S. 29: Pierystyl — unutrany dvor, abniesieny kalumnadaju. Annij Palijon — siabra Kłaŭdyja Senecyjo.
S. 30: Naŭzikaja — u hreckaj mifałohiji dačka karala fieakaŭ Ałkinoja, jakaja dapamahła Adysieju, kali taho buraj vykinuła na vostraŭ fieakaŭ.
S. 31: …tanahrskich kštałtaŭ… — h. Tanahra va ŭschodniaj častcy Hrecyi słaviŭsia vyrabam terakotavych statuetak, jakija vyznačalisia nadzvyčajnaj płastykaj. Psyche — u antyčnaj mifałohiji uvasablała zachoplenuju kachanniem čałaviečuju dušu; adlustroŭvałasia ŭ vyhladzie matylka abo dziaŭčynki z kryłcami. U mastactvie hety vobraz znajšoŭ razviccio ŭ sajuzie Psyche z boham kachannia Erasam (Amuram). Anakreont — hrecki paet 2-j pałovy VI st. pierad n. e., jaki apiavaŭ kachannie j zastolnuju viesiałosć. Haracyj Fłak Kvint (65–08 hh.
pierad n. e.) — vydatny rymski paet.
S. 32: Bierenika — siastra žydoŭskaha karala Irada Ahrypy II, jakuju pakachaŭ syn cezara Viespasyjana Tytus. Janikulskaje ŭzhorje — prasciej nazyvałasia Janikuł, znachodziłasia na pravym bierazie Tybru za miažoj horadu. Libityna — rymskaja bahinia miortvych, smierci j pachovinaŭ.
S. Z4: Sakrat — staražytny hrecki filozaf (kala 470–399 hh. pierad n.
e.), nastaŭnik Płatona. Adkryŭ ułasny mietad filazafavannia praz dyjałohi abo hutarki niekalkich sumoŭcaŭ, u pracesie jakich i vyjaŭlałasia sutnasć; tut pad dyjalektykaj majecca na ŭvazie majsterstva viesci arhumientavanuju hutarku. Kornut Łucyj Annej — filozaf-stojik, vyzvolnik Seneki, nastaŭnik paetaŭ Lukana i Persyja, vyhnany Neronam u 68 h. Ksenafones (kala 570–478 hh. pierad n. e.) z horada Kałafona, što na zachodnim uzbiarežžy Małoje Aziji. Parmenid (kala 540–480 hh. pierad n. e.) i Zenon (kala 490–430 hh. pierad n. e.) z h. Eleji ŭ Paŭdniovaj Italiji, abodva — pradstaŭniki tak zvanaj Elejskaj škoły staražytnahreckaj filazofiji, jakija mierkavali, što sutnasć nielha adčuć, a tolki asensavać; jany sychodzili z atojesamlivannia istavietnaha z razumovym. Kimeryjskija krajiny — pavodle staražytnych ujaŭlenniaŭ heta vobłasć na dalsviecie, dzie ŭ poŭnym zmroku žyvie kazačny narod kimeryjcaŭ. «Zaranka z ružovymi palčykami» — epitet bahini svitanku Eos (u rymlan — Aŭrory). Hielviecyja — vobłasć na terytoryi sučasnaj Šviejcaryi. Selena — u hreckaj mifałohiji uvasablennie miesiaca. Dyjana — rymskaja bahinia raslinnasci; apiakunka palavannia, narodzinaŭ, uvasablennie miesiaca, atojesamlivajecca z hreckaj Artemidaj. Akteon — mifałahičny palaŭničy, jaki vypadkova ŭbačyŭ kupannie Artemidy i byŭ pieratvorany joju ŭ alenia dy razarvany ŭłasnymi sabakami. Ijo — pavodle hreckaj mifałohiji heta dačka arhoskaha karala Inacha, jakuju pakachaŭ Zeŭs i zjaviŭsia da jaje vobłakam, chmaraj. Danaja — dačka arhoskaha karala Akrysija, jakuju taksama pakachaŭ Zeŭs, ale baćka, viedajučy ad arakuła, što jamu nakanavana smierć ad ruki ŭnuka, schavaŭ dačku ŭ padziamiełli, kudy i spusciŭsia Zeŭs daždžom.
S. 35: Neron nie zviančaŭsia z Akte, choć jaje nazyvali dačkoju cezara Atała. — Akte była nałožnicaju Nerona. Navažyŭšysia ažanicca z joju, cezar prymusiŭ šerah sienataraŭ dać iłžyvuju klatvu, nibyta jana pachodzić z perhamskaha cezarskaha rodu Atalidaŭ. U Siankieviča tut niedakładnasć, kali imia Atał razhladać jak dakładnaje, a nie abahulnienaje: apošni cezar dziaržavy Perham, što znachodziłasia na paŭnočnym zachadzie Małoje Aziji, jaki dakładna nasiŭ imia Atał, uładaryŭ tut u 139–133 hh. pierad n. e., pasla čaho sama dziaržava stała pravincyjaj Rymskaj impieryi. Demietra — hreckaja bahinia ŭradlivasci j ziemlarobstva, atojesamlivajecca z rymskaj Cereraj.
S. 37: Lararyjum — miejsca ŭ chacie z vyjavami bahoŭ-laraŭ. Virhinij prabiŭ hrudzi svaje dački, kab vyzvalić jaje z ruk Apija… — Jak paviedamlaje Tytus Livij (III, 44–60), Virhinij, pradstaŭnik staražytnaha plebskaha rodu, byŭ zmušany zabić svaju dačku, jakuju pažadaŭ zrabić nałožnicaju rymski dziaržaŭny dziejač i zakanadaŭca siaredziny V st. pierad n. e. Apij Kłaŭdyj. Łukrecyja prypłaciła hańbu žycciom. — Pavodle padannia, syn apošniaha rymskaha cezara Tarkvinija Hanarlivaha zhańbiŭ žonku svajho svajaka Łukrecyju, jakaja skončyła samahubstvam, i jejnaja smierć spryčyniła paŭstannie, jakoje ŭdaryła navat pa vyšejšaj uładzie ŭ Rymie (510/509 hh. pierad n. e.).
S. 38: Pieplum — šyrokaja sukienka z tonkaj tkaniny.
S. 40: Pinakateka — karcinnaja halareja.
S. 41: Zenon (kala 336–264 hh. — pierad n. e.) z Cytyjuma (horada na Cypry) — zasnavalnik filazofskaj škoły stojikaŭ.
S. 42: …zastaŭšy Piatronija pišučaha, vyrvaŭ jamu trascinku z ruki… — U toj čas pisali kijočkam pa navoščanaj došcy, jaki jašče mieŭ nazvu styl i byŭ z adnaho boku zavostrany (dla pisannia), a z druhoha zakruhleny (dla vycirannia).
S. 43: Lupanaryj — publičny dom.
S. 44: Łakusta — znakamitaja atručvalnica, jakaja sama hatavała smiarotnyja sumiesi; z jejnaj dapamohaj Neron pazbaviŭsia Kłaŭdyja i Brytanika. Pratahor z paŭnočnahreckaha horadu Abder, Prodyk z Ceosa (vostrava la ŭschodniaha ŭzbiarežža Siaredniaj Hrecyi) i Horhij z paŭdniovajitalianskaha horadu Lavantyna (usie — V st. pierad n. e.) — zasnavalniki safistyki; pradstaŭniki hetaha nakirunku ŭ svajich razvažanniach časta siahali da łahičnych paradoksaŭ, «safizmaŭ».
S. 45: Arystyd (kala 540–468 hh. pierad n. e.) — afinski dziaržaŭny dziejač, jaki ŭvajšoŭ u historyju jak uzor sumlennasci j niepadkupnasci. Mina — hreckaja hrašovaja adzinka niemałoj vartasci. Erhastulum — viaznica na miejscy kataržnych rabot.
S. 47: Epiktet (kala 50 — 130 hh.) — papularny filozaf-stojik, jaki spačatku byŭ niavolnikam, potym vyzvolnikam; zhadvannie jaho tut nie padparadkoŭvajecca chranałohiji. Elij Sejan — favaryt cezara Tyberyja, jakoha pakarali smierciu ŭ 31 h., vyjaviŭšy jahony ŭdzieł u zmovie; pra los Sejana i jahonych dziaciej raspaviadaje Tacyt («Annały», V, 9).