Аксён крутнуў галавой:
— Не.
«Не казаць ёй? Можа, няпрошаны госць зразумеў, што яго не пусцяць, i пойдзе...»
He, зноў доўгі званок i грукат кулаком у дзверы.
— Адчыні!
Аксён, моцна ўстрывожаны, глянуў на жонку. Яна стаяла, прытуліўшыся да касяка, i твар яе змярцвеў. Куды падзелася смуглявасць! Пасінелыя вусны прашапталі:
— Божа мойЁ
Аксён злосна крыкнуў:
— Што табе трэба?
— Аддай маю жонку, гад! Зладзюга! Ты ўкраў маю жонку!
— Ты памыліўся адрасам, Камяк! Няма тут тваёй жонкі! Твая жонка на Купалы. Дарэмна ты так далёка ехаў.
— То не мая жонка. То твая. Аддай маю!
Аксён крыкнуў са злосцю — такой, якую бадай ніколі не праяўляў за ўсё жыццё.
— Пайшоў прэч! А то спушчу цябе з лесвіцы! Стукнулі дзверы суседняй кватэры. Жанчына нешта сказала — не разабраць. Камяк мацюкнуў яе. Тады яна сказала выразна:
— П'яная свіння! — i ляпнула дзвярыма.
— Чуў, Камяк, як прыстойныя людзі цябе называюць? Пасаромейся! У міністры лезеш. Вучоны юрыст!
— Аддай, гад, маю жонку! А то я разнясу твае дзверы!
— Яшчэ раз грукнеш — я выклічу міліцыю. I ты вылеціш са свайго міністэрства без парашута!
— Дзе Ірка? Пакажы мне Ірку! Няхай яна скажа!.. На каго яна прамяняла мяне?.. Мяне! Ды ты знаеш, хто я?
— П'яны дурань.
— За абразу я на цябе падам у суд.
— Давай, давай. Найцікавейшы працэс будзе. Хвіліну «госць» перад дзвярыма бубніў нешта неразборлівае, потым сказаў плаксівым голасам:
— Ах, вы так? Дык я лягу перад вашымі дзвярамі i... памру. Памру! Няхай людзі скажуць...
Што скажуць людзі, Аксён Пракопавіч не пачуў, бо Ірына ўчапілася ў яго рукаў, адвяла ад дзвярэй, горача зашаптала:
— Сеня, ён сапраўды можа легчы, п'яны ён, што вар'ят... дурны. Калі ён ішоў ад тралейбуснага прыпынку, то прамок. A ў нас у пад'ездзе скразняк. A ў яго мінулай зімой было запаленне.
— Добрая душа. Дык, можа, адчыніць яму? I падставіць яму морду? Няхай б'е. Некалі хацеў пабіць яго... I ад гэтага п'янага жадання атрымаў шчасце — цябе.
— А што рабіць? Што?
Камяк змоўк, але гукі за дзвярамі засведчылі, што ён сапраўды лажыцца.
Тэлефонны апарат стаяў у прыхожай на палічцы. Аксён Пракопавіч набраў нумар i гучна крыкнуў:
— Міліцыя!
Ірына павісла на яго руце.
— Не трэба, Сеня, не трэба!
Ён прашаптаў:
— Не перашкаджай. Я набраў нумар сваёй кафедры.
У яе здзіўлена расшырыліся вочы. А ён зноў гукнуў:
— Міліцыя! Да нас у дзверы ломіцца п'яны хуліган. Пагражае. Хто гаворыць? Прафесар Крапіўка. Наш адрас... Выязджаеце? Прашу хутчэй! Я бяссільны даць яму адпор. I суседзі баяцца.
Ірына прытулілася да яго.
— Які ты вынаходлівы.
— Цішэй. Чуеш?
За дзвярыма пачулася крахценне, лаянка, а потым, сціхаючы, злыя крокі на лесвіцы — Камяк уцякаў.
— Нахабнік i трус!
Ірына нервова засмяялася.
— Перашкодзіў дапісаць старонку. Ну, ды Бог з ёю. Будзем слухаць музыку. Яна супакойвае. Пра яго забудзем.
Нейкі час глядзелі i слухалі канцэрт моўчкі.
Але Ірына не стрымалася, уздыхнула.
— Баязлівец i ... п'яны дурань. Але мне шкада яго. Несалодка, відаць, з Ядвігай...
— Выкінь з галавы, Іра! — бадай сурова загадаў Аксён.
Яна сцялася, захуталася ў пуховую хустку.
— Я даўно забылася. Даўно. I каб ён не з'явіўся...
— Не верадзі душу. Ты ж добра знаеш фантазію п'яных.
— Яго фантазіі я знаю. Перад суседзямі няёмка.
— Растлумачым. Няхай пасмяюцца. З нас смяяцца не будуць. Бачаць, як мы жывём.
— Дзякуй табе, Сеня.
— Табе дзякуй, Іра, — павярнуў галаву i пацалаваў яе шчаку, да якой вярнулася заўсёдная смуглявасць. Яна ўзяла яго руку i пацалавала, чым збянтэжыла яго, хоць цалавалі яны рукі адно аднаму сотні разоў. I столькі ж прызнаваліся ў каханні — як юныя. I на гэты раз Ірына не ўстрымалася:
— Я люблю цябе, Сеня.
— А я дзякую Богу, што ён падарыў мне тваё каханне.
7...
Аксён Пракопавіч выйшаў з двара бальніцы i ўбачыў сваю былую жонку. Ядвіга спускалася з ганку прыёмнага пакоя з пакетам у руцэ.
У яго не было ніякага жадання сустракацца з ёй, але сутыкнуліся тварам у твар — не схаваешся.
— А, Аксён! — бадай радасна выгукнула жанчына. — Здароў, прафесар!
— А-а, ты, — ён як бы здзівіўся. — Наведвала кагось?
— Не. Сама выпісалася.
— Хварэла? Што з табой?
— Ты не ведаеш, з чым ляжаць у гэтай бальніцы? Калі была з табой, я двойчы аказвалася тут — у «камандзіроўках». Ад цябе тайна. Ты — карась-ідэаліст, не зразумеў бы. А ты чаго аціраешся каля бабскай бальніцы?