Дзяўчынка ведала, што бацькі працуюць у цэнтры сувязі і таму панеслася туды з усіх ног. На вуліцах сёння было незвычайна шматлюдна: усе кудысьці беглі, ці проста вялізарнымі скачкамі пераадольвалі адлегласць, каля кесонаў жылых купалоў утвараліся чэргі на выхад і уваход. У горадзе панавала незразумелая ажыўленасць.
Валя не хацела выклікаць бацькоў па рацыі, яна жадала ўбачыць іх ужывую, і таму наўпрост накіравалася да прысадзістага шырокага купала з вялізарнай парабалічнай антэнай на даху. Калі дзяўчынка заходзіла ў кесон, адтуль якраз выходзіў дзядзька Алесь. Ён са здзіўленнем паглядзеў на Валю, але нічога не сказаўшы, пабег па сваіх справах. Унутры купала было шумна і цесна: мноства людзей у грувасткіх скафандрах сноўдала ад адных тэрміналаў да іншых. Валя не адразу ўбачыла бацьку, ён стаяў ля вялікага шыпячага экрана і гучна крычаў у мікрафон, а мама сядзела побач за сталом, падпёршы галаву рукамі. Дзяўчынка падышла да сваіх бацькоў.
— А, добрай раніцы, Валечка, — твар мамы быў сумны і нават нацягнутая ўсмешка, не змагла сцерці журбу з яе аблічча, — З Днём нараджэння, родная.
Тата павярнуўся, паглядзеў на дачку, кіўнуў і зноў пачаў нагаворваць у мікрафон.
— Ведаеш, дачушка, вяртайся ты лепей дахаты, пагуляй з цацкамі, у нас тут з татам тэрміновая справа, — мама падышла да Валі і ўзяла яе за руку.
— Зямля. Зямля. Кажа «Месяцовы горад». Што там у вас, адкажыце, — працягваў паўтараць тата.
Да яго падбег дзядзька Слава і працягнуў тэчку з паперамі.
— Вось паглядзіце — гэта новыя фотаздымкі з абсерваторыі. Вось тут і тут на паверхні нейкія ўспышкі, вельмі падобна на выбухі, — хутка прагаварыў ён, паказваючы штосьці на сваіх лістках.
— Так, вельмі падобна, — адказаў тата. — Што ж у іх там здарылася?
— Зямля. Зямля. Адкажыце ...
Але дзяўчынка ўжо не чула слоў, мама праводзіла яе да кесона і строга загадала сядзець дома, на вуліцу больш не выходзіць.
Валя неахвотна пайшла ў бок жылога купала. Крочыла павольна і часта зазірала ў кошык да кацяняці. З-за гэтага дзяўчынка станавілася перашкодай на шляху людзей, што сноўдалі па сваіх неадкладных справах па горадзе. Каля помніка першым касманаўтам дзяўчынка спынілася, каб у чарговы раз палюбавацца касмічнымі героямі.
Раптам дзіўны агеньчык прыцягнуў яе ўвагу. Нібы маленькі светлячок агеньчык падморгваў Валі з-за бліжэйшага дома-купала. Дзяўчынка вырашыла паглядзець, што ж там такое. Каля будынка ў паўметра ад паверхні вісеў невялікі агністы шарык.
«Ідзі сюды, ня бойся» — сказаў светлячок. Голас раздаваўся проста ў шлеме дзяўчынкі.
Валя падышла бліжэй, моцна абхапіўшы дзвюма рукамі кошык з кацянём.
«З днём нараджэння, Валечка», — сказаў агеньчык маміным голасам. — «Хочаш, я зраблю табе падарунак?»
Дзяўчынка згодна пахітала галавой.
«Тады ідзі за мной», — сказаў светлячок і павольна паляцеў у бок мяжы «Месяцовага горада», туды, дзе знаходзіліся падмуркі недабудаваных купалоў.
Дзяўчынка паслухмяна пайшла следам.
«Не бойся», — паўтарыў агеньчык, калі яны разам выйшлі за межы месяцовай базы.
— Я хачу да таты, — першыя слёзы з’явіліся на вачах Валі.
«Добра», — сказаў светлячок і пачаў надзімацца, паступова набываючы форму чалавечага цела.
Дужыя татавы рукі паднялі дзяўчынку і пяшчотна прыціснулі яе да грудзей.
— Хочацца спаць, — сказала дзяўчынка, пазяхаючы, і паглядзела на кацяня. Кузя ўжо скруціўся клубочкам на дне свайго доміка-скафандра і мірна пасопваў.
Чалавечая постаць з дзіцём на руках усё далей і далей аддалялася ад «Месяцовага горада». Шырокія татавы плечы абаранілі спячую дзяўчынку ад яркага, сляпучага святла новага сонца, што ўзышло над месяцовай базай. Сонца тэрмаядзернага выбуху.
«Спі спакойна, усё будзе добра».
Месяцаход на пераплаўку або таемны план Вернера фон Браўна
Вітаем на хвалях першага крыптагістарычнага радыё! У нас толькі факты!
На днях наш карэспандэнт знайшоў на рассакрэчаных фотаздымках паверхні зваротнага боку Месяца, зробленых савецкім спадарожнікам Месяц-3 у 1963 годзе, выявы вялікай колькасці агнёў на дне аднаго з буйных кратэраў. Пры бліжэйшым разглядзе нашаму даследчыку стала бачна, што тыя агні размешчаны ў кратэры не хаатычна, а знаходзяцца ў пэўным парадку. Па яго словах, на выяве можна адрозніць паралельныя ланцужкі агнёў, а таксама іх перакрыжаванні. У іншых месцах бачныя прастакутнікі і квадраты, якія утвараюцца такімі ж агнямі. Усё гэта наводзіць на думку, што гэтыя агні — самая сапраўдная сістэма асвятлення сакрэтнай месяцовай базы. Але адкуль узяцца месяцовай базе на адваротным баку месяца ў далёкім 1963 годзе? І каму яна ў такім выпадку належыла? У свой час савецкія даследчыкі абышлі гэты феномен бокам, і здалі незразумелыя фатаграфіі ў архіў на доўгія дзесяцігоддзі. Але цяпер, калі архівы рассакрэчаныя, заслона таямніцы стала патроху адсоўвацца.