Нежывы кожны чацвёрты...
Стронцый – у кожным аконцы— не верце.
Стронцый – у кожным сэрцы...
Мёртвы не кожны чацвёрты,
мёртвы з нас -- кожны першы...
Смерць выбірае лепшых...
Няўжо пад Гасподнім змусам?
Гіне з нас кожны першы—
менее беларусаў.
Паміраем – як дні згараюць.
Паміраем – як гаснуць ночы.
Над шчаслівым калісьці Краем
белых крылаў не сочаць вочы...
Чорны бусел – як крыж з-пад хмары,
як пракляцце жывому роду.
Кожны першы – такую кару
Бог прыдумаў майму народу...
За бяспамяцтва, за бязвер’е,
за святую святыню – Мову
паміраць будзе кожны першы—
лепшы з тых, хто абразіў Слова...
За пакору, з якой маўкліва
Край на здзек аддаём чужынцу...
Кожны першы пайсці павінны—
за астатніх усіх маліцца...
Бо не стронцый – страшней у сэрцы,
бо страшней -- у душы Іуда...
Вось бы гэта – ды зразумець нам,
каб не ўмёрці -- застацца Людам!
* * *
Я шкадую пражыты дзень...
Не таму, што з чарговым годам
адчуваю сябе старэй—
ледзьве тыдзень калядны пройдзе.
Не таму, што раство маё
супадае з Ражством Хрыстовым.
Проста нешта ў Сусвеце ёсць
не названае нават словам.
І жыццё -- як няблізкі шлях...
Толькі ў роспачы разумею,
што наперадзе смерць і страх.
А аглядвацца я не ўмею.
Памяць дзяцінства майго...
Іскрыпка
Так колісь цябе
называў мой дзед.
Іскрынка душы—
незаплеснелы хлеб.
Скарынка самоты.
Скарбонка для слёз.
Іскрыпка – скрыдло
незаплямленых кроз.
Драўляны жаўрук,
што прывык да пляча.
Пяшчотніца рук
скрыпача-крывіча.
Жарсцінка-усхліпачка,
стоены крык...
-- За што ты, іскрыпачка,
любіш так смык?
Журавель
Ты глядзіш улюбёна ў неба.
Ці цалуеш вядром ваду...
Што табе ад жыцця патрэбна?
Хто тваю зразумеў бяду?
Вышай стрэх цэлы дзень кружляеш,
толькі хочацца – вышай хмар.
Журавель – ты штоноч лятаеш
у палоне нязбытных мар.
Укапаны ў дзірван навечна.
Ты стаміўся з нудоты піць...
Журавель, паглядзі, старэча,
з райскіх даляў твой брат ляціць.
Купіна
Колькі стрывала кпінаў
ад тых, хто аб яе спатыкаўся
кола яе давіла
падкова яе таптала
сонца яе паліла
дождж вастралёзы сек
купіна – гэта магіла
балотна-пустога рэха
купіна – скрозь пакутніца
купіна – міні-копка
дзік на яе не купіцца
бо купіна – горб чортаў
купіна – зялёная бародаўка
астыглай дрыгвы вулкан
курган мурашыны—
кротаўка—
падушка Вадзяніка.
Раска
Зялёны падраснік азерца
задраны прыпол ракі
ажыўшае жабаў скерца
радзімкі з тваёй рукі
раска – не рада ветру
сябра ёй – жоўты жвір
раску не вабяць нетры
вораг ёй – юркі вір
раска – прывідны востраў
мрояў раёвых рой
раска – салютаў роскід
вадзяніковы строй
раска – русалчын вэлюм
азёрна-манетны двор
вохрава-акварэльны
люструнак бурштынін-зор.
Човен
Чуллівы рачной пяшчотай
аблашчаны лавай хваль
ён мроіць чаіным лётам
закаханы ў чужадаль
човен – адчайны адужнік ветру
начны прытулак ліпнёвых пчол
павек пасцелю віровых нетраў
не зменіць човен на мулкі дол
ён звечара знічак повен
а ранкам слязьмі лінёў
човен – сонца жалобны промень
човен -- чорны рачны манах
палюбоўнік паўночны поўні
брат радзіміцкіх трун- карстаг.
Сітнік
Пагрозны выгляд падводных вояў
здалеў разгледзець адзін ракітнік,
таму на бераг таропка выбег—
далей ад дзідаў, што выгнаў сітнік.
Тут сойм саміны са снамі ў сонме.
Для сома сітнік—рачны асіннік...
Абкруціць вусам камель у стоме
і спіць да ночы—варушыць сітнік.
Лілея млее—як плёс змялее,
хто вызваляцьме яе з няславы?..
Без страху выйдзе на бітву з Глеем
адважны рыцар рачной дзяржавы.
Усюдыісны віровы Пільнік.
Радыст «зялёных»—азёрны Сітнік.