- Сам ты дварняк! - агрызнуўся Коля.
- Не чапай, які сабака з яго вырасце, калі кожны будзе лапаць ды гладзіць? - крычаў Толя.
Раптам з усіх бакоў пачуліся крыкі:
- Жужу выпусцілі! Жужка, сюды! Цю, цю, цю...
- Жужа, пазнаёмся!
Дзеці трошкі расступіліся, і ў круг пралезла невялікае калматае стварэнне. Не пазнаць было, дзе хвост у гэтага камяка доўгіх валасоў, а дзе галава. А каб пазнаёміцца па-сабачы, то трэба ж ведаць, што спачатку нюхаць, дзе хвост!
- Мо гэта кот? - спытаў Боб. - Але пацёрся каля сабакі, сабакам пахне.
- Ты злева, я справа - уперад!
Мы скокнулі на Жужу з двух бакоў, учапіліся зубамі ў поўсць. Жужа закруцілася вакол сябе, і мы ўзляцелі ў паветра. Жужа браханула збянтэжана, крутнулася рэзка ў другі бок. Мы пападалі...
- Цьфу! Што за шчаняты цяпер пайшлі! - абурана працяўкала яна. - Шчасце, што вы малыя, а так бы я вас... - Яна палізала адзін бачок, другі. І мы зразумелі: там, дзе мільгае язычок, - галава.
Мы вінавата павілялі хвосцікамі, селі. Памыліліся, бывае...
- Колькі ім ад роду? - спытаў адзін хлапчук - такі, як Генка.
- Скора тры месяцы, - прыхлусіў крыху Коля.
- А я думаў, месяцы чатыры. Баявітыя!
- Аўчаркі! - сказаў Толя.
Жужа паказытала валасамі морды нам носікі, затрэсла калматым хвастом, запрасіла нас пагуляць, пабегаць навыперадкі. Але ў гэты час пачуўся голас нейкай бабулькі:
- Жужа-а! Да мяне! Марш ад іх - заразішся глістамі ад гэтых хлапчукоў!
Дзеці незадаволена пачалі расступацца ў бакі. Яны любілі Жужу, але не любілі яе гаспадыню. Каля нас засталіся толькі свае Толя і Коля. Жужа пабегла на голас бабулькі.
- Гэта вы тут?! - пачуўся раптам яшчэ адзін голас жанчыны - здзіўлены і спалоханы.
Толя і Коля ўздрыгнулі:
- Мама...
Мы амаль не ведалі іх маму, цётку Кацю. Бачылі яе ў вёсцы ўсяго раз.
- А тата дзе? Чаму ён вас тут пакінуў? - закідала хлопцаў пытаннямі цётка Каця. - От жа чалавек, а? Хворых дзяцей пусціў на вуліцу!
Яна схапіла Толю за адну руку, Колю за другую, пацягнула ў дом.
- Тут Булька! Боб! - пачалі ўпірацца яны. - Нашы сабачаняты! І сумка наша!
Цётка Каця вярнулася па сумку, а Толя і Коля падхапілі нас пад жываты.
- Што гэта за звярынец? Пакіньце!
- Не пакінем! Мы іх у дзеда і бабы ўзялі! Гэта нашы! Тата дазволіў! На некалькі дзён! - крычалі Толя і Коля.
- Дазволіў?! Ну, я з татам яшчэ пагавару. Марш дадому, сабакаводы.
Толя і Коля кінуліся ў дзверы дома раней за маму.
У гарадской кватэры
Толя і Коля доўга саплі, карабкаліся па лесвіцы. Потым стаялі каля дзвярэй і чакалі маму. А мне было ўжо не вытрываць: столькі ехалі, дый на двары нам не далі зрабіць што трэба, увесь час тармасілі і гладзілі. Ды яшчэ Жужа гэтая...
Цётка Каця адамкнула дзверы, усе зайшлі ў кватэру. Нас Толя і Коля адразу пусцілі на падлогу ў калідорчыку, а самі пачалі распранацца і разувацца. Потым трошкі забыліся на нас, пабеглі недзе далей у кватэру. Мы пачулі іх выкрыкі: «Ой, якая падлога ў нас стала! Як лёд!», «Ой, гэта не наша кватэра!», «Мама, калі вы зрабілі такую падлогу?». А мама адразу накрычала на іх: «Асцярожна, не падрапайце лак!»
Боб тым часам прыладзіўся ў куточку каля абутку і зрабіў лужынку. Я больш не мог цярпець і таксама прымайстраваўся. А як пайшлі мы з таго месца, то на падлозе засталіся мокрыя слядкі лап.
- Разведаем іх дом, - сказаў я Бобу.
Усё было тут незнаёмае. І пахі нязвычныя, новыя. А павярнулі направа, у адчыненыя дзверы, то падлога бліснула нам у вочы, як вада ў рэчцы. У гэтай «вадзе» нібы гарэлі тры лямпачкі - глыбока-глыбока. Яшчэ ярчэй гарэлі тры лямпачкі пад столлю. Толя і Коля бегалі па «вадзе» і не плюхалі ніяк, не рабілі пырскаў. Пад Толем і Колем бегалі ўгору нагамі яшчэ адзін Толя і адзін Коля. Толькі тыя, што дагары нагамі, даўжэйшыя і цьмяныя, нібы цені.
- Перастаньце бегаць і коўзацца! Драпін наробіце, пісагоў! - крычала з другіх дзвярэй, яе не было відаць, Толева і Колева мама. - Ідзіце мыць рукі, будзеце вячэраць!
Коля апошненькі раз разагнаўся і ўпаў жыватом на бліскучую падлогу, праехаў.
- Лёд! - разагнаўся і праехаў Толя.
Мы ступілі некалькі крокаў па бліскучым і ўбачылі, што там, пад лёдам-лакам, ідуць нейкія страшныя звяры - лапа ў лапу з намі. Варухнеш галавою - і там звер варухнецца. Панюхаеш падлогу - і там цягнецца да цябе страшыдла, каб панюхаць ці ўкусіць. Боб задрыжаў і сеў на хвост, потым пачаў адпаўзаць назад. Павярнуў і я - страшна!
- Каму я сказала? Перастаньце коўзацца! - далятаў усё з тых жа дзвярэй голас цёткі Каці.