— Ойча наш, каторы ёсць у небе...
Чэсь прамаўляў словы малітвы i апускаў галаву ўсё ніжэй:
— ... i адпусці нам грахі нашы,
як i мы адпускаем вінаватым нашым...
Чэсь адчуваў, як святлее на душы...
— Перадайце бліжняму знак супакою...
Чэсь паварочваўся-налева, направа, аглянуўся назад — вочы, вочы... У ix — прыязнасць... I — разуменне?
— Ідзіце ў супакоі Хрыста, — абвясціў ксёндз Антоній. Аднак Чэсь застаўся ў бажніцы. Сеў на лаву. Слухаў цішыню. А можа, тую Muzica Mundana — „сусветную музыку”, што вынікае са звароту нябесных сфер...
Чэсь бачыў, як з закрыстыі зноў выйшаў ксёндз Антоній. Ён наўрад ці сам падыдзе да Чэся.
— Хвала Хрысту, — крыху запінаючыся, прамовіў Чэсь. — Навекі вякоў... Я да Вас... - схіліў голаў Чэсь.
У кн.: Ала Сямёнава. Таямніцы пакутны колер. Мн., Про Хрысто, 2004.
ТАЙБРЭК
САЛОДКАЯ РЫБА МАКРОРУС
Марту
Машына колеру засохлай крыві. Пінжак — таксама, i твар — нібыта яго качаў-валяў скурадзёр на бойні. А гамалейка - нечакана прыгожая, бэжава-карычневая.
Гаспадар машыны, апрануты ў той самы пінжак, трымаў партманэ, нібыта ўзважваючы яго, i ціха цадзіў скрозь зубы: Ведаеш, баця, у мяне часовыя цяжкасці. Давядзецца табе з грашмі пачакаць...
Траян цвёрда сказаў:
— У мяне таксама цяжкасці. I не часовыя. — Гэта вашы праблемы, — пачаў гаспадар машыны колеру засохлай крыві. - Я на вас свае праблемы не вешаю,— перапыніў яго Траян.— Не па гуманітарную дапамогу прыйшоў. Зарабіў. Апошняе слова ён вымавіў, што цвік увагнаў.
Гаспадар развёў рукамі — яны былі кароткія i пульхныя:
— Дык я разлічуся, пачакайце... Зойдзеце другім разам. Гаспадар пакрочыў быў ды ганка сваёй трохпавярховай цытадэлі: вокны — байніцы, сцены — як у Бастыліі.
Траян выдыхнуў:
- Шчанюк! — Ну. мы ж інтэлігентныя людзі.
— Гэта вы — інтэлігент?
— Ну, не будзем дыскутаваць,— зноў працадзіў скрозь зубы гаспадар крывавага пінжака.
— Не будзем. Разлічымся — i адзью.
— Я ўжо сказаў...— зноў пачаў расцягваць словы крывавы пінжак.
Траян спакойна ўзяў пульхнага маладзёна за штрыфелі пінжака, потым адпусціў ix i нечакана нанёс жорсткі бакавы ўдар па сківіцы.
— Хук! — пачуў Траян за спіной.
— Чысты накаўт, — азваўся Траян, вокамгненна абярнуўшыся i трымаючы правую руку напагатове. Траян адчуў — яго перапынілі ў пару. Ён раптам усвядоміў, што яму хацелася біць i біць гэтае пульхнае, азызлае цела, якое апынулася на зямлі. Такога з ім ніколі не было. Hi ў дваровых бойках, ні тады, як трымаў у руцэ шпагу.
— А я i не ведаў, што вы не толькі пяціборац, — усміхнуўся, падыходзячы, незнаемы чалавек.
— Хатні прыём, — Траян зірнуў на чалавека: пэўна, некалі бачыў яго.
Партманэ ляжала на зямлі.
— Будзеце сведкам, — Траян падняў гамапейку i адлічыў некалькі купюр. — Роўненька: за кладку камінка i за зробленую тэрасу.
— Такі шырокі профіль? — пацікавіўся незнаемы.
— Я ж мнагаборац, — усміхнуўся Траян, дастаючы нашатыр.
— Вы так усё прадугледзелі?
— На жаль.
Крывавы пінжак чмыхнуў i расплюшчыў вочы.
Траян i незнаемы дапамаглі яму падняцца. Траян адцаў партманэ:
— Ваш партатыўны сейф мінус мой ганарар. Як дамаўляліся.
Крывавы пінжак нечакана задаволена гмыкнуў:
— Баця, ну, ты малаток. У мяне ёсць прапанова.
— Якая?
— Мне патрэбны целаахоўнік.
— Не мае амплуа.
— Ты, хлопец, улічы, — падаў голас незнаемы, звяртаючыся да гаспадара, — перад табой чэмпіён Саюза i амаль алімпійскі чэмпіён.
Крывавы пінжак пачаў хвалявацца:
— Улічу.
Ён асавела глянуў на незнаёмага:
— Вы да мяне?
— Не, я да яго,— незнаемы паказаў на Траяна i накіраваўся да брамы.
— Вы разважце,— не сунімаўся крывавы пінжак, гледзячы на Траяна.
— Я ўжо разважыў.— Траян, ступіўшы колькі крокаў, апынуўся каля сваёй „Волгі”.
— Віктар Пятровіч, — дагнаў незнаемы, — я вас даўно шукаю.
— З якой нагоды? — суха спытаў Траян.
— Прапанова ёсць.
— У целаахоўнікі ці ў кілеры? Мне прапаноўвалі. Не практыкую.
— Ну, што вы так, — мякка настойваў незнаемы, — у мяне сур’ёзная справа. У маю машыну не хочаце перасесці?
— Навошта? Я да сваёй прывык,— Траян зірнуў на новенькі „БМВ”.— Хочаце — прашу.— Траян зрабіў шырокі жэст праваю рукой. — У вас жа ёсць там лёкай. Павядзе сам.
— Мой шафёр.
— Тым больш. Хай едзе за намі.
Траян бакавым зрокам бачыў незнаёмага. Досыць невыразны профіль, добрага крою карычневая скураная куртка, дарагая кашуля.