Адпусціўшы лейцы,
Едзеш канём вараным
Дадому.
Склалася:
Дом — гэта мір,
Склалася i наноў
Складаецца:
Бітва — людзі.
17
Рыхтуеш
Дружыну сваю
Да паходаў,
Да бітваў,
Вучыш
Учыикам адважным,
Рухам спрактыкаваным,
Паводзінам чуйным.
I сам
Рыхтуешся з ёю
Да справы,
Якая цябе абрала,
I ў смерці
Вучышся
Жыць.
18
Згадваеш:
У маленстве
Дзіцячаю талакою
Гулялі ў снежкі.
Але спачатку дзяліліся,
I ў той дзелі,
Якая была не з табою,
Дзеці казалі:
«Добра,
Мы згодзімся біцца ў снежкі,
Але няхай Усяслаў,
Але няхай Усяслаў —
Калі будзе біцца — няхай
Не ўпадае ў лютасць».
19
Нібы агонь,
Узнікаеш раптам
I раптам знікаеш.
Hi поле,
Hi путча,
Hi бераг
I ні рака
He ведаюць, дзе ты зноў
Аб'явішся неўзабаве.
Тваёй прысутнасцю невідочнай
Поўны абсяг,
Адусюль
Нябачна глядзяць
Твае вочы.
20
Ты ўсюды —
I па-за месцам,
Заўсёды —
I па-за часам,
З усімі —
I без нікога.
Сёння
Імкнешся паспець туды,
Куды прыйдзе
Падзея заўтра.
Людзі ў сустрэчах,
Зямля ў слядах,
Iзлучае
Канцы i пачаткі неба,
A ў горнах
Удзень i ўначы
Палае агонь,
I куюць кавалі
Зноў зброю.
21
Сіла,
Дужэйшая за цябе,
Імкне цябе
Па таемных сцежках
I адчыняе
Замкнёныя далячыні.
Як сокала —
Вышыня,
Як рыбіну —
Глыбіня,
Як глухамань —
Ваўка,
Цябе вабіць
I дазваляе табе станавіцца сабою
Прасцяг —
Злучаны з гэтым светам
I ўжо далучаны
Да таго.
22
Хто зажадае сабе пакуты,
Калі магчымая ўцеха?
Хто накладзе на сябе лахманы,
Калі мае шаты?
I хто
Аддасць перавагу страце,
Калі кладзецца
Да ног набытак?
Разам з усімі з чараў
П'еш хмельную слодыч,
А сам — атруту.
I свет
Табе адкрывае свае таямніцы,
I адчыняе
Табе свае скарбы
Смерць.
23
Вядзе цябе перамога
Ласкава
Ў палаты
Славы,
Аднак заставацца
Ты ў ix
Не хочаш.
Накрэслівае на тваім
Жыццяпісе
Параза
Свае пісьмёны жалезам,
А каб адужаць цябе —
Не можа.
Зрошчаны з целам,
Але не цела,
Зроднены з духам,
Але не дух,
Зямлёю баронішся
Ад нябёсаў,
Нябёсамі —
Ад зямлі.
24
Уклалася ў чалавека
Таемная моц —
I ёю,
Што ён захоча,
Разбурыць можа,
І што захоча — стварыць...
Але ён
Блукае знадворку,
Але яна
Замкнёна ў святліцы,
I смерць
Трымае ключы.
25
Плывуць,
Як заўсёды,
Аблокі
I свеціць сонца.
I, як заўсёды,
Людзі
Не пільна бачаць
I разумеюць не дасканала.
Аднак
Тое, што хоча здзейсніцца,
Абірае
I ставіць свой знак на тым,
Кім яно здзейсніцца можа,—
На незаўсёдным,
На прыналежным да вечнасці
Невядомай,
На неспатольным,
Пакутным,
Жывым
Т а б е.
26
Нешта парушылася —
i парушэнне
Уклалася ў звычаі i ў абавязкі.
З паходу
Варочаешся дадому
З багатым палонам:
Нашто ён табе?
I слава —
Нашто яна, калі маеш
Большае адпачатку?
Але бадзёра
Гамоніць дружына,
Але маляўніча
Разгортваюцца краявіды...