***
Мяне не хапае бо
каб пакрыць твае вусны сваімі
патрэбна Вечнасьць
жменьку чырвоных птушак
кіну ў неба
тая што ўпадзе
станецца зернем
і прарасьце
праз рукі мае
чорнымі дзьмухаўцамі
ты раззлуеш свае словы
яны
коньмі
паСкачуць па Скуры абСыпанай
Сакурай
раздрапаюць
раскрышаць вусны
кінь мяне ў неба
я ўпаду
бо я - зерне
што прарасьце сланечнікам
белым белым мылам
сады памыю
пах дрэва ў валасох
зь дзіцячага шоўку
прачнецца
разам
амаль
побач
***
Мне белым кітом
умерзнуць у неба
мне белым кітом
заснуць за вакном
прачнуцца
не пяском
і ня глебай
а белым белым белым кітом
і дзень будзе сьніць мае акіяны няўдала
падзеленыя лініяй фронту
войскі аблокаў і войскі хмараў
пад кулямі плачуць
сухім потам
а мне выкінуцца на бераг
кітом белым
і хлеба духмянага кавалак
зьесьці
пакуль не прыйшлі
на той бераг
людзі
цяжарныя сьмерцю.
***
Пустою калыскай павісну між вуснаў дрыготкіх
люляць радзімыя плямкі
нагамі ўрасьці ў глебу
рукамі
ў аблокі
пахнуць ды слухаць
мурашыныя маршы шапочуць
у вушы шалёныя смакі
гаркавыя
як крывя дзьмухаўцоў
як грудзі травы залітыя семем жаўнера
прымружыць
пакатыя вочы траўня скляваныя макамі
у лысых вачніцах ваўчыцы
там дзе варушыцца поўня
то ўлева то ўправа
гайдаюся я калыскай пустою
пад сэмафорным небам
чый спогалас
замыкае дзьверы
а вусны ня вераць
і торгаюць ценяў
ад галасоў, ад дрэваў
і ад валасінкі кароткай
што трымае мае прыдалоньні
на ўлоньні
акурат над бяздоньнем
уверх
***
я бяздомныя рухі цела свайго
я бяздомныя рухі цела свайго напаткаю
у завані
між караблёў п’яных
дзе сухажыльлем разьвесілі кашаль
на дрэвах
аглохлых ад вачэй безьлічы
дзе шкарлупіньне на шкло налепла
мне не адскрэбці
і белая вусьцішнасьць
матыльком
сядае на голую сьпіну
вольную
ад крылаў ад крыкаў ад пацалункаў
мая свабода навыварат пляце сабе КОкан
і КОжны з нас вусьціш
і КОжны з нас паасобку
***
па-ведамленьне
аб не-існаваньні
прыйшло не-чакана
было залішнім
выцягваць боты
ды йсьці на сустрэчу
кожную голку
з маіх пазногцяў
павыцягвалі ўчора
зрабілася сумнай
ды бессэнсоўнай
вячэрняя кава
лужыны
мокрыя могілкі кропель-ападкаў
штодзённа
тут папаўняюцца
новымі жыхарамі
птушка
з адрэзанай лапкай
і вокам кіклёпа
сядзіць на падваконьні
ды чысьціць пёркі
жанчыны
змываюць штучнасьць
і ў сваіх ложках чакаюць таго
чаго не адчуюць напэўна й заўтра
сьвяточны пірог
застанецца на дзень наступны
а я ўсё адно
пайду басанож
па тваім роце
***
р-ранкам халодным
халодным-м-рр р-ранкам
ля вейкаў ціха
памірала
вечнасьць
***
Вока каня
Вільготнае ад вуснаў маіх
Перакульвае мяне
галавой долу
рукі мае занадта слабыя
ісьці па зямлі
а ногі дужа ўжо брудныя
каб крочыць па небе
так зьяўляецца неабходнасьць
вырошчваць крылы
ці рабіць іх
з падручнага матар’ялу
і
ня лётаць
сінюю вену
што небам праклалі над каштанавым дрэвам
мне так лёгка парэзаць
навостраным пер’ем
лепей зьверам зьбягу.
ля засохлае студні
буду грызьці каменьне
да смаку салёнай іржы ў роце
і спадзе мая смага
як вейка з вока каня спадае
на чэрствыя вусны
дзікай свабоды
мінаючы рудыя бровы
той мост адзіны
да якога ніяк не дайсьці мне —
занадта ён побач