***
Аблокі перасьпелыя
не сарваныя маім птушыным
позіркам
сухажыльлем чапляюцца
яблыка спасаўскага
і напіўшыся чэрствай самотнасьці
кахаюцца з хмарамі
***
крылы
мной выразаныя
з падручніка па біялёгіі
раптам убачу за сьпінамі
гарбатымі сьпінамі псаломшчыкаў
ціхенька спалохаюся
і вось ужо
енкі клінічныя
ціснуцца ціснуцца ў дзьверы
ціснуцца ціснуцца ў вочы
ціснуцца ціснуцца ў вушы
чуеш?
ВЕРШЫ ПРА ЖНІВЕНЬСКІ ГОЛАС
I
жнівеньскі голас
назьбірае каштанаў
сініх і жоўтых
памерла-хворых
сьлёзкамі скоцяцца
ў даліны далоняў
сіні і жоўты
жнівеньскі голас
II
Золатка, Вас расстраляў
жнівеньскі голас?
Зяачыць так трэба. Ня плачце.
Прашу Вас, ня пэцкайце лісьце
сваёю крывёю.
Золатка, можа запросіце нас
у калегіюм сьмерці?
Што? Перапоўнены?..
***
з прасьціны мармэляднага неба
вышый мне вусны
з вэлюму чорнага ветру
вышый мне вочы
зашпілі на сукенцы
цацачны гузік
і навучы ўсьміхацца
пункцірамі ночы.
***
Асьцярожна памый свой цень
мы — словы
пакараныя маўчаньнем
і мы ня вернемся
з тае вайны паміж мною і мной
***
Як паклічу цябе на вайну
ці пойдзеш са мною
праз жоўтае-жоўтае поле
да гары Сьвятое?
Як згублюся ў жоўтым полі
з параненай галавою
ці станеш мяне шукаць
з ранку да ночы?
А як знойдзеш
ці зразумееш мяне - чужую
непадобную ні на кога —
дзікага зьвера?
Як раздрапаю скуру тваю
не ад лютасьці
ад адчаю
закрычыш ад болю тупога
ці ад асалоды?
А як скончыцца жоўтае поле
і пачнецца восень
ці будзе апошні наш яблык
сярод ссохлага лісьця?
***
Чаму я ня дрэва
пад тваёю сякерай
некранутае вока
шматкамі позірку
пахам солі аддае вонкавасьць
а я ўнутры
і не знайсьці мяне
ты прыйдзеш на поле
парослае валасамі
зьбіраць ураджай
задубелымі пальцамі
і пакладзеш на каменедрабілку
рэшткі цела майго
недасьпелага
***
Адсюль немагчыма памерці
тут можна адно — слухаць
і ўпарта ня чуць
як навокал
нічога ня дзеецца
як бэтонныя дрэвы
чакаюць сваіх кватарантаў -
алюміневых птушак ТУ-154
як людзі стукаюцца аб шкло
ў сваіх камэрах хаваньня.
Ужо на працягу тыдня
тут вядзецца рэканструкцыя неба
а якое яно было напачатку
ніхто й ня памятае.
***
Я часткова памру
часткова загіну
кавалкамі зьнікну
кроплямі высахну
жменямі разьвеюся
каменьчыкамі патану
шматкамі спарахнею
па малекуле атручуся
па атаме задыхнуся
выкінуся
парвуся
па швох разыдуся
пад колы патраплю
і зьнікне праблема выбару
***
Белая жырафа
паплёскайся ў Сэне
я хачу бачыць якая ты - мокрая.
Белая ці з прожылкамі?
а можа зялёная
ад водарасьцяў пухнатых
і цьвілі сьлізкае?
а раптам чырваньню заліешся
мабыць тады прыгожай здаешся?
Не
адказала жырафа
зрабіла крок
і паплыла па Сэне
белым гарлачыкам