Rolandkanto

127
Ĉar Francoj vidas Idolanojn tiom
Amasiĝintajn sur kamparo, ili
Alvokas Oliviron kaj Rolandon,
Kaj dek du konsilistojn por la helpo,   1470
Ĉefepiskopo diras taŭgajn vortojn:
«Sinjoroj kaj baronoj, vi ne timu;
› Je Dio! Ne forkuru, por ke pri vi
› Koruloj ne kantadu malbonaĵojn!
› Pli bone estas en batalo morti!
› Jes! Certe estas, ke ni tuj mortiĝos!
› Post tiu tago ni ne restos vivaj!
› Mi tamen povas certe diri al vi,
› Ke Sankta Paradizo vin ricevos,
› Ke morgaŭ vi sidiĝos ĉe Sanktuloj!»…   1480
Aŭdinte, Francoj viglaj kaj fieraj
Per spronoj pikas, kaj antaŭenrajdas,
Kaj ĉiuj ekkriegas: «Je Munĝojo!»   Aŭdu.

128
Marsilo Reĝo estas Reĝ’ malbona;
Li diras: «Idolanoj, vi min aŭdu;
«Rolando grafo estas potenculo,
«Ni povus venki lin nur malfacile,
«Kaj du bataloj, ŝajne, ne sufiĉos;
«Trifoje ni batalos, ĉu vi volos.
«Unue, dek korpusoj atakados,
«La dek aliaj restos tie kun mi.
«Hodiaŭ Karlo iom perdos povon,
«Kaj vidos malgloregon de Francujo!»
Li donas al Grandojn’ standardon oran,
Por ke li gvidu genton kontraŭ Francoj,
Kaj al li donas altestrecon reĝan.   Aŭdu.

129
Marsilo Reĝo restis sur monteto.
Grandojn’ malsupreniras en la valon;
Tri oraj najloj fiksas la standardon;
Li laŭte krias: «Nun, baronoj, rajdu!»
Mil kornoj tiam hele sonoradas;
Kaj Francoj diras: «Patra Dio! kion
«Ni faros? Ve al ni! pro Grafo Geno!
«Ĉar certe li nin perfidege vendis,
«Por helpo venu dek du konsilistoj!»
—Ĉefepiskop’ unua ekrespondas:
«Hodiaŭ kuraĝuloj honoriĝos;
«Al vi disdonos Dio kronojn, florojn,
«En Paradizo, inter la Gloruloj;
«Malkuraĝuloj ne eniros tien!»
—Kaj Francoj diras: «Ni kuniru kune!
«Ni ne perfidos Dion, malgraŭ morto!»
Jen ili pikas per oritaj spronoj,
Kaj kuras al malnoblaj perfiduloj.   Aŭdu.