— Які?
— Толя сказаў, што прывядзе паказаць сваю дзяўчыну.
— Ён што, жаніцца збіраецца?
— Усё можа быць. На апошнім курсе хлопец...
— Вушы яму яшчэ трэба надзёрці.
— А Божа! Які ты кансерватар. Сам ажаніўся ў дваццаць. A Толіку — дваццаць адзін...
— Прыраўняла.
Марыя весела засмяялася.
— Ну i ну! Табе можна, яму — нельга? Няхай жэніцца. Ты толькі не пазніся. I дай мне грошай. Трэба падрыхтавацца. Дзяўчына будзе ў доме...
— А што, ад маёй зарплаты не засталося?..
— Дарагі мой губернатар! Ты не бываеш у магазінах.
— Бываю.
— Але не купляеш. I не ўлічваеш, што ў цябе такія дзеці. Толя i так адзеты горш за іншых студэнтаў. Мне сорамна.
— Затое Таньку ты адзяваеш што прынцэсу.
— Таня ўмее ўзяць асадай. A Толіку ўсё роўна, што на ім. Што, ты надзенеш дзіравыя джынсы? А гэта, кажа, модна.
— Каб ты не цягалася па магазінах, я прышлю прадукты. Дыктуй, што трэба.
— Ты сам паедзеш у магазін? — Марыя Іванаўна бадай жа спалохалася.
— Сам не паеду. Не пусцяць. Ты ж знаеш, як мяне ахоўваюць. Цароў так не ахоўвалі.
— Усё правільна. Ахоўваць цябе трэба, ты так ваюеш з мафіяй. Не рабі такіх жорсткіх заяў. Слухаю па радыё, i... сэрца замірае. Бяда мая, што я ў ахову тваю не вельмі веру.
— Дарэмна. Палавінка надзейны. Да таго ж ён пад кантролем у Івана.
— Ох, Іван!..
— Чаму ўздыхаеш? Івану цаны няма.
— Цаны няма — гэта праўда.
— У магазін я не пайду, не бойся, даручу Івану, — намерваўся даручыць пакупку прадуктаў Ганне Фядосаўне, але не хапіла рашучасці сказаць пра гэта Машы, таму i пераключыўся на Івана.
— A Іван твой возьме са склада сталоўкі, i пісакі «Народнага сейма» заўтра напішуць, адкуль губернатар бярэ прадукты.
— Усяго ты баішся. Я папярэджу. I дам грошы.
— Ёсць яны ў цябе? Дык дай мне.
— Вазьму аванс. У касе заўсёды грошы ёсць. Слухай, a жаніх наш хоць сказаў, што за дзяўчына?
— Студэнтка.
— Вычарпальная характарыстыка, — засмяяўся Вікенцій Паўлавіч. — Дык чакай Сцяпана з прадуктамі.
На пачатку сваёй дзейнасці губернатар хадзіў на працу i з працы пехатой, як не настойвалі на паездках Залоза i начальнік аховы Міхаіл Палавінка. Не ўгаварылі. Але здарылася надзвычайная падзея: позна ўвечары, калі ён сядзеў за сталом, шыбу ў яго кабінеце прабіла куля. Стрэлу не чуў, зброя яўна была з глушыцелем. Але адкуль? Насупраць Дома Саветаў — абласная пракуратура. Ён жартаваў: ці не з кабінета пракурора? Але іншыя не жартавалі. Стрэл гэты распісалі не толькі абласныя, але i цэнтральныя газеты. З Камітэта дзяржбяспекі прыйшла ва ўпраўленне доўгая інструкцыя — як ахоўваць высокіх дзяржаўных чыноў. Ён кпіў з яе, прачытаўшы, але для начальніка аховы інструкцыя — закон. Прымусілі яго ездзіць i на працу, i з працы.
Сёння пасля размовы з жонкай, ад думак пра сына, які напэўна ж абвесціць, што хоча ажаніцца, настрой яго чамусьці ўзняўся да гуллівасці, да гарэзлівасці.
«Мерседэс-600» стаяў каля самага ганку. У доме ўсе дзеючыя пад'езды былі са двара, але губернатарскі адчынілі з вуліцы, паставілі новыя дзверы, паклалі мармуровыя ўсходцы; ён нават не агледзеўся, калі гэта зрабілі, i пасля яму засталося толькі паківаць Івану пальцам. Ды з таго, што з гускі вада.
Палавінка выскачыў з машыны, аббег вакол яе, адчыніў дзверку; ездзілі па-заходняму: гаспадар на заднім сядзенні, ахоўнік — побач з шаферам. Але Вікенцій Паўлавіч не сеў у машыну.
— Давай, Міхаіл, прагуляемся. Глядзі, якая раніца! Сонца. Першы марозец. А то развучымся хадзіць.
— Ох, падставіце вы мяне, Вікенцій Паўлавіч.
— Не бойся. Без мяне цябе з пасады не зволяць.
— А машыну куды?
— Няхай едзе ў гараж.
— А можа, лепш, каб ехала за намі?
— Без гумара ты чалавек, Палавінка. Хочаш трапіць у анекдот? Ды i мяне падстаўляеш. Уяўляеш, што скажуць людзі... Ідзе губернатар, а машына — следам з хуткасцю пешахода. Мудроны так гуляў?
— Хутка вы пераедзеце ў кватэру Мудронага, у доме абкама... I нам будзе лягчэй...
— Я пераеду? — здзівіўся губернатар.
— А што, Іван Яўменавіч не сказаў? Не выдавайце мяне.
— I ты баішся Івана? Страшней за зайца звера няма?
— Не кажыце.
— Дык Іван мяне без мяне ажаніў?
Гэты сюрпрыз ашаламіў. Ён кіпеў гневам. Ажно пачаў цяжка дыхаць.
— Вы, відаць, прастуджаны, што ў вас адышка? — спытаў Палавінка.
— З вамі, з чарцямі не прастуду, a інфаркт нажывеш. Hi прагуляцца, ні падыхаць спакойна.
— Я тут ні пры чым. Я — палавінка, — заўсёдны жарт ахоўніка, які смяшыў звычайна i вымушаў пажангліраваць словамі. Але цяпер было не да жартаў.