- Сам слухай! І ў мяне ў крэме!
Толя запхнуў рэшткі другога кавалка ў рот, хоць ужо нудзіла ад торта, пабег да тэлефона. Ухітрыўся ўзяць слухаўку сціснутымі кулакамі.
- Умгу? - не мог добра варухнуць языком.
- Разбудзіў? - сказала слухаўка татавым голасам. - Дай, думаю, патэлефаную, мо яшчэ спяць... Засцілайце ложкі, умывайцеся, снедайце.
- Умгу!
- Што - умгу?
- Мы ўжо з'елі торт! - У роце Толі пасвабаднела.
- Як - увесь? - здзівіўся тата.
- Трохі яшчэ не. Коля даядае.
Слухаўка маўчала, слухаўка цяжка дыхала.
- А яечня? Кісель?
Цяпер памаўчаў Толя.
- Няма на іх месца ў жываце.
Зноў памаўчала слухаўка.
- А як тэлефанаваць у «хуткую дапамогу», ведаеце?
- 01!
- 01 - гэта ў пажарную. Спадзяюся, да пажару ў вас не дойдзе. 03! Але я сам патэлефаную - у псіхіятрычную! Скажу, што вы павар'яцелі, каб вас забралі ў вар'яцкі дом.
Слухаўка шчоўкнула, у ёй пачуліся кароткія гудкі.
Толя вярнуўся на кухню. На трэці кавалак торта не хацелася і глядзець.
Коля сядзеў на крэсле з нагамі, калені каля падбародка. Далонямі ціснуў на горла, нібы душыў сам сябе. Твар бледны-бледны, як пабелены, вочы вылупленыя. На талерцы каля яго пуста - з'еў чатыры вялікія кавалкі!
- Хочаш яшчэ торта? - пасунуў Толя свой трэці кавалак да яго.
Коля дзіка гыкнуў, затуліў далонямі рот, закруціўся па кухні - ледзь не перакуліў вёдры з вадою, не пабіў акварыума. Кінуўся ў туалет.
Толя адшчыкнуў кавалачак торта без крэму, паклаў у слоік.
Праз хвіліну хамякова схованка, шкарпэтка, уздрыгнула, паказалася мордачка з вусамі, уся галава... Вочы хамяка былі заплюшчаныя, вушы вялыя, нібы пакамечаныя. Панюхаў - цап здабычу зубамі.
Галава знікла...
Хамяк таксама любіў торт.
«Сушаная мікроба» і «цыклоп з ножкамі»
Тата яшчэ два разы тэлефанаваў: «Як вы там? Як Коля?» І кожны раз Толя дакладваў: «Кепска... Ляжыць...»
Прыехаў тата на абед, прывёз у слоіку з вадою рыбак і куклянак. А Коля не ўставаў! Толькі крыху павярнуў у яго бок галаву і папытаў:
- Колькі? Якія?
- Як і дамаўляліся: пара неонаў, пара гупі вуаляхвостых, пара чорных молі, пара мечаносцаў. У знаёмых браў, не ў краме. Гэтыя дарослыя ўжо, а ў краме маляўкі.
Коля адвярнуўся, заплюшчыў вочы.
- Э, брат, як цябе скруціла... А ўсё з-за прагнасці. Хамяк і то ўсяго адразу не есць, надалей пакладзе.
Тата пайшоў на кухню. Вычарпаў з акварыума - у апошні раз! - ваду, рэшткі сцадзіў ва ўмывальнік, падняўшы акварыум. Засыпалі на дно гравій, налілі паўвядра адстоенай вады, пасадзілі некалькі водарасцяў - іх тата купіў разам з рыбкамі. І панёс акварыум у спальню, паставіў на стол. Потым схадзіў на кухню і прынёс яшчэ поўненькае вядро вады, выліў у акварыум. Коля толькі злёгку паварочваў галаву, каб паглядзець, што робіцца, і нічога не гаварыў. Нічога яго не цікавіла!
- Гадзіны праз дзве пусціш рыбак у акварыум, - сказаў тата і паналіваў у талеркі разагрэты боршч. Сабе не наліваў, не было калі ўжо сёрбаць, і пабег на работу.
Толя застаўся ў хаце поўным гаспадаром. Што хочаш, тое і рабі! Ад такой волі ў яго ажно галава закружылася...
Забыў пра боршч: кульнуўся некалькі разоў на дыване, паспрабаваў пахадзіць «на галаве». Упаў, балюча стукнуўся нагою, костачкаю, аб крэсла.
- Можа, табе яблычак кісленькі даць? А можа, кефіру? - прапанаваў ён Колю маміным голасам.
Коля скрывіўся, як серада на пятніцу: «Адчапіся!»
Тады Толя прынёс шахматную дошку з расстаўленымі фігурамі, паставіў яму на жывот.
- Белымі - я. Згуляем?
Коля грабянуў шахматы з жывата.
Толя раззлаваўся: хварэць хварэй, а рукам волі не давай! Але стрымаў сябе, моўчкі поўзаў па падлозе, пакуль не пазнаходзіў усе фігуры. Пачухаў макаўку - і ўспомніў: у нейкай кнізе, зусім нядаўна чыталі, хлапчукі скакалі «з парашутам».
- Ух, прыдумаў! Ух, і прыдумаў! - прынёс з калідора, з вешалкі, парасон. Не раскрываючы закінуў на шафу. Сам ступіў на мамін ложак, адтуль на спінку ложка, учапіўся рукамі за верх шафы. Падрыгаў нагамі - р-раз! - залез на шафу. Раскрыў парасон: - Ур-ра! - скокнуў на ложак. Пад нагамі ў яго штосьці трэснула.
Коля зацікавіўся, сеў у сваім ложку.
- Ух, здорава! Ух, здорава! - Толя не знаходзіў слоў.
- А ты пакладзі падушку - мякчэй будзе, - параіў Коля.
Толя паклаў дзве падушкі. Зноў палез на шафу.
- Гэй-гох! - рынуўся зверху на падушкі. Без парасона ўжо.
І другі раз нешта глуха трэснула. А з адной падушкі, дзе відаць была ружовая насыпка, з ражка вылецела жменька пер'яў, закружылася па спальні.