— У вас? — разгубіўся Лобач.
Ганна з усмешкай кіўнула і дадала:
— А цяпер завязіце мяне ў медпункт, мой працоўны дзень яшчэ не скончыўся, павінны хлопчык прыйсці на перавязку.
Лобач падпарадкаваўся:
— Вядома, — і зразумеў, што гэтым “вядома” даў сваю згоду і на начлег у невядомай яму хаце. — Зараз?
— Ага, зараз.
— Чакай, — Антось раптам узняўся з лаўкі і хрыпла гукнуў Алеся. — Не пазнаеш мяне?
— Не, не пазнаю, — вінавата пакруціў галавой Лобач. — Былі ў мяне студэнтам-завочнікам?
— Вочнікам быў, не завочнікам, — прамармытаў Антось. — Тваё ж прозвішча — Лобач, так? Сястра — Надзея Лобач?
— Так... Надзея ўзяла пасля... разводу сваё дзявочае прозвішча.
— Ясна, — важка адзначыў Антось нешта сапраўды для сябе важнае. — Сустракаліся мы з табой.... ты канчаў тады школу. І мы былі на “ты”. Хто яе збіваў на плошчы? Як прозвішча?
— Навошта... вам? — разгубіўся Алесь. — Дзе мы сустракаліся?
— Трэба, — адмахнуўся Антось ад пытанняў. — Як прозвішча таго былога вучня? Хто судзіў? А, ну гэта ведаць не будзеш... Надзея ж атрымала на рукі пастанову суда? Заўтра з'ездзіш у горад, паглядзіш, не — лепей прывязеш мне тую паперку.
— Добра, прывязу, — агаломшаны чарговай ірэальнасцю, Лобач зноў згадзіўся. — Але навошта вам?
— Не “выкай”, кажу ж — сустракаліся мы і не раз, і пры стале сядзелі... Трэба мне. Помніш прозвішча?
— Помню... — кіўнуў Алесь. — Надзея назвала яго: Юрый Вайцяхоўскі.
— Добра, вязі Ганначку, — паставіў кропку Антось.
3
Лобач прывёз Ганну да медпункта. Яна пра нешта задумалася, потым прапанавала:
— Яшчэ дзве гадзіны... Хадзем са мной, дам вам выпіць... там ёсць пакойчык асобны, канапа, прыляжаце. Бо вы зараз зваліцеся.
Алесь хацеў адказаць, што ён пасядзіць у машыне, падрэмле ў крэсле, але пярэчыць тут і цяпер гэтай жанчыне, пасля таго, што ён ад палудня нікому не сказаў слова супраць, цалкам аддаўшы сябе плыні падзей, было запозна і непатрэбна. Таму моўчкі кіўнуў, выйшаў, зачыніў машыну. І адчуў, як яго аж водзіць у бакі: стома навалілася.
У невялікім пакойчыку, куды прывяла яго Ганна, канапа была засланая белай прасцінай і накрытая цыратай.
— Сядайце, — голас Ганны ў памяшканні медпункта прагучаў з лёгкім адценнем загаду, і Лобач упершыню, хоць і ў думках, усміхнуўся.
Ганна выйшла, хутка вярнулася. У адной руцэ была шклянка з вадой, у другой — невялікае медычнае начынне.
— Тут спірт чысты, — проста сказала Ганна і падала Алесю кілішак з тоўстага шкла. — Хутка выпіваеце, глытаеце і адразу ж запіваеце вадой.
— Я ж за стырном, — здзіўлена зірнуў на Ганну Алесь.
— Не бойцеся, ад гэтага не захмялееце, праз дзве гадзіны нічога не застанецца.
І Лобач зноў падпарадкаваўся. Спірт яму даводзілася раней піць, ён лёгка праглынуў саладкаватую пякучую вадкасць, выпіў усю шклянку вады.
— Цяпер скідайце туфлі, пакладзіцеся. Я вас зачыню, ніхто не патурбуе, — ужо сапраўды загадала Ганна і выйшла.
Лобач падпарадкаваўся, канчаткова махнуўшы рукой на свае асабістыя жаданні і думкі. У галаве прыемна зашумела, кушэтка стала мякка пагойдвацца. Цела зрабілася млявым, каб зараз устаць — ногі не трымалі б, каб узяць што — пальцы не сагнуліся б. Лобач самгнуў цяжкія вейкі. Цемра была каляровай — зялёнай і чырвонай. І з цемры, ахутваючы Алеся, выплывала ўпэўненасць: усё будзе добра. Вось адсюль, з гэтай вёскі, з гэтага медпункта пачнецца ўсё добрае. Яно і праўда пачалося...
Калі ён расплюшчыў вочы, у пакойчыку прыкметна пашарэла. Дзіўна, але ён усё, што адбылося, да дробачкі памятаў, быццам і не засынаў, хоць адчуваў, што спаў доўга. Выцягнуў з кішэні мабільнік, глянуў — палова на дзявятую вечара. Пачуўшы крокі, Лобач падхапіўся, сеў, павярнуўся да дзвярэй.
Ганна ўвайшла, клапатліва ўсміхнулася.
— Ну, як пачуваецеся? Адпачылі крышку?
— Як суткі праспаў, — шчыра адказаў Алесь.
— Усяго чатыры гадзіны.
— А чаму вы мяне не будзілі? Сядзелі тут і чакалі?
— Ну, чакала, але ж не сядзела: справаздачу пісала, іншых папяровых спраў шмат. Вось і надарыўся добры выпадак... Ну, паедзем, будзем што на вячэру гатаваць.
— Вы выбачайце, я ж нічога не набыў... мы так паехалі... Можа, тут побач яшчэ якая крама робіць?
— Ну, калі хочаце набыць... Зрэшты, і праўда, трэба было б чаго набыць, — падумаўшы, згадзілася, Ганна. — Тут у нас кавярня ёсць. Нічога асаблівага там не будзе, але можна чаго ўзяць, каб з голаду не памерці. Бо ў мяне сёння не гатавана, хіба яечню з макаронамі...