Але Джасціна не прызнавала ніякіх уступак і абходаў, яе паглынала самае галоўнае.
— Я гатовая забіць маму! — сказала яна праз зубы. — Як яна пасмела так з табою абысціся!
— Навошта, Джас! Я яе разумею. I ты паспрабуй зразумець. Калі б гэта ад злосці або каб адпомсціць, мне стала б горка, але ты ж яе ведаеш не горш за мяне, ты і сама разумееш, нічога такога няма. Я хутка з’езджу ў Драгеду. Пагавару з ёю, і тады ўсё стане зразумелым.
— Пэўна, сыны цярплівейшыя да сваіх маці, чым дочкі. — Вусны ў Джасціны засмучана скрывіліся, яна пацепнула плячамі. — Мусіць, нават лепей, што я думаю жыць сама па сабе, затое нікому не надакучу як матуля.
У сініх вачах, якія глядзелі на яе, свяцілася бясконцая дабрыня і пяшчота; Джасціна натапырылася: ці не ўздумаў Дэн яе шкадаваць?!
— Чаму ты не выходзіш замуж за Ліана? — раптам папытаў ён.
Яна так і ахнула, нават рот разявіла. Адказала разгублена:
— Ён мне не прапаноўваў.
— Толькі таму, што думае — ты не згодзішся. Але гэта можна ўладзіць.
He падумаўшы, яна ўхапіла яго за вуха, зусім як у дзяцінстве.
— Толькі паспрабуй, прападобны ёлупень! Трымай язык за зубамі, чуеш? Я Ліана не люблю!!! Проста ён мой сябар, і я хачу, каб ён заставаўся маім сябрам. Толькі пасмей хоць свечку за гэта паставіць, клянуся табе, я сяду, скашу вочы і пракляну цябе, — памятаеш, некалі гэтыя чары цябе да смерці палохалі?
Дэн адкінуў галаву і весела засмяяўся.
— Нумар больш не пройдзе, Джасціна! Цяпер мае чары маднейшыя за твае. Ды ты не гарачыся, злосніца. Я памыліўся, толькі і ўсяго. Думаў, што вы з Ліанам закаханыя адно ў аднаго.
— Нічога падобнага. Пасля сямі гадоў знаёмства?! He спадзявайся, хутчэй рак свісне і рыба запяе. — Яна памаўчала, нібы не знаходзячы патрэбных слоў, пасля нясмела падняла вочы на брата. — Дэн, я страшна радая за цябе. Думаю, была б тут мама, яна б таксама радавалася. Для гэтага ёй толькі трэба ўбачыць цябе такога, як цяпер. Пачакай, яна яшчэ з усім прымірыцца.
Дэн асцярожна сціснуў далонямі худзенькі сястрын тварык, усміхнуўся ёй ласкава, так пяшчотна, што яна таксама сціснула яго запясці, нібы старалася ўсімі фібрамі душы ўвабраць яго любоў. Нібы разам усплылі ў памяці бясцэнныя, цудоўныя дзіцячыя гады.
I, аднак, за братняй пяшчотаю ў глыбіні яго вачэй ёй здаўся цень сумнення, не, не сумнення, мусіць, гэта вельмі моцна сказана, — хутчэй, цень трывогі. Найчасцей ён верыў, нарэшце мама зразумее, але ж і ён чалавек, як усе людзі, хоць усе, апроч яго, вельмі лёгка пра гэта забываліся.
— Джас, я нешта цябе папрашу — зробіш? — папытаўся ён, адпускаючы яе.
— Усё на свеце, — сур’ёзна адказала Джасціна.
— Мне трэба нешта накшталт адтэрміноўкі на роздум — што я буду рабіць далей. Два месяцы. I я маю намер падумаць верхам на якім-небудзь драгедскім коніку, а перад гэтым пагаварыць з мамаю... у мяне такое адчуванне, што мне нічога не праясніцца, пакуль з ёю не пагавару. Але спярша... разумееш, мне трэба набрацца храбрасці, каб паехаць дадому. Дык вось, калі можаш, паедзем са мною тыдняў на два на Пелапанес, ты з мяне там будзеш кпіць і пацвельвацца за баязлівасць, і да таго мне гэта надакучыць, што я хутчэй сяду ў самалёт, абы не чуць больш такой нудоты. — Ён усміхнуўся ёй. — I потым, Джасі, не думай, нібы цяпер табе ў маім жыцці няма месца, ні ты, ні мама не павінны так думаць. Я ж тваё сумленне, а паслухаць голас сумлення іншы раз карысна.
— Ага, ведама, ведама, Дэн, паедзем!
— Вось і добра. — Ён усміхнуўся, паглядзеў хітра. — Ты мне напраўду патрэбная, Джас. Будзеш у мяне цвіком у попe, зусім як у мінулыя часы.
— Ну-ну! Сорамна гаварыць такія словы, прападобны айцец О’Ніл!
Дэн заклаў рукі за галаву, задаволены адкінуўся на спінку канапы.
— Я — прападобны айцец! Слаўна, праўда? Вось пабачу маму і, можа, сумею засяродзіць усе думкі на богу. Разумееш, мне здаецца, гэта для мяне галоўнае. Проста думаць пра бога.
— Ты павінен уступіць у манаскі ордэн, Дэн.
— Гэта і цяпер можна, можа, я так і зраблю. У мяне ўсё жыццё наперадзе, спяшацца няма куды.
З прыёму Джасціна пайшла разам з Ліанам; яна яму сказала, што збіраецца з Дэнам у Грэцыю, а пасля ён сказаў, што збіраецца да сябе ў Бон.
— Даўно пара, ліха на яго, — заявіла Джасціна. — He вельмі ўжо вы сябе турбуеце ў якасці міністра. Усе газеты пішуць, вы — гультай, гуляка, толькі і ведаеце, што весяліцца з рыжымі аўстралійскімі актрысамі, стары прайдзісвет.
Ліан пагразіў ёй вялікім кулаком.
— Вы і не падазраяце, як дорага я расплачваюся за свае нямногія ўцехі.
— Можа, пройдземся пяшком, Лівень, не пярэчыце?
— He, калі вы не пойдзеце босая.
— Босаю цяпер нельга. У міні-спадніц ёсць свае недахопы; раней мы хадзілі ў панчохах, іх лёгка было зняць.
А цяпер прыдумалі нешта накшталт тэатральнага трыко, яго пры людзях не здымеш, гэта было б найвялікшым узрушэннем з часоў лэдзі Гадзівы. I калі я не хачу страціць калготкі, а яны каштуюць пяць гіней, хочаш — не хочаш трэба хадзіць у туфлях.
— Па крайняй меры, вы папоўнілі маю адукацыю па частцы дамскага туалету, як верхняга, так і ніжняга, — коратка заўважыў Хартгейм.
— Кіньце! Іду ў заклад, у вас дзесятак каханак, і вы ўсіх іх раздзеяце.
— У мяне толькі адна, і, як павінна рабіць добрая каханка, яна чакае мяне ў негліжэ.
— Паслухайце, а мы, здаецца, ніколі яшчэ не абмяркоўвалі вашых сексуальных спраў? Да таго спакусліва! Якая ж у вас каханка?
— Бязглуздая бялявая балбатлівая саракагадовая бочка.
Джасціна стала як укопаная.
— Вы мяне абдурваеце, — павольна сказала яна. — He ўяўляю вас побач з такою жанчынаю.
— Чаму ж?
— Для гэтага ў вас задужа добры густ.
— Chacun a son gout[15], мая дарагая. Я і сам зусім не прыгажун, няўжо, па-вашаму, я здольны зачараваць маладую і прыгожую жанчыну, каб яна стала маёй каханкай? Ды адкуль вы ўзялі?
— Вельмі здольны! — злосна сказала Джасціна. — I яшчэ як!
— Гэта як жа, грашыма?
— Ды пры чым тут вашы грошы! Вы проста цвеліце мяне, вечна вы мяне цвеліце! Ліан Мёрлінг Хартгейм, вы добра ведаеце, колькі ў вас прывабнасці, a то вы не разгульвалі б у сеткавых сарочках з залатымі медальёнамі на грудзях. Выгляд — яшчэ далёка не ўсё, а калі б было і ўсё, я таксама б прызадумалася.
— Ваша спагада да мяне вельмі мілая, herzchen.
— Чаму з вамі ў мяне заўсёды такое адчуванне, быццам мне за вамі не ўгнацца? — Джасціна ўжо астыла; цяпер яна стаяла і няўпэўнена глядзела на Ліана. — Вы ж гаварылі несур’ёзна, праўда?
— А як па-вашаму?
— He! Вы не ганарысты, але самі добра ведаеце, які вы абаяльны.
— Ці ведаю, ці не — не мае значэння. А вось што вы лічыце мяне абаяльным, гэта мае значэнне.
Ведама, лічу, траха не адказала яна; зусім нядаўна я паспрабавала прыкінуць, які б ты быў у ролі майго палюбоўніка, але вырашыла, што нічога з гэтага не атрымаецца, ты мне больш патрэбны як сябар. Калі б ён даў ёй гэта сказаць, то прыйшоў бы, мусіць, да вываду, што яго час яшчэ не прыйшоў, і зрабіў бы іначай. Але яна не паспела вымавіць ні слова — ён ужо схапіў яе ў абдымкі і асыпае пацалункамі. На добрых шэсцьдзесят секунд яна абмерла, бездапаможная, ашаломленая, апанаваная адною думкаю — знайсці ў сабе сілу, выстаяць пад гэтым нястрымным, шалёным парывам. Яго вусны... ды гэта дзіва! А валасы, пышныя, густыя, таксама — само жыццё, запусціць у іх пальцы — асалода! Потым ён сціснуў яе шчокі далонямі, з усмешкаю заглянуў у вочы.
— Я люблю цябе.
Джасціна ўхапіла яго за запясці, але не так лёгка і пяшчотна, як раней Дэна, а ўчапілася пазногцямі, амаль да крыві. Адступілася на крок, другі. Стаяла і моцна церла вусны аб згін локця, вочы вялікія, спалоханыя, грудзі цяжка падымаюцца.
— Нічога не выйдзе, — ледзь выдыхнула яна. — Нічога з гэтага не выйдзе, Лівень.
Скінула туфлі, нахілілася, падхапіла іх і пабегла, і праз тры секунды гэтага мяккага імклівага бегу ўжо не стала чутно.