Podniosłam dłoń.
– Słowo harcerza. Nie otworzę ust.
ROZDZIAŁ 13
Morelli oparł się o kontuar i skrzyżował ramiona na piersi.
– Wyszło na jaw, że istnieje dysproporcja między ilością gotówki, jaką przynosiły pralnie Grizollego, a sumą deklarowaną na potrzeby urzędu podatkowego.
– Jezu, też mi niespodzianka.
– Federalni postanowili go za to przyszpilić i przy okazji szybko się okazało, że Vito tak naprawdę traci pieniądze, o których nie wie.
– Ktoś go skubie?
Morelli wybuchnął śmiechem.
– Dasz wiarę?
– Rany, musi chodzić o dużo forsy.
– Wystarczająco dużo, by skarbówka chciała się zająć Yitem i przy okazji zgarnąć grubszą rybę.
– Na przykład jaką? Morelli wzruszył ramionami.
– Nie wiem. Ci dwaj mózgowcy, z którymi pracuję, uważają, że to jakaś nowa organizacja przestępcza.
– Co ty na to?
– Dopóki nie pokazałaś mi tych czeków, przypuszczałem, że jakiś gość o samobójczych skłonnościach próbuje w ten sposób spłacić hipotekę. Teraz już sam nie wiem, co myśleć, ale nowa organizacja przestępcza to chyba naciągany pomysł. Nie widzę żadnych sygnałów.
– Może to zbieg okoliczności?
– Też mi się nie wydaje. Za dużo rzeczy naraz. Jak dotąd, są zamieszane w sprawę trzy firmy. Trzech urzędników od ściągania należności nie żyje. Fred zaginął. Ktoś podłożył bombę w twoim wozie.
– A co z bankiem? Czy te brakujące rachunki Vita przechodziły przez First Trenton?
– Tak. Warto by zajrzeć do dokumentacji, ale istnieje ryzyko, że ktoś, kto jest w to zamieszany, coś zwącha. Okazuje się, że RGC była w przeszłości podejrzewana o przekręty podatkowe. Skrót RGC to Ruben, Grizolli i Cotell. Wiedziałem, że Grizolli jest współwłaścicielem, ale nie miałem pojęcia o tych nieścisłościach. Moi chłopcy ze skarbówki nie powiedzieli mi o tym.
– Pracujecie razem, a oni nie powiedzieli ci o RGC?
– Nie znasz tych facetów. Prawdziwe psy gończe. I nie lubią się bratać z lokalną policją. Uśmiechnęłam się do niego.
– Tak, wiem – przyznał. – Jakbym mówił o sobie. W każdym razie Bronfman, facet, którego znasz jako Mokrego, obserwował RGC. Patrzył, kto wchodzi, kto wychodzi. Siedział w kawiarni po drugiej stronie ulicy akurat w piątek, tego dnia, kiedy zniknął Fred. Myślę, że Fred chciał załatwić sprawę wcześnie, ale zjawił się przed otwarciem biura, przeszedł więc na drugą stronę ulicy, na kawę. Bronfman i Fred zaczęli rozmawiać, i Bronfman zorientował się, że Fred to jeden z tych klientów, którzy nagle przestali figurować w dokumentacji firmy. W następny wtorek Bronfmanowi przyszło do głowy, że warto zdobyć od Freda ten czek, w taki czy inny sposób. Poszedł z nim pogadać i odkrył, że Fred zaginął. Kiedy Mabel powiedziała mu, że nad tym pracujesz, wykombinował sobie, że posłuży się tobą jako zasłoną. Mogjaś sobie węszyć i zadawać pytania bez zbytniego ryzyka, że ktoś się poważnie wystraszy. Nie wyszło mu całkiem tak, jak sobie zaplanował, bo nie wziął pod uwagę twojej podejrzliwej i zawziętej natury.
– Nie powiedziałam mu wiele.
– Wiem. Nic nie zyskał. To pozytywne – pochwalił Morelli i spojrzał mi prosto w oczy. – A skoro już wiesz, co jest grane, zechcesz mi powiedzieć, co zdołałaś ustalić?
– Jasne. Może.
– Chryste – jęknął Morelli.
– Mogjam powiedzieć ci już dawno.
– Przykro mi, za mało wcześniej wiedziałem, żeby poskładać wszystko do kupy.
– To trochę moja wina – przyznałam.
– Tak, zgadza się, trochę twoja. Nie mówisz mi dostatecznie dużo. Trochę moja.
– Jaką grasz rolę u tych ze skarbówki?
– Vito nie chciał gadać z nimi bezpośrednio. Powiedział, że może mówić tylko z kimś, kogo zna. Czuje się chyba pewniej, kiedy informacja przechodzi przez kilka źródeł. Łatwiej wtedy zaprzeczyć, że coś się mówiło. Więc Vito gada z Terry, Terry ze mną, a ja z gośćmi ze skarbówki.
– Kogo konkretnie obserwujecie? Morelli zgasił światło w kuchni.
– Pracownika Vita od ściągania należności. Harveya Tippa.
– Obserwuj go dobrze. Linia jego życia może być dość krótka.
Morelli podrzucił mnie do domu, nim pojechał zastąpić Bronfmana.
– Dzięki – powiedziałam.
Złapał mnie za kołnierz, kiedy chciałam wysiąść.
– Mamy umowę – przypomniał. – Jesteś mi dłużna.
– Teraz?
– Później.
– Kiedy później?
– Ustali się – odparł. – Nie chcę tylko, żebyś zapomniała.
Mało prawdopodobne.
Briggs pracował, kiedy dotarłam na górę.
– Siedzisz do późna – zauważyłam.
– Muszę uporać się z tą robotą. Zostałem w tyle, kiedy się do mnie włamali. Miałem szczęście, że nie znaleźli laptopa w szafie. Większość materiału miałem na dysku, więc nie jest jeszcze tak źle.
Obudziłam się o czwartej i nie mogłam już zasnąć. Leżałam tak przez godzinę, nasłuchując odgłosów na schodach pożarowych i planując drogę ucieczki, gdyby ktoś wrzucił przez okno do sypialni bombę zapalającą. W końcu wstałam i poszłam na palcach do kuchni przygotować sobie coś do jedzenia. Miałam tyle spraw do załatwienia, że z trudem udało mi się je uporządkować. Fred był ostatni na liście. Morelli odbierający ode mnie swój dług znajdował się nieco bliżej jej szczytu.
Briggs przywlókł się za mną do kuchni.
– Znowu nie w sosie?
– Tak. Za dużo zmartwień. Nie mogę spać. – Popatrzyłam na niego z góry. Miał na sobie nocny kombinezo-nik Kubusia Puchatka. – Ładne wdzianko – zauważyłam.
– Mam kłopoty ze znalezieniem odpowiednich rzeczy. Kiedy chcę zrobić na paniach wrażenie, wkładam Spider-mana.
– Trudno być niskim człowiekiem?
– Raz tak, raz nie. Często coś zyskuję, bo ludzie uważają, że jestem słodki. Staram się też korzystać ze statusu osoby należącej do mniejszości.
– Zdążyłam już to zauważyć.
– Trzeba robić użytek z darów bożych – oznajmił.
– Prawda.
– Masz na coś ochotę? Może zagramy w monopol?
– Okay. Ale ja trzymam bank.
O siódmej, kiedy wciąż graliśmy, zadzwonił telefon.
– Jestem na parkingu – odezwał się Komandos. – Zejdziesz na dół, czy mam wejść na górę?
– Dlaczego pytasz? Zwykle włamujesz się bez pozwolenia.
– Nie chciałem cię wystraszyć i przy okazji oberwać.
– Słusznie. O co chodzi?
– Cztery kółka, dziecinko.
Podeszłam do okna, odsunęłam zasłonę i spojrzałam w dół. Komandos stał obok czarnego bmw.
– Zaraz schodzę – rzuciłam w słuchawkę. – Daj mi minutę, muszę się ubrać.
Naciągnęłam dżinsy, wsunęłam stopy w rozczłapane tenisówki, a na koszulę nocną wdziałam obszerny szary sweter. Chwyciłam klucze i ruszyłam w stronę schodów.
– Wyglądasz raczej okropnie – oświadczył na mój widok Komandos.
– Pewien mój znajomy uznał, że to nowa metoda antykoncepcji.
– Nie jest aż tak źle.
Wygładziłam jakąś urojoną fałdę na swetrze i obejrzałam dokładnie fragment sfilcowanej wełny na rękawie. Podniosłam wzrok i zobaczyłam uśmiech na twarzy Komandosa.
– Twoja kolej – zauważył. – Powiedz mi, kiedy będziesz gotowa.
– Na ten samochód? Znów się uśmiechnął.
– Jesteś pewien, że znów chcesz dać mi wóz?
– Ma zainstalowane czujniki na podwoziu. – Pokazał małego pilota, którego trzymał w dłoni. – Włączasz je zielonym przyciskiem. Jeśli coś się rusza pod bryką, to się włącza alarm, a na tablicy rozdzielczej zapala się czerwona lampka. Niestety, samochód nie zna różnicy między kotem, piłką i bombą, więc jak zobaczysz migające światełko, musisz zajrzeć pod spód. Nie jest to idealny system, ale to lepsze, niż gdybyś miała nacisnąć gaz i zamienić się w konfetti. Pewnie ci się nie przyda. Wątpię, by ktoś próbował wysadzić cię w powietrze dwa razy z rzędu.