¢
Feliks drgnął nieznacznie, słysząc trzaśnięcie drzwi w sąsiednim domu. Zdążył naliczyć pięć osób, które wyszły na dwór.
Mężczyźni pożegnali się i trzech z nich wsiadło do samochodu osobowego, jeden do busa. Na progu domu został tylko starszy pan.
Teraz albo nigdy – pomyślał Feliks.
Zarzucił plecak na ramię i przez wybite okno w kuchni wyszedł na zewnątrz. Skradając się przez zarośla, dotarł do płotu, przeskoczył go, a potem zatoczył szeroki łuk i przeszedł przez brukowaną drogę w miejscu, w którym nie można było go dostrzec z okien domu. Dotarł do budynku od strony lasu, a wyprostował się dopiero, gdy stanął przed drzwiami wejściowymi. Delikatnie nacisnął klamkę, która – ku jego zaskoczeniu – nie stawiła żadnego oporu.
Uchylił lekko drzwi i zajrzał do środka, trzymając w pogotowiu pistolet. W sieni panował półmrok i cisza. Feliks postąpił krok naprzód, czując w powietrzu silny zapach męskiego dezodorantu, nieprzyjemnie drażniącego nozdrza.
– Przestań się krygować i wejdź do środka. – Usłyszał nagle ciepły głos starszego mężczyzny.
Na chwilę zastygł w bezruchu, zastanawiając się, co robić.
– Wiem, że tam jesteś. Tylko nie mów, że boisz się samotnego starca. Czekam na ciebie w kuchni.
Feliks odbezpieczył pistolet i zrobił kilka kroków w stronę kuchennych drzwi. Lekko pchnął je stopą, spodziewając się wszystkiego. Jednak nie nastąpił żaden atak, nie było też żadnej pułapki. Tylko starszy mężczyzna siedzący za stołem, a przed nim talerz z porcją kusząco pachnącego spaghetti.
– To ty zniszczyłeś nam zamek w drzwiach, prawda? – zagadnął mężczyzna.
Feliks milczał. Wciąż celował do nieznajomego z pistoletu i wpatrywał się w jego puste, głębokie oczy.
– Doceniam, że nie narobiłeś więcej bałaganu – kontynuował starzec. – Wiesz, niektórzy poprzewracaliby meble, potłukli zastawę, a muszę przyznać, że przywiązałem się już do tych talerzy. Jedzenie z nich smakuje o wiele lepiej, niż z tych plastikowych. Masz może ochotę? – Nieznacznie przesunął w jego stronę swój obiad.
Feliks nawet nie drgnął.
– Kim jesteś? – zapytał w końcu.
– Przecież wiesz. – Uśmiechnął się starzec.
– Jesteś żniwiarzem. Ale co tu robisz?
– Och, mam tu pewne sprawy do załatwienia. I możesz schować ten pistolet, oboje wiemy, że mnie nie zastrzelisz. Przecież potrzebujesz informacji!
Feliks opuścił broń dopiero po dłuższej chwili. Jeśli zabije starca, ten znajdzie nowe ciało, a on nie dowie się niczego o Nadii.
– Usiądź wreszcie! – mruknął mężczyzna, nawijając na widelec makaron. – Zwą mnie Blank. A ty jesteś Feliks Wojna – dodał, kiedy Feliks usiadł po przeciwnej stronie stołu.
– A tamci mężczyźni? Oni nie byli żniwiarzami, prawda?
– Oni? Oczywiście, że nie! – Blank roześmiał się. – Nazywają siebie nijami. Ale cały ten patos pana podziemi wcale do nich nie pasuje. To zwykłe hieny cmentarne żywiące się trupami. My wolimy nazywać ich potępieńcami.
– My?
– Ja i mój pan. Poczekaj, aż go spotkasz. To będzie dla ciebie bardzo pouczające doświadczenie.
– To wy porwaliście Nadię? – zapytał Feliks, zachowując pokerową twarz. – Dlaczego? Gdzie ona teraz jest?
– Przyznam, że przysporzyła nam trochę kłopotów. Uparta i zawzięta dziewczyna.
– Gdzie ona jest? – powtórzył twardo Feliks.
– Cóż, jakby ci to powiedzieć…
Feliks kątem oka dostrzegł ruch za oknem, a jego słuch wychwycił cichy szelest w sieni.
– Ona, mój drogi, nie żyje – powiedział Blank.
Feliks poderwał się tak gwałtownie, że krzesło z hukiem poleciało do tyłu.
– Już nas opuszczasz? – zapytał spokojnie Blank, na powrót zajmując się posiłkiem.
Feliks go jednak nie słuchał. Jednym susem dopadł do drzwi i otworzył je kopniakiem, wyszarpując zza paska pistolet. Tak jak się tego spodziewał, po drugiej stronie stał potępieniec ze spłaszczonym nosem. Żniwiarz bez zastanowienia wycelował i strzelił.
Potępieniec osunął się po ścianie na ziemię, a na jego koszuli wykwitła plama krwi.
Nagle Feliks poczuł przeszywający ból w prawym kolanie. To kolejny potępieniec zaszedł go od tyłu i kopnął z taką siłą, że żniwiarz wylądował na podłodze.
Klęcząc na deskach, spróbował się odwrócić, celując w nowego wroga, ale ten wytrącił mu broń z ręki i uderzył kolanem w podbródek. Żniwiarza na chwilę zamroczyło, poczuł, że napastnik podnosi go za koszulę na piersiach. Otworzył oczy i ujrzał go, szykującego się do uderzenia czołem w nos.
Feliks zamachnął się pięściami, zbijając ręce potępieńca wciąż trzymające go za koszulę, a potem serią ciosów uderzył go w brzuch oraz szczękę, a gdy ten zgiął się wpół, zmiażdżył mu nos o kolano.
Do ciasnej sieni wpadł trzeci potępieniec. Feliks rzucił się po pistolet leżący na podłodze. Jego kolano przeszył okropny ból, ale zdążył dopaść broni, wycelować i strzelić, zanim mężczyzna zbliżył się do niego.
Żniwiarz wstał i zerknął na trzy ciała.
– Jeszcze… – zaczął, gdy usłyszał za sobą skrzypnięcie podłogi.
Natychmiast odwrócił się w miejscu, żeby ujrzeć kawał deski lecący wprost na jego głowę.
– …jeden – dokończył za niego potępieniec, który najwyraźniej wlazł do domu przez okno w kuchni.
Dla Feliksa zapadła ciemność.
¢
– Idę na zakupy, chcesz coś? – zapytała Emilia, chowając pudełko z resztką lodów do małej zamrażarki na zapleczu.
– Tylko olbrzymi tort! – Uśmiechnęła się Magda, wylizując swój talerzyk.
– Ubierz się ładnie. Dla Mateusza.
– Jasne… Szkoda tylko, że większość moich ubrań została w domu, do którego nie mam zamiaru wracać – dodała, gdy Emilia zamknęła za sobą drzwi.
Umyła talerzyki po lodach i usiadła do komputera, logując się na skrzynkę mailową księgarni. Chwilę trwało, zanim na liście odebranych wiadomości dostrzegła jedną bez tytułu. Nazwa nadawcy nic jej nie powiedziała.
– Ciekawe. – Otworzyła wiadomość i zaczęła czytać, coraz bardziej marszcząc brwi.
Oni nas mordueja wiedzajak zabic zniewiarza111 maja wiely potepiencow1 zniwiarz oeptal zyjacego czleiwka zebatal ich razem i im dowiodz
Akeladam pole lrqi
Nadai
– Że co proszę? – powiedziała Magda, wciąż wpatrując się w wiadomość. – Oni nas mordują – przeczytała. – Wiedzą, jak zabić żniwiarza… O matko, to nie żadne żarty. Nadai? Nadia? To wiadomość od Nadii!
Gwałtownie zerwała się z krzesła i pobiegła po telefon, który zostawiła na zapleczu. Drżącymi palcami zaczęła szukać numeru Feliksa, ale po chwili rozmyśliła się. Pochyliła się nad komputerem i przykładając palec do monitora, spróbowała rozszyfrować resztę wiadomości.
– Co znaczą te jedynki? – zastanowiła się. – Dlaczego trzy? Jeden… jeden… raz… – Spojrzała na swoją klawiaturę. – No jasne! – krzyknęła i uderzyła się dłonią w czoło. – To wykrzyknik! Pewnie nie wiedziała, jak go wcisnąć. A co dalej? Maja? Mają? Wielu potępieńców? Czym są, do licha, ci potępieńcy? Żniwiarz o… opętał żyjącego czle… człowieka? Przecież to niemożliwe! Co ona plecie? No ale dobra. Co tam dalej jest? Zebatal ich razem i im dowio… dowodzi. Zebrał ich razem i im dowodzi? Ale komu? Żniwiarzom? Tym potępieńcom?
Magda wyprostowała się i zaczęła krążyć w kółko, przykładając dłoń do czoła. Oczywistym było, że Nadia miała kłopoty z pisaniem. Ale potrafiła znaleźć w Internecie adres mailowy księgarni oraz wysłać wiadomość, więc napisanie jej nie powinno stanowić aż takiego problemu.
– Przecież to wygląda, jakby pisał to ktoś pijany jak szpadel! – wykrzyknęła Magda. – Albo ktoś, komu bardzo, ale to bardzo się spieszy. Akeladam pole lrqi – przeczytała. – Co to jest, do cholery? Jaki akeladam?! Jakie pole?! Co to znaczy?!
Wyprostowała się i obiema dłońmi założyła ciemne włosy za uszy.
– Pal sześć. Może Feliks będzie wiedział.
Zadzwoniła do wujka, ale jedyne co usłyszała w słuchawce, to: „abonent jest poza zasięgiem lub ma wyłączony aparat”.