Зоркі падаюць у прыпол,
Зоркападамі сцельюць дол.
Мокне верасень на двары,
Нам бы з вечнасцю гаварыць.
Месяц верасень за вакном.
Мне не верыцца, што жывём,
Жывём добранька да пары…
Дожджык дробненькі на двары.
* * *
Мы сустрэнемся потым з табою,
За мяжою зямнога жыцця.
Дзякуй, Божа, за шчасце такое,
За любоў, за агонь пачуцця.
Хай не ведае сэрца спакою,
Успамін аб мінулым гарчыць —
Мы сустрэнемся потым з табою,
Не дарма ж мы прыходзілі жыць?
Немагчыма, каб хтосьці парушыў
Наканованы Госпадам шлях,
Калі звёў пры жыцці нашы душы,
Не разлучыць Ён іх і пасля.
На зямлі не даецца без бою,
Нават сколак ад шчасця вянца —
Мы сустрэнемся потым з табою,
За мяжою зямнога жыцця.
НА ПАРНАС НА ЧУЖЫМ ПЕГАСЕ
(пародыі)
СМЯШЛІВЫ ПЛАЧ
СУР'ЁЗНЫ ЖАРТ
Ціха ў пакоі. Папера і стол.
Сонечны промено да твару прытуліцца.
Нам на дваіх бы натхнення глыток —
Пішацца цяжка пасля Барадуліна.
Вечарам прыйдзе сусед пасядзець.
Чмокнуцца чаркі ілбамі расчулена.
Доўга святло яшчэ будзе гарэць —
Пішацца лёгка пасля Барадуліна.
Белыя коні паперлі на стол.
Промень пад мухай гуляе па вуліцы.
Нам на дваіх бы бутэлек з пяток -
Ох, і нацешымся мы з Барадуліна.
Слухай ты, промень! - крычу праз акно, -
Вось табе грошы, свяці да магАзіна.
Талоны трымай, во, яшчэ на віно.
Мігам давай, добра ж ведаеш азімут?
Хутка ён прыйдзе. Ужо шклянкі стаяць,
Толькі б з грашыма яго не надулі там?
Колькі ж даваў? А, здаецца, на пяць -
Ох, і нацешымся мы з Барадуліна.
ПІСАРЫКАЎ ЛІСТАВІР
Срэбнай ніццю
Між голля прадзецца
Павуціна.
Асенні клавір
Адгукнуўся ў зажураным сэрцы:
Дзе ні глянь -
Лістапад, ліставір.
Сэрца ніцма
На голле кладзецца.
Павуцінай
Іграе клавір.
І пад музыку восені здэцца,
Што танцуе кругом ліставір...
Лістаскок, лісталёт,
Лістапоўзень.
Залісцела зямля -
Храство!
Лістабегам залістаны поўдзень
Лістаседам асеў
На сяло.
ВОДАР КАХАНАЙ
А грудзі пахнуць грушамі,
І завяўззю грахоў
Прапахла ты капустаю,
Грукамі, часнаком,
Твой водар ажно хрумстаю
І п'ю яго нагбом.
А ў магазіне пуста так,
Хоць пакаці шаром.
Дастанеш пляшку "Рускае" -
Прыкусіш рукавом.
Даўно мяне спакусве,
Зрабіўся сам не свой:
Бяру цябе, закусваю,
Грудзьмі, як каўбасой.
СТРЫНОЖАНЫ СЛУП
"І стаю сярод вечнай красы,
Бы стрыножаны слуп ля дарогі"
Пазаўчора стрыножыў слупы.
Сёння іх закілзаў я пананых.
Запытаўся сусед: "Ты куды,
Навстрыўся, Валодзя, так рана?"
Без адказу застаўся сусед.
Цераз слуп перакінуў сядзельца,
І гарапнікам вяцяг як след
Паімчаў на красу паглядзецца.
Паляцеў да красы стрымгалоў
І разлёгся на вечнай дарозе.
Запытаўся сусед: "Ты чаго
Настрыножыў на лобе, Валодзя?"
ВАРТАВЫЯ СЛУПЫ
"Дам табе высокую пасаду -
Будзь майго бяссоння вартавым".
"Вунь слуп стаіць, як вартавы,
І... невядома што вартуе".