S. 270: Poncij Piłat — prakuratar Judeji ŭ 26–36 hh.
S. 271: Tartar — u hreckaj mifałohiji najbolš ciomnaja i hłybokaja častka Ajida. …«kryvavyja tuniki» — tuniki, prasyčanyja ŭspychlivym syzboram, časciej smałoju, jakija apranali na tych, kamu vyniesli prysud spalennia.
Klio — muza historyi.
S. 272: …u imia dzieviaci Libietryd… — Majucca na ŭvazie nimfy, jakim była prysviečana krynica dzieviaci muzaŭ, što prasłaviła horad Libietry ŭ Fiesaliji.
S. 273: Kaj Cezar byŭ zvieravaty… — zhadka na pierasled žydoŭ za časami Kalihuły.
S. 274: Aleksandryjski Serapieum — sviatynia Serapisa ŭ h. Aleksandryja.
S. 275: Safokł (kala 496–406 hh. pierad n. e.) — vialiki hrecki dramaturh.
S. 277: …da Chronasa, pažyrajučaha sobskija dzieci… — Adzin z sensatvoraŭ, jaki zviazvaje hreckaje słova «čas» z mifičnym boham taho ž najmiennia, baćkam Zeŭsa, jakoha časam dziela adrozniennia zapisvajuć Kronasam. Pavodle padannia Kronasa pavinien byŭ pazbavić ułady jahony ŭłasny syn, tamu baćka svajich dziaciej hłytaŭ adrazu pa naradženni, jak toj ža čas hłytaje dni, miesiacy, hady; takoha losu pazbiehnuŭ tolki Zeŭs, jakoha Reja, maci, prychavała j vyhadavała ŭ piačory na Krycie.
S. 279: Koskaja vopratka — taki nazoŭ mieli darahija, dychtoŭnyja žanočyja sukienki, što vyrablalisia na vostravie Kos z vyrablanych tam ža tkanin (visonu i inš.).
S. 285: Mirmiłon — adna z hładyjatarskich rolaŭ na spabornictvach, jakaja abaznačała pa sutnasci abjekt palavannia, choć časam i bolš nahruvaščany zbrojaj, čym praciŭnik. Kažučy «Mirmiłon ty», mieli na ŭvazie «Nie naprošvajsia na niepryjemnasci».
S. 287: …Lvy z Atłasu… — majucca na ŭvazie Atłaskija hory, horny chrybiet u Maŭrytaniji. Epir — vobłasć u zachodniaj častcy Paŭnočnaj Hrecyi.
S. 288: Fłavij Klemient — konsuł 95 h. Damicyła — žonka Fłavija Klemienta, unučka Fłavija Viespasyjana; ab prynaležnasci hetych sužonkaŭ da chryscijanstva paviedamlajuć staražytnyja historyki relihiji. Karnel Pudens — asoba z navakołla Tyhelina, tolki Siankievič pamyłkova padaje imia: nie Karnel, a Mevij.
S. 290: Kunikulum — pamiaškannie pad arenaju.
S. 291: Litanija — častka bohasłužennia.
S. 293: Hałhofa — uzhorak za haradskim muram Jeruzalima, dzie byŭ ukryžavany Jezus Chrystus.
S. 294: Syjon — uzhorak u paŭdniova-zachodniaj, najbolš staražytnaj častcy Jeruzalima; u biblejskich prarokaŭ nazva «Syjon» raspascirajecca na ŭsiu žydoŭskuju dziaržavu Judeju, a časam hetak nazyvajuć i vaładarstva božaje. Hosanna! — malitoŭny voklič, jaki sa staražytnažydoŭskaj movy pierakładajecca jak «Ratuj!»; užyvajecca na nabaženstvach i sviatach.
S. 297: Pileołus — kruhłaja šapka małych pamieraŭ.
S. 300: Spolaryjum — miejsca, dzie dabivali ciažkaparanienych dy raspranali zabitych hładyjataraŭ.
S. 301: Virgo Magna — tytuł starejšaj viastałki; u viastałak było prava litasci nad asudžanymi, što spatykalisia na ichnim šlachu.
S. 304: Charon — u hreckaj mifałohiji pieravozčyk pamierłych cieraz reki Ajida. Liktory — hanarovaja varta vyšejšych mahistrataŭ, jakaja nasiła tak zvanyja fiscyi (pučki prutkoŭ z siakierkaj pasiaredzinie) jak znaki padkreslivannia hodnasci tych, kaho jany supravadžali.
S. 311: Lihuryja — vobłasć zachodniaj častki Paŭnočnaj Italiji. …ty bryda mieockaja! — Navakołle Mieatydy (Azoŭskaha mora) staražytnyja ludzi ŭvažali za łohava zarazy.
S. 313: …padobnych da vaŭkoŭ kundłaŭ z Hibierniji… — Tut pierakładčyckaja niedakładnasć: u hetym vypadku Siankievič mieŭ na ŭvazie nie Hibierniju (Irłandyju), a Hibieryju (Ispaniju). Choć, zrešty, samo suhučča hetych nazvaŭ, a razam i Hiveryi (Hruziji) sviedčyć pra adzin i toj ža narod, rassieleny ŭ roznych miajscoch ziamli.
S. 317: …Uładaru Tenedu, Kiłły, Chryzy… — epitety Apałona, što sustrakajucca ŭ Homera. Tenedos — nievialiki vostraŭ blizu Troady, na jakim chavalisia achiejcy, nibyta zbiehšy z Troji, ale pakinuŭšy zasadu ŭ draŭlanym kani.
Kiłła — vostraŭ abo horad kala Troji. Chryza — mifičny vostraŭ, prysviečany Apałonu. Smintej — kultavy epitet Apałona jak uładara myšej.
S. 319: …razam z Akratam i Sekundam Karynam… — Vyzvolnik Nerona Akrat i Sekund Karynat (nie Karyn), pra jakich Tacyt adhuknuŭsia z asablivaj niepavahaju, byli pasłanyja cezaram z metaj kanfiskacyi kaštoŭnasciaŭ u sviatyniach na pravincyi, u pryvatnasci ŭ Achaji i Aziji. Iberyjskija niervy Seneki… — znakamity filozaf naradziŭsia ŭ h. Karduby (ciapier Kardova).
S. 322: Karyjoli — staražytny horad Łacyja na paŭdniovy ŭschod ad Rymu.
S. 323: …idyliji Teokryta… — Teokryt z Syrakuzaŭ (1-ja pałova III st.
pierad n. e.) — zasnavalnik žanru bukoličnaj paeziji. Idylija tut ujaŭlała saboju nievialiki vierš pieravažna na pastuškovuju (bukoličnuju) temu. …spieŭnaj daryjskaj havorkaj… — mova tvoraŭ Teokryta patvaraje raspaŭsiudžanamu ŭ Paŭdniovaj Italiji j Sicyliji daryjskamu dyjalektu hreckaj movy.
S. 328: …Hierkulesa ŭ žyvym połymi na hary Eta… — U adnoj z viersij mifa Hierkules, kab pazbiehnuć pakutaŭ, spavadavanych atručanym chitonam, pajšoŭ na haru Eta i addaŭsia tam vohnišču; kali połymia achapiła Hierkulesa, z nieba spusciłasia chmara i paniesła jaho na Alimp.
S. 329: …smierć Dedała j Ikara… — Unuk afinskaha ŭładara Erechteja, dychtoŭny majstar, architektar i skulptar Dedał, jak sviedčyć mif, kab uratavacca ad karala Minasa, vyrabiŭ kryły z pioraŭ, zmacavanych voskam, i razam z synam palacieŭ z Kryta. Padčas palotu Ikar uzniaŭsia zanadta vysoka, sonca rastapiła vosk, i Ikar zvaliŭsia ŭ mora; Dedału ž (pavodle adnoj z samych raspaŭsiudžanych viersij mifa) udałosia dalacieć da Sicyliji. Dyrce — u hreckaj mifałohiji žonka fivanskaha ŭładara Lika, jakaja šmat hadoŭ pryhniatała Zeŭsavu kachanku Antyopu; kali syny Zeŭsa i Antyopy, jakich zvali Zet i Amfion, vyrasli dy zachapili Fivy, jany katavali Dyrce, pryviazaŭšy jaje da rahoŭ dzikaha byka.