У прымыльніку добра п’ецца...
Піва куфаль – тут боскім дарам.
Мы прыходзім сюды раздзецца,
каб душу апрануць у пару.
Цэбар*
*На Веткаўшчыне – калодзежнае вядро.
Колькі ён пераслухаў плётак
на даўгім, як ланцуг, вяку
ад нястомных пляткарак-цётак,
ірвучы ім са злом руку...
Між вадой ледзяной і небам,
то ўгару, то з разгону ўніз,
абдзіраючы клёпак рэбры
у кароне з крыштальных пырск...
Цэбар – нібы вясковы Цэзар.
І ўлада яго – без меж...
Ён за поўняй нырае ў неба,
каб прасватаць яе – але ж...
Не пускае ланцуг на волю.
Круглы год – калаўрот нягод.
Бо сухім з-пад вады ніколі
не выходзіў пакуль што ён.
Путца*
*На Веткаўшчыне – прыкаўнерная вешалка.
Калі дарогі у шлях саб’юцца,
калі я хаце дам «пяць дзвярыма»—
успомняць пальцы старое путца,
якое лёсам прыкаўнярыла...
Цвікі і шворні, сукі рогі
чаго не пхнулі яму ў прарэху.
А неяк разам, святыя многі,
мужчынскі гонар блюло для смеху...
Старыя путцы – так часта рвуцца
і не да часу, і не да месца.
Калі фанфары ў нябёсы мкнуцца,--
ад стаху путца раптоўна рвецца,
і ад павагі да ганарліўца
амаль нічога не застаецца.
Але і путца свой гонар мае...
У гардэробе – персона грата.
Бо па адзенні нас сустракаюць...
Каўнер пры путцы – пры госці свята.
Лепш апынуцца зімой у пустцы,
чым у тэатры на пару з дамай
у палітоне з парваным путцам—
жыццё без сцэны падасца драмай.
Не распрануцца – не апрануцца...
Эх, путца-путца – ручная памяць.
Калі дарогі у шлях саб’юцца,--
трымай нас, путца, дзвюма рукамі!
Гужы
Гожая назва у іх – гужы...
Скажаш -- і засмяешся.
Нібы з лаўжоў прыпаўзлі вужы,
леглі ў разорах грэцца...
Гуж у руках – падмануты муж.
Гуж разарваны – сварка.
Стомлены, потны ад працы гуж—
бульба, дакопкі, чарка.
Гожая назва – спрабуй, кажы—
рот без зубоў здаецца ...
Памяць дзяцінства майго – гужы.
Памяць – яна не рвецца.
Эра Сноў...
Каханне
Amori et dalori...*
*Кахай і пакутуй.
Каханне – пакута.
Душою распнутай
між Пеклам і Раем лунаць...
Каханне – атрута.
Святы і аблудлы
я выберу смерць, каб закахаць.
Каханне – як рудня,
дзе ў свята і ў будні
нам працай сябе катаваць.
Каханне -- ёсць мудрасць,
якую Бог людзям
адкрыў, каб грахі дараваць.
* * *
Мы не парушылі мяжы.
Цнатлівасць нас уратавала...
Ды заклінаю – не кажы
нікому слоў, што мне казала.
А вочы, нібы абразы,
самотай высвецяць пад вечар—
паўадзіноты, паўслязы
і паўкахання нашай стрэчы.
Расколіна
Свет раскалоўся папалам.
Тут забыццё--каханне там.
Там дождж пяшчоты – тут няма.
Там лета сноў -- а тут зіма.
Тут цішай стомлены пакой—
там смех сыноў і голас твой.
Тут пах вяргінь – там водар руж.
Там неба сінь – тут спод калюж.
Там цвіў агмень – тут галавешкі...
Свет раскалоўся. Крочу пешкі
да слёз народжаных з усмешкі.
Возера самоты
На сонным золку сонца дакранецца
ласкавым промнем стомленых каханых.
І ноч растане ў мораку туманным,
а зорак ззянне ў росах адаб’ецца...
Вось так і я душою заўжды святлею,
калі цалуеш ты на развітанне.
І хоць Самоты возера глыбее—
не менее вады ў рацэ Кахання.
* * *
Сярод базальтавых прысад,
дзе вецер — злодзей у законе,
мне прыгадаўся твой пагляд —
дзве зоркі выстылых ад болю.