Tysiące pytań przebiegało mu przez głowę.
CZY ZABIEG W WARUNKACH SZPITALNYCH ZWIĘKSZYŁBY SZANSE?
Odpowiedź nadeszła natychmiast.
BRAK DANYCH
Pod napisem pojawiło się kilka opcji:
ODŁĄCZYĆ OBIEKT
KONTYNUOWAĆ PODTRZYMANIE FUNKCJI ŻYCIOWYCH
ROZPOCZĄĆ PROCEDURY WYBUDZENIA
Wytarł pot zalewający oczy. Po kilku sekundach wahania wybrał ostatnią procedurę.
Na ekranie przesuwały się kolumny cyfr. Fargo zastanawiał się, co może zrobić. Pobiec po Wylera i Soucampa? Bzdura, co oni mogą pomóc? Zatrzymać wszystko i sprowadzić fachowca? Skąd? Kto mógł się na tym znać? Poczuł, że odruchowo zaciska zęby. Nagły błysk czerwonej lampki poderwał go na nogi.
AWARIA – SIŁOWNIKI POKRYWY – OTWORZYĆ ZATRZASKI RĘCZNIE.
Nachylił się nad wiekiem hibernatora. W ciemności dłuższą chwilę głowił się nad skomplikowanymi zamkami, potem wziął dłuto i młotek i odbił je czterema silnymi uderzeniami. Drżącymi rękami zdjął hermetyczną pokrywę, słysząc syk wydobywającego się gazu. Człowiek w środku wydawał się martwy. Fałdy na cienkim jednoczęściowym kombinezonie nie wykazywały żadnego ruchu klatki piersiowej. O ile mógł się zorientować w mroku, twarz leżącego wydawała się dziwna, jakby czymś zmieniona. Drgnął gwałtownie, kiedy tamten otworzył oczy i spazmatycznie wciągnął powietrze.
– Hej, słyszysz mnie? – nachylił się niżej. – Leż spokojnie! Nic nie rób! Pamiętaj, nie podejmuj żadnego wysiłku. Zaraz sprowadzę pomoc.
Rozejrzał się wokół klnąc, że nie pomyślał o zabraniu komunikatora.
– Nie bój się, wszystko będzie dobrze! Sprowadzę pomoc i przeniesiemy cię do śmigłowca. Już niedługo będziesz w szpitalu, słyszysz? – usiłował nadać swojemu głosowi brzmienie, które budziłoby otuchę. – Zaraz sprowadzę pomoc, leż tutaj. Jeśli rozumiesz, co mówię, spróbuj przymknąć oczy. Słyszysz mnie?
– Słyszę – odpowiedział tamten zupełnie wyraźnie.
Fargo opadł na wieko najbliższej trumny. Zdawało mu się, że śni. To… to przecież było niemożliwe. Człowiek po tylu latach pogrążenia w letargu nie mógł po prostu wstać jak po zwykłym zabiegu.
Nie, to niemożliwe.
– Jak… – musiał przełknąć ślinę. – Jak się czujesz?
– Znośnie – głos tamtego był cichy i bardzo zachrypnięty. Dopiero teraz skojarzył sobie, co uderzyło go w wyglądzie twarzy mężczyzny. Przecież przez tyle lat musiały mu urosnąć włosy, wąsy, broda… Tymczasem czaszka była łysa. Żadnego śladu zarostu.
– Sprawy nie idą dobrze, prawda? – Tamten poruszył głową.
Fargo poderwał się zaskoczony.
– Skąd wiesz? – wyrwało mu się bezwiednie.
– To pomieszczenie nie przypomina wnętrza ambulatorium – zrobił dłuższą przerwę. – Pokazano mi zdjęcie osoby, którą mam chronić. Trochę się różnisz od tej fotografii.
– Upłynęło… – nie wiedział, jak to powiedzieć – upłynęło trochę czasu.
– Wyglądasz na wykończonego.
– Jestem chory. Zaraz, zaraz. – Fargo się zreflektował. – I ty to mówisz?
– Ze mną wszystko w porządku – jakby na potwierdzenie swych słów mężczyzna uniósł się na łokciach.
– Pomóc ci?
– Nie.
Usiadł, podpierając się rękami, zrywając przy okazji zwoje przymocowanych do ciała kabli.
– Jestem Ken Siena – powiedział ochryple. – Fajnie, że zadałeś sobie trud uwolnienia mnie z tego pudła.
Rozejrzał się po wnętrzu komory bombowej.
– Ja również się cieszę. Może wreszcie ktoś mi powie, co mam robić.
– Nie licz na to – odpowiedź była natychmiastowa.
– Co?
– Mam cię tylko ochraniać. Podejmowanie decyzji nie należy do mnie.
Fargo zagryzł wargi.
– Czy… czy ty naprawdę jesteś nieprzenikalny dla telepatów?
– Tak sądzi Keldysh. – Siena powoli odczepiał końcówki przewodów od ciała. – Ale nie tyle chodzi tu o telepatów, ile o ludzi o właściwościach takich jak twoje – podniósł głowę. – We mnie nie można się „wstrzelić”.
Fargo wyjął z kieszeni wymiętą paczkę.
– Palisz?
– Nie.
Włożył do ust papierosa, lecz zamiast go zapalić bawił się zapalniczką.
– Chcesz usłyszeć, co się stało?
– Mów.
Zbliżył nikły gazowy płomień do końcówki papierosa, wydmuchnął dym. Z początku starał się mówić bardzo oględnie, potem jednak opowieść wciągnęła go na nowo w wir przeszłych zdarzeń, zaczął mnożyć szczegóły, opisywać emocje.
Siena ani razu nie okazał zdziwienia. Jedyną reakcją na koniec opowieści było sztywne skinienie głową.
– Nie licz na to, że pomogę ci podjąć decyzję – powtórzył.
Fargo uśmiechnął się smutno. Zdał sobie sprawę, że wcale tego nie chciał. Decyzja została podjęta.
– Muszę wrócić do Anglii.
Tamten znowu skinął głową.
– Nie boisz się telepatów? – spytał.
– Boję się.
Milczenie przedłużało się nieznośnie.
– To postanowienie ma chyba niewiele wspólnego z MI5, prawda? – odezwał się wreszcie Siena.
– Tak.
Barczysta, jakby kanciasta sylwetka uniosła się ciężko.
– Idziemy?
– Jesteś pewny, że dasz radę?
– Jestem.
Siena schylił się nad prostopadłościanem jednostki centralnej. Ze skrytki z boku wyciągnął niewielką metalową walizkę.
– Co to?
– Broń, lewe papiery dla całej grupy, pieniądze. Prowadź.
Fargo przecisnął się przez otwór. Gęste sklepienie zbitej roślinności przepuszczało niewiele światła, ale w porównaniu z wnętrzem ładowni było tu bardzo jasno. Odwrócił się, nabierając oddechu, ale głos uwiązł mu w gardle. Drgnął. Jasny szlag! Teraz wiedział, dlaczego tamten człowiek wydawał mu się zmieniony. Jego twarz pokrywały głębokie, nie zagojone blizny. Wąska kreska pozbawionych warg ust nosiła wyraźne ślady zszywania. Brak rzęs i brwi podkreślał szpary opuchniętych, czerwonych powiek ukrywających jasne, wodniste oczy. Całkowicie łysą czaszkę pokrywały płaty przeszczepionej skóry. Niektóre przeszczepy przyjęły się za pierwszym razem, inne najprawdopodobniej musiano powtarzać wielokrotnie. Efektem była nierównomiernie naciągnięta skóra twarzy, której poszczególne fragmenty wyraźnie różniły się odcieniami. Chirurg plastyk odpowiedzialny za to powinien pójść do więzienia. Fargo spojrzał w dół. Ten człowiek musiał się palić, musiano wyciągnąć go z morza płomieni w ostatniej chwili. Skóra dłoni, też w bliznach, przy każdym palcu nosiła ślady pokrycia jakimś tworzywem.
Lynn opanował się po dłuższej chwili, ale Siena zdążył pochwycić jego spojrzenie.
– Masz jakieś lusterko?
– Nie, nie mam.
– Nie wygłupiaj się.
Fargo, ociągając się podał mu małe, kieszonkowe lusterko. Siena przyjrzał się swojemu odbiciu.
– Pobyt w tej trumnie trochę mnie zdefasonował – powiedział beznamiętnie. Mówił to tak, jakby chciał oznajmić, że lekko zadrapano mu czoło. – Ujawniły się wszystkie stare blizny.
– Wiesz, medycyna robi ogromne postępy ostatnimi laty…
– Co ty nie powiesz, poprawią mnie w ciągu najbliższej godziny? Cokolwiek by mówić, będę się wyróżniał w tłumie jak cholera.
– To źle? – Fargo ciągle nie mógł oderwać od niego wzroku.
– Widziałeś kiedyś ochroniarza, który zwraca na siebie powszechną uwagę?
– Nie.
– Właśnie. Idziemy?
Fargo skinął głową i ruszył w kierunku śmigłowca.
– Skoro mamy lewe dokumenty – powiedział – możemy lecieć bezpośrednio do Londynu.
– Nie – wyraz twarzy Sieny pozostawał niezmienny. – Polecimy okrężną drogą. Niezależnymi liniami, mało ciekawymi połączeniami.
– Dlaczego?
– Z powodu kontroli. Na wielkich lotniskach jest zbyt silna.
– Mogą się zorientować, że dokumenty są fałszywe?
– Dokumenty są dobre.
Trudno było się od niego czegoś dowiedzieć. Fargo obserwował spod oka niską kanciastą sylwetkę. Ciągle odkrywał nowe, dziwne szczegóły. Na przykład ręce – Siena nie machał nimi w marszu. Zdawałoby się – głupia rzecz, a jednak było w tym coś niesamowitego. W porządku, w lewej niósł walizkę, ale prawa? Nie, żeby zwisała bezwładnie – wprost przeciwnie, trwała przy szwie lekkiego kombinezonu jak przywiązana. Albo oczy. Miał wrażenie, że były nieruchome – jeśli pojawiała się potrzeba spojrzenia w bok, Siena odwracał głowę. Tego człowieka każdy reżyser filmu grozy przyjąłby bez chwili wahania. Zaoszczędziłby specjalistom od charakteryzacji całych tygodni pracy.
– Już dochodzimy – powiedział Fargo, żeby przerwać ciszę.
Istotnie, po kilkunastu krokach wyszli z wilgotnej atmosfery zarośli na suchszy teren wokół niskich skałek. Wyler i Soucamp podnieśli się na ich widok. Wbrew temu, czego można było oczekiwać, nie zdziwił ich fakt pojawienia się Sieny, zainteresowanie wzbudziła jedynie niesiona przez niego walizka. Ich spojrzenia ogniskowały się na metalicznym prostopadłościanie.
– Pański wspólnik pilnował łupu. – Wyler przeniósł wzrok na Sienę, na twarzy którego nie drgnął żaden mięsień. – Pan przywiózł narzędzia i wszystko jest wasze.
– O co chodzi? – Fargo zatrzymał się przy wejściu do śmigłowca.
– Co tam macie? – Soucamp również zbliżył się do nich. – Narkotyki? Złoto? Tajne dokumenty na sprzedaż?
– Nie wasza sprawa.
– A gdyby… – wargi Wylera wydęły się, nadając mu zabawny, nie pasujący do sytuacji wyraz twarzy. – Gdybyśmy tak, niby przypadkiem, musieli wylądować na terenie komendy policji, to co by było?
– Czego chcecie?
– Przecież nie jesteśmy dziećmi – pilot mówił teraz powoli, akcentując każde słowo – połowa dla nas.
– Połowa czego?
– Zawartości tej skrzynki.
– Tam nie ma niczego, co mogłoby was interesować.
– Doprawdy?
– Doprawdy.
– To może ją otworzycie?
– Już powiedziałem…
– No to lecimy na policję – wtrącił Soucamp ze złym błyskiem w oku – chociaż nie chcemy tego ani my, ani wy – powoli podszedł do Sieny.
– Otóż to. – Wyler włożył ręce do kieszeni. – Nie chcecie dać połowy, trudno – niespodziewanym ruchem wyszarpnął rewolwer o krótkiej lufie. – Dacie wszystko!