3 нагоды гэтага верша рэдактар сказаў: «Падышоў певень да паравоза і гаворыць: — Давай разам працаваць».
24. IV.
Гібель Камарова. Столькі забрала ад душы, Цярэбяць чуткі і домыслы, але ўвесь гэты пярэсты свет бясконца далёкі ад той вышыні, на якую яго ўзнесла смерць. I ўжо гавораць, што ён быў самы разумны і самы прывабны сярод касманаўтаў. Можа, і сапраўды так.
Халодная вясна. Страсці вакол футбола, вакол лухты і дробязей.
Мэтазгоднасць формы, даказуемая толькі і толькі інтэлектуальным, ідэйным зместам — этап, які пачынае В-скі. Поўнае і сталае выяўленне сталага інтэлекту і характару, усхваляванага роздуму, пачуццямі натхнёнай думкі. Адносіны да свету, эмацыянальнае ўспрыняцце з’яў жыцця, іх грамадскай сутнасці і чалавечага зместу — праз глыбокую думку. Роздум услых, пачуццё і роздум.
Новы сацыяльна-псіхал. узровень: «Найскладніша людина проста», і ён аддае ўсе сілы свайго сэрца, усю сваю волю гэтаму арганічнаму свайму пераконанню ён прыбаўляе нашаму духоўнаму жыццю свайго зместу: розуму — разумовага, пачуццям — пачуццёвага (разумею ўсю ўмоўнасць падзелу гэтых паняццяў).
Людзі паверылі ў чутку, што Камароў жывы.
25. IV.
Няма сцягоў. Не бачу і жалобы. Людзі не ўглядваюцца доўга, дзе, каму і чаму баляць душы. Чаму смерць твайго сваяка — тваё гора, а майго — маё? Мы — людзі. Мы выйшлі з прыроды. Мы былі калісьці стадам, у стада быў важак, у нас былі інстынкты стада. Стадны інстынкт астаўся, ён яшчэ неперабораны, дадзім яму духоўную падтрымку і зробім з яго калектывізм.
Тое, што дорага мне сёння, — не пакідай мяне заўтра.
Калі інстынкт стаднасці выразна авалодвае людзьмі, іх твары здаюцца мордамі. Морды...
«Били Деникина, били Махно...» Час прымацца за Есакова, Кучара і Сахно.
24.VІ. «Даваць адпор варожай агітацыі».
30.VІІ. «Вораг пад маскай драматурга». — Пра Галубка.
30.VІІ. «Ачысціць саюз кампазітараў ад контррэвалюцыйнага ахвосця». — Пра Чуркіна і інш.
16. VIII. «Шкодная пісаніна».
«Паклёп на савецкую рэчаіснасць». — Пра Г. Шведзіка і інш.
23.XI. «Злачынныя справы ў тэатры оперы і балета». . .
ЗО.VІІ. «Ліса ў творчай скуры». — Пра Г. Раманоўскую.
«На працягу апошніх 9 месяцаў, як раней на працягу многіх год, яна не парывае сувязі з выкрытым органамі пралетарскай дыктатуры контррэвалюцыянерам Шушкевічам. За гэта яна была выключана з камсамола. Аднак і пасля гэтага контррэвалюцыйны нягоднік Шушкевіч застаўся ёй даражэйшым, чым пісьменніцкая арганізацыя».
28.1V.
На прэзідыуме абмяркоўвалі («Дзень паэзіі — 66»). Я падрыхтаваўся, напісаў тэзісы. Намер быў такі: сказаць пра паэтычную макулатуру, затым пра крытыку ў «ДП», а найбольш пра Е-ва і культаўцаў.
Макулатуры №-х да т. п., лічу, ацаніў правільна. Потым пра Е-ва («знойдзе дзейнік, няма выказніка,. знойдзе выказнік, няма дзейніка», успаміны — «Ехала деревня мимо мужика»).
Выдаў іх «перлы» з газет 30-х гадоў: «Контррэвалюцыйны нягоднік С. Шушкевіч» і т. д.
Выключная кульмінацыя: пытаюцца, хто піСаў пра Раманоўскую, ганіў яе за тое, што наведвае зняволенага, патрабаваў выключэння з камсамола. Я мыкаю. Уваходзіць Кучар. Павальны рогат.
Былі апладысменты — яны часткова і шкодзяць справе, надаючы сенсацыйны прысмак.
Кучар ездзіць на «Волзе», а Раманоўская ледзь ногі валачэ.
Паказвае Харужую ў берыеўскіх засценках. Рабіў і робіць сінекуру з культу.
Ён любіў абсмоктваць купалаўскія словы:
Яшчэ прыбавіце скананне —
Прадсмертны вашых рук абраз, —
Нядоўга ж ваша панаванне —
Загуба прыйдзе і на вас.
Заuубу крыўдаю, слязамі
ў магільны выкапалі ніз;
Людской расплаты ўжо над вамі
Тапор адточаны завіс.
Сіняўскія экспартавалі дэмагогію за мяжу, яны ж спрабуюць знутры навязаць нам яе.
Быкаў паказвае Сахно, яны злуюдь на Быкава, а не на Сахно.
У маленькім апавяданні В. Цельпугова («Снежныя горы») у старога горца пытаюць, колькі вёрстаў да гор.
— Одну половину, наверно, забыл, а в другой верст восемь, не меньше.
Мудры стары. Якраз такія мудрацы ёсць у нас — хІтра замоўчваюць жахі часоў культу.
Р. Рождественский:
Поперед батьки
В пекло не лезть?!
Кто ж его
от пули
закроет
тогда?
Гэта адказ маме на яе перасцярогі.
А. Вярцінскі:
Дзень першага весняга промню — дзень паэзіі.
Дзень першага весняга грому — дзень паэзіі.
Дзень першых дажынак — дзень паэзіі.
Дзень першых сняжынак — дзень паэзіі.
Дзень першай сустрэчы — дзень паэзіі.
Дзень светлай любві чалавечай — дзень паэзіі.
Подзвіг несумяшчальны з траскатнёю. Траскатня, шуміха — я сказаў бы — апашляе яго.
Абавязкова на ўсё неабходна свежае вока: на газетную паласу, на падзеі (свежы погляд), на літаратурны працэс, на будні, на наваколле, быт. Узнавіць стан, калі ты пабываў спачатку збоку, потым — унутры, але ўнутры яшчэ не прыцёрся, не абвыкся.