Przez kilka następnych lat wykupywał firmy stojące na skraju bankructwa; nie takie, które były źle zarządzane, ale te, których bolączką było tylko niedoinwestowanie. Wykorzystując kapitał Intercorpu, stawiał je na nogi, a potem czekał tylko na kupca.
Po jakimś czasie przestał wyprzedawać te przedsiębiorstwa, lecz zaczął pieczołowicie planować ich rozwój. W rezultacie tych działań tylko w jednej dekadzie przekształcił Intercorp w finansowe imperium, które wyobrażał sobie w czasie tych smętnych dni i nocy, kiedy harował w stalowni i spływał potem na polu naftowym. Dzisiaj Intercorp był potężnym konglomeratem z siedzibą w Los Angeles. Kontrolował różnorodne dziedziny biznesu, począwszy od laboratoriów farmaceutycznych, a skończywszy na fabrykach tekstylnych.
Do niedawna Matt stosował jako zasadę kupowanie tylko wybranych, wystawionych na sprzedaż przedsiębiorstw. Jednak rok temu rozpoczął negocjacje w sprawie zakupu wielomiliardowego przedsiębiorstwa elektronicznego z Chicago. Tym razem to właściciele sami zwrócili się do niego z pytaniem, czy Intercorp byłby zainteresowany wchłonięciem ich.
Pomysł ten podobał się Mattowi, ale po zaangażowaniu dużych środków finansowych i po miesiącach pracy nad umową dyrekcja Haskell Electronics nagle odmówiła akceptacji wcześniej uzgodnionych warunków. Matt rozzłoszczony z powodu straty czasu i pieniędzy Intercorpu zdecydował, że za ich zgodą lub bez niej kupi tę firmę. W efekcie tej decyzji wyniknęła zagorzała i nagłośniona w mediach bitwa. Po jej zakończeniu dyrekcja Haskella została dotkliwie pobita na polu finansowym, a Intercorp zyskał przynoszącego duże zyski producenta elektroniki. Jednak razem z tym zwycięstwem do Matta przylgnęła reputacja bezwzględnego rekina finansowego. Nie burzyło to specjalnie jego wewnętrznego spokoju; nie było to bardziej irytujące niż jego sława międzynarodowego playboya, którą obdarzyła go prasa. Ceną sukcesu były nieprzychylne publikacje i utrata prywatności. Akceptował to z taką samą filozoficzną niezmiennością, jaką czuł wobec szerzącej się hipokryzji. Spotykał się z nią na gruncie towarzyskim, a w interesach miał do czynienia z perfidią wielu partnerów. Pochlebcy i wrogowie byli nieodłączną częścią błyskotliwego sukcesu. Obcując z nimi, Matt stał się cynikiem i nie ufał ludziom, co też było ceną jego powodzenia.
Tym się jednak nie martwił; niepokoiło go tylko to, że jego sukcesy nie przynosiły mu już takiego zadowolenia jak dawniej. Od lat brakowało mu ożywienia, jakie kiedyś czuł, stając przed trudnym do rozwiązania problemem. Sądził, że działo się tak dlatego, iż sukces był teraz właściwie z góry przesądzonym wynikiem jego działań. Nie istniało nic, co stanowiłoby dla niego wyzwanie. Przynajmniej nie było niczego takiego aż do czasu, kiedy zdecydował się na przejęcie Haskell Electronics. Dopiero teraz, po raz pierwszy od lat, czuł wzmożone krążenie adrenaliny i dawne wyczekiwanie na rozwój sytuacji. Haskell było wyzwaniem. Potężna firma wymagała całkowitej restrukturyzacji. Była nadmiernie obciążona rozbudowaną kadrą kierowniczą; urządzenia produkcyjne były przestarzałe, strategia rynkowa, jaką stosowali, nie miała nic wspólnego z najnowszymi osiągnięciami w dziedzinie marketingu.
Wszystko to należało zmienić, żeby mogły się objawić pełne możliwości dochodowe tej firmy. Matt czekał niecierpliwie na wyjazd do Chicago. W przeszłości, kiedy kupował nową firmę, wysyłał tam swoich sześciu ludzi, których magazyn „Tydzień w interesach” ochrzcił mianem jego „drużyny przejmującej”. Ekipa ta oceniała stan bieżący przedsiębiorstwa i sugerowała kolejne posunięcia Intercorpu. Teraz byli już tam od dwóch tygodni. Pracowali w należącym do Haskella sześćdziesięciopiętrowym wieżowcu. Czekali, aż dołączy do nich szef. Matt spodziewał się, że spędzi w Chicago większą część roku, i kupił tam mieszkanie, zajmujące całe ostatnie piętro budynku. Wszystko było przygotowane i nie mógł się doczekać, kiedy będzie mógł wyjechać i rozpocząć działanie.
Poprzedniego wieczoru wrócił z Grecji, gdzie negocjował zakup floty handlowej. Doprowadzenie transakcji do skutku zajęło mu cztery długie tygodnie, zamiast planowanych dwóch. Teraz jedyną rzeczą, która zatrzymywała go tutaj, był ten cholerny wywiad. Ruszył w stronę domu, po cichu przeklinając zwłokę. We wschodniej części posiadłości czekał już jego helikopter. Miał zabrać go na lotnisko, gdzie samolot typu Lear, też jego własność, czekał gotowy do startu do Chicago.
Pilot helikoptera odwzajemnił powitalne machnięcie Matta i dłonią z kciukiem skierowanym do góry dał znać, że maszyna jest zatankowana i gotowa do lotu. Z niepokojem spojrzał w kierunku napływającej mgły. Matt rozumiał to spojrzenie. Wiedział, że jego pilot, tak samo mocno jak i on, chciał się już znaleźć w powietrzu. Przeciął wyłożony płaskimi kamieniami taras i wszedł przez prowadzące stąd do jego gabinetu oszklone drzwi. Sięgał właśnie po telefon, zamierzając zadzwonić do biura w Los Angeles, kiedy drzwi w przeciwnym krańcu pokoju zostały bezceremonialnie otwarte.
Do pokoju wsunął głowę Joe O'Hara.
– Jak się masz, Matt…
Jego szorstki głos i mało schludna powierzchowność wyraźnie kontrastowały z niemal antyseptyczną czystością marmurowej podłogi gabinetu, grubego, kremowego dywanu i biurka o szklanym blacie. O'Hara oficjalnie był szoferem Matta. Nieoficjalnie był jego ochroniarzem i dużo bardziej nadawał się do tej roli niż do roli szofera. Kiedy O'Hara siadał za kółkiem, prowadził tak, jakby ścigał się w Formule 1.
– Kiedy wyruszamy do Chicago? – zapytał.
– Jak tylko skończę z tym cholernym wywiadem.
– W porządku. Dzwoniłem już na lotnisko. Limuzyna będzie na nas czekała na pasie startowym. Ale przyszedłem tu, żeby powiedzieć ci o czymś innym – ciągnął O'Hara, podchodząc do okna i odsłaniając zasłony. Gestem prosząc Matta do siebie, wskazał w kierunku szerokiej, wijącej się alei, która przed domem kluczyła wśród cyprysów. Jego wyblakła twarz nabrała miękkości, a głos stał się cichy i pożądliwy. – Rzuć okiem na tę wysmukłą ślicznotkę – powiedział, kiedy Matt podszedł do okna. Ktoś inny oczekiwałby może, że ślicznotka będzie kobietą, ale Matt znał swojego człowieka. Po śmierci żony jedyną miłością O'Hary stały się samochody. – To samochód jednego z kamerzystów tej Walters.
Ślicznotką nazwał cadillaca z 1959 roku. Był to utrzymany w wyśmienitym stanie kabriolet.
– Spójrz na te okrągłości – powiedział O'Hara, mając na myśli reflektory samochodu. Jego głos był pełen podziwu i tak zmysłowy, jak głos nastolatka oglądającego rozkładówkę „Playboya”. – A te kształty! Wysmukłe, prawdziwie wysmukłe. Ma się ochotę tego dotknąć. – Szturchnął łokciem stojącego w milczeniu mężczyznę: – Widziałeś kiedyś coś piękniejszego, Matt?
Nadejście scenarzystki wybawiło Matta z konieczności wypowiedzenia się na ten temat. Dziewczyna przyszła z wiadomością, że zainstalowali się już w salonie.
Wywiad trwał już niemal godzinę i rozwijał się zgodnie z przewidywaniami, kiedy nagle otworzyły się drzwi i do pokoju spiesznie weszła kobieta. Na jej nie przygotowanej na niespodziankę pięknej twarzy gościł uśmiech.