3,1516837646986843495737544943886
Чырвонае на шэрым
Мікалай Іванавіч стаяў на прыпынку. Час ад часу да іржавага павільёна прыпаўзалі аўтобусы. У іх нутро з цяжкасцю ўпіхваліся пасажыры, дзверы натужліва зачыняліся і аўтобусы, равучы перагружанымі рухавікамі, ад’язджалі. Патрэбнага нумара ўсё не было. Мікалай Іванавіч пачаў хвалявацца. Яму не падабалася чакаць. Цяжэй за ўсё на свеце, ведаў Мікалай Іванавіч, чакаць і даганяць. Ён ужо дваццаць хвілін чакаў свой нумар, але аўтобус усё не прыходзіў. Гэта было невыносна.
А тут яшчэ, як на зло, пачаўся дождж. Слабы, гідкі, дробны дождж. Людзі, якія стаялі на прыпынку, збіліся ў кучу пад іржавым, месцамі дзіравым навесам. Мікалай Іванавіч здолеў прыбудавацца збоку. Цяпер велізарныя брудныя кроплі, што зрываліся з краю навеса, падалі яму на галаву і плечы.
Абліччы людзей, што стаялі побач з Мікалаем Іванавічам, былі напружаныя. Бледныя, змарнелыя твары былі накіраваныя ў адзін бок. Людзі пільна ўглядаліся скрозь заслону дажджу туды, адкуль павінны быў прыйсці чарговы аўтобус. Яны былі напагатове, здольныя ў любую хвіліну ўзяць прыступам прыбылы транспарт.
Каля галавы Мікалая Іванавіча хтосьці раскрыў чорны парасон. Спіцы старога парасона былі пагнутыя або зламаныя. Яны ўвесь час імкнуліся патрапіць Мікалаю Іванавічу ў вока. Мікалай Іванавіч зморшчыўся і адвярнуўся. Ён пачаў глядзець у іншы канец вуліцы. Уздоўж пабітай асфальтавай дарогі цягнуліся аднолькавыя шэрыя скрынкі дамоў. З тратуара тырчалі чорныя крывыя ствалы дрэў. Неба было зацягнута непрагляднымі шэрымі хмарамі.
Проста над дарогай была нацягнута шырокая паласа чырвонай матэрыі. На ёй вялікімі акуратнымі літарамі была выведзена: «У новае тысячагоддзе — з новым грамадскім ладам!».
Мікалай Іванавіч залюбаваўся гэтай паласой.
— Чырвонае на шэрым, у гэтым нешта ёсць, — падумаў ён, — Чырвонае на шэрым. Прынамсі, хоць нейкая разнастайнасць.
Пра сэнс напісанага ён задумвацца не стаў.
Мікалай Іванавіч адарваў позірк ад чырвонай расцяжкі і павярнуў галаву. І своечасова. Да прыпынку пад’язджаў, равучы рухавіком, патрэбны Мікалаю Іванавічу аўтобус. Мікалай Іванавіч з вялікай натугай улез у набіты людзьмі салон. Ён прымасціўся на апошняй прыступцы, упіраючыся спінай у дзверы. Перад кожным прыпынкам Мікалаю Іванавічу прыходзілася ўціскаць сваё цела ў людскую масу ў салоне, каб даць магчымасць дзверцам адчыніцца. Затым яго выштурхваў вонкі натоўп людзей. Тых, што выходзілі з аўтобуса. Мікалаю Іванавічу даводзілася паўтараць штурм нанова. Ад дома да завода, дзе працаваў Мікалай Іванавіч, было восем прыпынкаў.
Мікалай Іванавіч рабіў слесарам на заводзе эксперыментальных канструкцыйных матэрыялаў. І хоць фармальна завод лічыўся за нейкім НДІ, працаваў ён на абаронку. Мікалай Іванавіч не ведаў, што ў выніку атрымлівалася з тых дэталяў, якія ён выточваў на сваім станку. Танкі? Самалёты? Падводныя лодкі? Уласна, гэта было яму зусім не цікава. Мікалай Іванавіч проста рабіў сваю працу. І рабіў яе добра. Ён быў ударнікам вытворчасці. Яго фота пастаянна красавалася ў самым версе дошкі гонару. Неабсяжная цётка Марфа, якая сядзела на прахадной, кожны раз, калі які-небудзь рабочы прыходзіў са спазненнем або нападпітку, тыцкала сваім мясістым пальцам у фатаграфію Мікалая Іванавіча і казала:
— У-у-у, бездар. Глядзі, на каго ты павінны раўняцца.
Але Мікалай Іванавіч ніколі гэтага не бачыў. Ён заўсёды прыходзіў своечасова і ніколі не выпіваў перад працай. Вось і цяпер, па выхадзе з аўтобуса, Мікалай Іванавіч набліжаўся да прахадной роўна за дзесяць хвілін да пачатку змены. Цётка Марфа ветла ўсміхнулася Мікалаю Іванавічу. Мікалай Іванавіч выгнуў вусны ў падабенстве ўсмешкі і прайшоў праз турнікет.
Каля ўваходу ў цэх Мікалай Іванавіч убачыў двух рабочых, якія кешкаліся з прыстаўной лесвіцай. Трэці стаяў далей і, мацюкаючыся, кіраваў працэсам ўстаноўкі драбін. У руках ён трымаў згорнутае чырвонае палатно.
— Зноў расцяжка, — падумаў Мікалай Іванавіч. Ён уявіў, як будзе глядзецца чырвоная стужка на шэрай бетоннай сцяне цэха.