, Ніна Мікалаеўна. Калі б што здарылася! У летні лагер і, зразумела, у паход выпраўляліся „дзеткi”. Бацькі ix не парушалі незанатаваных нідзе законаў. Пуцёўкі маламаёмасным, дзецям загінуўшых, дзецям інвалідаў. Свае дзеці — абыдуцца. Ці былі бацькі ва ўсім такія справядлівыя, хто ix ведае, ажно тут ніхто ім пальцам не змог бы тыцнуць. То з Бярозаўкі вырушылі „дзеткі” партсакратароў, старшыні райвыканкама, кампалка, ваенкама, нейкіх дырэктараў, нейкіх начальнікаў...
Ніна Мікалаеўна была абураная. Паводзінамі Лёні Латуна i Даны асабліва. I мела рацыю. Яна ім давярала. Даверыла...
Дана i адчувала за сабой правіну i не. Занадта ж быў казытліва прывабны водар прыгоды, сапраўднай прыгоды, каб пазбыцца яе. Ну, якое ж вандраванне без неспадзеўкі! Да таго ж пасля паходу Дане сталі званіць. Увогуле ўдзельнікі паходу далі працы мясцовай тэлефоннай станцыі. Тэлефон на кватэрах у горадзе быў мала ў каго, але ва ўдзельнікаў паходу быў ва ўсіх. I акрамя ўражанняў ад першага паходу дадаўся клопат пра падарожжа будучае.
A людзі, што прыходзілі на замак, бачылі там хлопца з артылерыйскім біноклем. Гэта быў Лёня. Ён глядзеў на ваколіцы. I на дом Азарэвічаў. На Данчын балкон. Амаль як у п'есах „плашча i шпагі”.
У Слонім i Гародню з імі паехала дзяўчына з райкама. Маладая, здаровая, вясёлая. „Дзеці”, — гаварыла яна. I яны не крыўдавалі. Iм падабалася бадзёрасць Кацярыны Васілеўны, яе чорны бант на тоўстай касе, яе нястомленасць жыццём. Усе яны былі па-юначы жорсткія i па-юначы наіўныя. Дзеці...