з баравіняткамі
ў барадзе".
Я па бары пракрочыў баразной.
Іду сабе і вус не дзьму
І раптам чую: БОжа мой,
Па барадзе
брыдзе
брыда!
То ж баравінны баравік,
Дый не адзін -
З баравіняткамі ідзе.
Каб не спужаць грыбоў навалу,
Я пакрысе, чуць-чуць памалу
Падсунуў кошык к барадзе
І патрусіў!
Грыбоў набраў на славу!
З тае пары, калі ў мяне пытаюць:
"Дзе ўзяць грыбоў? Грыбныя месцы дзе?".
Я вус на палец наматаю
І засмяюся: "Ў барадзе!".
ПАРТЫЙНЫ БЫК
“Быт — ён упарты, як бык…
… ні спрэчак былых — хто лявей, хто правей”
Быў бы я ў партыі бык,
Што на чырвонае прэцца.
А праца — на брук брык,
І сэрца, здаецца, не б’ецца.
Шэф — ён жадзён, як сейф,
Дурындала справаздачы.
Кажу яму: жыта сей —
І левым, і правым — здачы…
Бос — ён дрымучы, як бор,
Не разумее пэўна,
Бо да якіх жа пор
Шчыра спявае пеўнем?...
РЫНАЧНАЕ
"Аддам жыццё за казку,
А паўжыцця - за ласка
Адзіную. Тваю"
Хадзіў па Камароўцы
Я, нібыта вандроўнік,
Штокроку паўтараў:
"Аддам жыццё за рыфму,
Дарма не гаварыцьму,
Бо маю - паўтара".
Вакло прапанавалі,
Бакоў, прада, намялі -
Нічога я не ўзяў.
Бо я хацеў за вершык
Аж дзве ракеты Першынг -
Сказалі мне: "Нізя!".
І так да самай смагі
У смозе тытунёвым
Знямогу здабываў.
А рыначныя магі
Пытаюць, ты тут новы
Жыццё прапанаваў?
І гэтак - шусь! - на піку,
Старэйшы самы крыкне:
"Дарэмна даяцё?"
Аддаў браткам за рыфму:
Карызну, Німфу, Рымшу...
І вершы, і жыццё...
КАРЫТНАЕ
"Спакойны і сыты,
Бліскуча-шыкоўны,
Ладкуеш карыта
З юнацкага чоўна"
"Плыві без выкупу - мы квіты -
Я не набыў яшчэ карыта"
Хто піша пра кветкі, пра знічкі і поўні -
А я пра карыта з юнацкага чоўна.
Ладкую карыта, кармушку іначай,
Без ежы любы будзе здохлаю клячай.
Не трэба мне рыбкі з паэтавай казкі -
Мне вершы з карытам падай, калі ласка!
Таму і ладкую карыта ды яслі
У кожны радок свой, каб вершы не згаслі.
Жылі каб стварэнні, натхнёныя Богам -
У кожным кармушка і харчу замнога.
СКАМЕЙШАНЫ РАДОК
"І пчаліліся даўнія гукі,
Калі ты іх хацела суняць.
Апякала маланка рукі
Разам з перыйкай птушанят...
...У забор'і і там у заніўі...
І пчаліліся хатнія гукі,
І вульіліся хаты сяла,
І сяліліся пчольныя рукі,
Калі ты птушанё узяла.
Казімірыўся рыфмамі вершык,
І камейшыўся сціпла радок,
Нават птушкай цяпер не суцешыш —
Я да ніткі, да сподняй прамок.
У забор'і і там у заніўі,
Дзе вульіліся хаты сяла,
Эх, дарэмна табе пазваніў я —
Ты з вадою навекі сплыла.
П’ЯНКОЕ
"Гулі наіўнасці чмялі,
Пяшчотай поўніліся соты.
Мы кубак радасці пілі
За дыялектыку маркоты.
Гулі наіўнасці чмялі,
Шумелі здрадлівасці шэршні.
Мурашкі хібу паднялі —
Занасякомілі ўсе вершы.
Самоты восы з'елі туфлі,
Мы не глядзелі — налілі,
І ўсё пілі за куфлям куфлю,
Камарык радасці пілі.
Наўкола нас гудзелі молкі,
І мы гудзелі, каб напіцца.
І сербануўшы сябар трошкі,
Сказаў: "Не радасць п'ём — макрыцы!".