Пад раніцу, калі Бянігна пачула, як на двор выйшлі людзі, загаварылі па-свойму, яна ўсё ж задрамала. Толькі вочы заплюшчыла — і тут замок заскрыгатаў, ключы зазьвінелі, Антон увайшоў, апрануты, падцягнуты, а вочы стомленыя-стомленыя.
“Зьбірайся, бабка. Ужо нядоўга засталося”.
І зноў селі яны ў машыну, да чорнай сьвіньні падобную. І пакацілі з узгорка, толькі ня ў горад, да вузкіх, што ў тым лесе, вулак, а на шашу. Антон і Міша ўсяляк імкнуліся на яе не глядзець — і неяк нутром Бянігна ўцяміла, пра што яны думаюць. Што бачаць бабку сваю апошні раз. І зноў захацелася ёй іх супакоіць: сустрэнецца яна з жаніхом тым сьмешным, палечыць — і назад вернецца. І ўявіла Бянігна сваё вяртаньне — усё будзе ў іх у такім самым парадку: Вільня тая цудоўная, крывіцкая Мэка, пагранічнікі зь вяснушкамі, і ў Мінск яны заедуць, каб яна даведалася, што там з Мэры і Джонам сталася, пакуль яе не было. А потым яе хата. Абнімуцца яны, і яна ім скажа, хлопцам сваім:
“Заставаліся б у мяне, сынкі. Прыкіпела я да вас. Жаніліся б і ў хаце жылі, а я на печцы, мне месца хопіць. Я б вашых жонак і дзетак лячыла, у неандартальскі лес вашае лішняе насіла. А там, глядзіш, і засталася б у лесе сваім неандартальскім, каб вам не замінаць...”
Добра зрабілася на душы ў Бянігны, калі яна ўсё гэта ўявіла. Але, відаць, адна яна ў машыне пра такое думала. Бо твары ў Антона і Мішы рабіліся ўсё больш сур’ёзныя, выцягнутыя, машына зьехала з шашы, паскакала па лясной дарозе, ледзь бачнай з-за густых елак. Яны прамінулі драўляныя шчыты з інастраннымі надпісамі, зноў пакаціліся па асфальце, спыніліся перад брамай. Антон вылез з машыны, пазваніў, брама разьехалася, як гэта ў жалезным ліфце бывае. Кінуўся Антон у машыну — баяўся, відаць, што дзьверы зноў зачыняцца, але яны пасьпелі, бо чакалі іх тут, даўно чакалі. Брама за імі грымнула, лес скончыўся, чорная машына, падобная да сьвіньні, спынілася і заглухла.
Яны стаялі на роўна выстрыжаным полі, воддаль было відаць нейкую акуратную, не гарадзкую хату, а на полі тым раўнюсенькім стаяў самалёт. Бянігна такія толькі па тэлевізары бачыла — самалёт гэты падаўся ёй вялізным, і хоць ведала яна як чалавек сучасны, што менавіта такія машыны крылатыя па небе лётаюць, усё роўна схапіла ёй сэрца ад выгляду гэткага зьвера. Эх, бабка, бачыла б ты, якія самалёты ў Мінску на ўзьлётнай паласе красуюцца, у нацыянальным аэрапорце Мінск-2... А якія ў Франкфурце аграмадзіны белыя, з гордымі хвастамі, зь белымі скрыдламі, што пагойдваюцца велічна, па-каралеўску, сьцьвярджаючы раз і назаўжды, што няма для чалавека нічога немагчымага, што асядлаў ён даўно гэты сьвет, і калі закарціць яму, можа ён ногі ад зямлі адарваць і над зямлёй той павіснуць. Як ангел... А можа, і як кароль ангелаў. Як самы-самы ангелаў высокі начальнік. Прадсядацель ангельскага палітбюро... Янгола-мангола-татарскі хан над усімі паўзучымі стварэньнямі, сярод якіх і ты, бабка дурная, жыла, так доўга жыла, што ніхто ўжо ня памятае, калі і ад каго ты нарадзілася. І што б ты ні казала, бабка, пра злы і непрыветны раньняй вясною андартальскі лес, што б ні плявузгалі на яго тыя, хто чарадой учадзелай цягнуўся да тваёй хаты, як бы людзі з андартальскага лесу ні наракалі на сваю слабасьць — могуць яны над андартальскім сьветам падняцца і на яго з вышыні паглядзець... А на неандартальскі лес хіба зь нябёсаў зірнеш? І ці мае ён нябёсы, той дзіўны лес, увесь у дыме і гольлі ад людзей схаваны...
За такую магчымасьць — па небе лётаць, як ангелы — людзі чорту лягчэй лёгкага прадаюцца. Можа, і лішняе гэта — але хто не перажыў, той і ня жыў зусім.
Самалёт насамрэч быў невялікі і лёгкі. Каля яго іх кампанію ўжо чакалі. Ля самага крыла стаяў барадаты маладзён у кароткай куртцы і ўважліва вывучаў нейкую мапу. А да Антона падышоў пругкай хадою нічым не прыкметны дзядзька ў форме, як у салдатаў.
“Опаздываете”, — сказаў ён нярускім голасам.
Яны з барадачом абмяняліся кароткімі фразамі, гэтым разам зусім незразумелымі.
“Ну што, бабка, больш не пабачымся”, — глуха прамовіў Антон і павярнуўся да яе.
Старая Бянігна ўсё яшчэ не разумела, што яе чакае. Навошта гэта: самалёт жалезны, вочы Антонавы цёмныя, халодныя, варожыя. Чаму не пабачымся? Як гэта?