И все пак не сте вътре?
Дойдох, защото това беше коледното желание на сина ми. Той много Ви хареса, образа Ви имам предвид.
Или сина Ви е прекалено зрял за възрастта си, щом не е поискал някаква играчка или Вие изглеждате доста по-млада отколкото сте.
Боян винаги е бил много чувствително дете, сега още повече. Искаше някак да помогне за каузата на концерта, а аз не можех да му откажа. Затова купих билетите.
Дара угаси цигарата в пепелника на кошчето и я хвърли вътре. После го погледна открито и с известна доза гордост.
-
Може ли да Ви помоля нещо? Откажете, ако мислите, че е твърде нахално от моя страна.
-
Кажете!
-
Ще дойдете ли да поговорите малко с Боян, както сте с костюма? Мисля, че това ще му помогне много.
-
Нещо не е наред с него ли?
-
Утре сутрин ще го оперират.
-
Болен ли е?
Жената кимна.
-
От какво?
-
Има проблем със сърцето.
-
Ще дойда.
-
Наистина? - очите й светнаха, което достави удоволствие на Богомил. Сякаш отново виждаше своята Калина пред себе си.
-
Щом е за детето. Доведето го зад кулисите след концерта.
-
Благодаря. Е, аз трябва да се връщам, не искам да го оставям сам твърде дълго.
-
Аз също ще влизам. Предполагам, че след малко ще дойде реда на финалното изпълнение.
В този момент гривната на китката й запищя. Дара я погледна и пребледня, после се втурна в сградата. Мъжът я последва. Стигнаха до детето едновременно с парамедиците.
-
Няма да дочака до утре сутрин. - каза мрачно лекарката, докато качваха момчето на носилката. - Звъннах да събират екипа още тази вечер.
Жената кимна разбиращо, но очите й се напълниха със сълзи. Преглътна ги и хвана ръката на сина си. Богомил наблюдаваше сцената и му се искаше някак да може помогне на детето, което очевидно не се чувстваше добре, но не искаше да тревожи майка си още повече. Можеше да го прочете в начина, по който я гледаше. После погледна към него:
-
Ти ангел ли си? - попита момчето.
-
Ами... - заекна
- В коя болница ще го закарате? - обърна се Богомил към медиците. -
Автор приостановил выкладку новых эпизодов