Увогуле, змірыўся я са сваім сумным лёсам, амаль з галавой у пыл сышоў. І тут адчуваю, што нейкая сіла пачала мяне з пылу выцягваць. Стаў я пакрысе выбірацца з ямы. Высунуўся спачатку па грудзі, потым па пояс. А затым, калі ў пыле заставаліся толькі ногі, гэта сіла ўзяла і шпурнула мяне на бліжэйшы камень. Цвёрды камень. Я ад удару на імгненне прытомнасць страціў. Калі ачуняў, паматаў галавой і краем вока заўважыў нейкі бляск. Выбліск. А затым іскру, што ўздымалася вертыкальна ўгару. У неба. Можа, гэта мне ўсё і падалося. Можа, гэта ў мяне ў самога зоркі ў вачах заскакалі. Як гэта часам пасля ўдару бывае. Але я чамусці не сумняваюся, што гэта былі яны. Яны дапамаглі мне выбрацца, а затым зляцелі.
Калі вярнуўся да сваіх, я нічога ім не стаў расказваць. Толькі паказаў камяні. І ўсё. Ды яны і нічога не заўважылі. Вельмі перспектыўнай сталася планета. А потым і мы паляцелі. Больш я ўжо не лётаў. Стары стаў. А на той планеце цяпер быццам бы перапрацоўчы завод пабудавалі.
Пра той выпадак я нікому не распавядаў. Не ведаю чаму. Можа таму, што сам не да канца ўпэўнены… Не, я сапраўды ведаю, што яны ёсць. Іх проста не можа не быць. Як не можа ў полі быць толькі аднаго каласка. Ты ж касмалётчык, можа табе прыйдзецца з імі сустрэцца. Успомніш тады старога выведніка.
Што? Ты не касмалётчык? Куртку ў знаёмага ўзяў. І хто ты тады? Журналіст! Гора мне! Яшчэ адзін артыкул пра звар’яцелых глыбінных выведнікаў і сустрэчах з зялёнымі чалавечкамі. Правальвай! Бачыць цябе не хачу! Афіцыянт! Яшчэ бутэльку.
Сын ветра
Паскарэнне прыціскае цябе да крэсла. Верашчыць зумер перагрузкі. У вачах цямнее. Ты адчуваеш, што вось-вось страціш прытомнасць. Слабы гравітацыйны кампенсатар, якім абсталяваны твой карабель, не спраўляецца са стартавай нагрузкай. Вас аб гэтым папярэджвалі падчас кароткага навучання — скампенсаваць велізарнае паскарэнне ад катапульты амаль немагчыма. Проста ніхто не казаў, што яно пераносіцца настолькі пакутліва.
Ангар, знішчальнікі, катапульта — усё імгненна знікае. Адлятае за спінку крэсла з паскарэннем у дзясяткі «ж», пакідаючы цябе сам-насам з бязмежным абшарам космасу. Перагрузка паступова спадае. Табе становіцца лягчэй. Карабель пераходзіць на сталую хуткасць. Зялёныя агеньчыкі на прыборнай панэлі паведамляюць табе пра спраўнасць усіх сістэм. Ты супакойваешся. Зараз ты гатовы выканаць сваю задачу.
Новыя кропкі на радары аддзяляюцца ад вялікага паралелепіпеда — авіяноснага крэйсера «Дон» — і накіроўваюцца ў твой бок. Ты не адзін. Дзве кропкі збліжаюцца з квадратам, якім абазначаны твой карабель, і бяруць курс паралельны твайму. Звяно ў зборы.
— Сікорскі, ты як? — голас у слухаўках.
— Нармальна, — адказваеш ты.
— Удачы. Удачы нам усім, — апошнія словы, далей рэжым радыёмаўчання.
Бартавы кампутар разлічвае сумесную траекторыю і задае вектар цягі для рухавіка. Ты зноў адчуваеш паскарэнне. Звяно накіроўваецца да мэты. У цябе ёсць некалькі хвілін, каб падумаць. Потым не будзе часу.
Хата, бацькі, сябры, вучэбка, вайна. Не тое. Яе погляд. Яе вусны. Цёплая шаўкавістая скура, мяккія валасы. Ты ўспамінаеш вашую апошнюю сустрэчу перад адпраўкай на «Дон». Ты заўважыў яе ў натоўпе на ўскраіне стартавай пляцоўкі. Яна пабачыла цябе ў групе новаспечаных пілотаў, што ішлі да транспартнага карабля. Некалькі секунд вы глядзелі адзін аднаму ў вочы. Затым ты падняў далонь угару, каб памахаць на развітанне, і схаваўся ў металічным чэраве транспартніка.
Запішчаў радар. На краю экрана ўзнікла шэрая кропка, за ёй яшчэ адна і яшчэ. Праз імгненне шэрыя кропкі становяцца чырвонымі — аб’екты не прайшлі запыт «свой-чужы». Ты адчуваеш, што твае далоні змакрэлі, стала цяжка дыхаць. Варожыя знішчальнікі на радары імкліва набліжаюцца да твайго звяна.