Павярнуўся жаніх яе Максім да сваіх слугаў, запытальна ўзьняў падбародзьдзе — а яны стаяць вакол басэйна, слова вымавіць ня могуць, і твары іхныя рыхтык маскі, што па тэлевізары паказваюць. Накінуў жаніх ручнік на плечы ды з пакоя выйшаў — на Бянігну позірк наастачу кінуўшы: пільны, пранізьлівы, такі ўжо любяшчы, што Бянігна ўздрыгнула, нібы яе за шыю хто ўкусіў.
Шчасьлівая засынала ў тую ноч старая Бянігна — і сама свайму шчасьцю ня верыла, і сама таго шчасьця саромелася. Нельга бабцы старой шчасьлівай быць — бо крадзе яна ў такім разе ў маладых шчасьце. Не бясконцыя ў сьвеце шчасьця запасы, ёсьць у іх край, і канец, і дно. Але ж радая яна была, як дзеўка — прыдаўся людзям яе лясны дар, знайшла яна ўсе сьцежкі, не пагналі яе дагэтуль зь неандартальскага лесу. Значыць, не марнуе яна сваю старасьць, значыць, ёсьць яшчэ ёй у андартальскім лесе нейкае прымяненьне. Важна было для Бянігны старой сябе патрэбнай адчуваць — ведаць, што ня проста так яна месца займае.
Раніцай пабудзіў яе жаніхоў голас — бегаў Максім малады па калідоры, дзьвярыма грукаў. Забыўся, дурны, дзе бабку паклаў. А як знайшоў, кінуўся да яе ды пад рэбры старыя тыцнуў:
“Ну і бабка! Сіла! Глядзі, старая, глядзі...”
Скінуў перад ёй свае чорныя апранахі, зноў голы зрабіўся, як з лазьні. Паглядзела Бянігна скрозь павекі — дый праўда. Зрабіліся раны меншыя, ды сушэйшыя, ды пачалі зацягвацца. Сыходзіў у цемру дзікі сьверб, і гной сыходзіў, і боль — пасьвятлеў жаніхоў твар. Дык а як жа інакш, калі лішняе на пні сухім засталося. Ды толькі ня ведае жаніх, дзе той пень запаветны і як да яго дабрацца.
Адпусьціў бы ён яе цяпер. Ды не — нават не зьбіраецца.
Пацалаваў ён бабку — асьцярожна, у самую макаўку. І вусны выцер.
“Праўду народ наш сьвяты казаў: дзе старыя кусты, там двор не пусты... Ня простая ты бабка! Цяпер бачу, цяпер веру. Нездарма столькі на цябе выкінуў. Ну і сіла! Як жа я цябе чакаў, бабка ты мая залатая... Будзе ў нас вясельле, будзе...”
Сеў перад ёй ды пачаў сваю песьню — напаўголасу, быццам бы сярдзіта, а вочы прамяністыя-прамяністыя:
“Навучы мяне бабка, сваім штукам. Падзяліся сілай. Раскажы, як бабкамі робяцца... Я ж усё роўна спосаб знайду...”
Маўчала бабка, у бок гледзячы, толькі б гэтага рота ягонага ня бачыць. Зацягваў у сябе гэты рот, зеўраў, як яміна, ды намякаў бабцы, што яшчэ ня тое сказаць можа, што тоіцца ў ім столькі благога, што ёй і ня сьнілася ў мроях яе старэчых.
Але думаць пра гэта ў бабкі часу не было. Назаўтра прыйшоў да яе хлопец той дужы, з нагамі паголенымі, майку сьцягнуў, шорты пасьпешліва скінуў і стаў перад бабкай, як на мэдкамісіі.
“Ну, лячы мяне, бабка!”
Усе бакі ў яго былі ў гнайніках — забіраліся раны пад самыя пахі, хаваліся, у нутро ягонае сыходзілі. Як адчувалі тыя раны смуродныя, што зьявілася істота чалавечая, што іх прагнаць можа. Заскрыпеў бабчын ложак, паднялася яна, дзьверы зачыніла і хлопца за руку ўзяла. Аднесла лішняе ды легла зморана. А хлопец усё нагой у шорты трапіць ніяк ня мог, адзяваючыся, ды мармытаў бабцы:
“Ты, бабка, магла б знакамітай стаць. Думала пра гэта? Цёмная ты, я на тваім месцы знайшоў бы чалавека, што ў такіх справах шарыць, ды заняўся б сур’ёзна. Такім талентам нельга раскідвацца, ты мне павер...”
На другі дзень дзядок завітаў, доўга перад бабкай сядзеў, маўчаў, нешта ў кампутар свой запісваў. Яна ўжо думала, ён пра яе піша. Ну, хай піша. У кожнага свая работа — каму пісаць, каму лішняе ў людзей забіраць. Легла бабка да сьценкі, калаціла яе нешта, ды ногі ніяк не прачыналіся — хоць ты іх іголкамі ўкалі.
А калі адпусьціла яе і яна на другі бок павярнулася, глядзіць, а дзядок той ужо без штаноў ды без кашулі перад ёй стаіць ды пазірае на яе сарамліва. Увесь у гнайніках, нібы з бальніцы ўцёк. Стаіць ды вачыма на сваё пуза паказвае. Вось жа мухамор стары. Увесь у сівым пуху. А лячыць трэба.
Падсунулася да яго Бянігна, падцягнулася на локцях. Стала, гайдаючыся, бо не трымалі яе ногі як сьлед, за руку дзядка ўзялася. Замільгала ў яе перад вачыма, загуло, не хацеў неандартальскі лес хованкі свае адкрываць — але ўпартая была бабка Бянігна, нязломная ды ні на кога ня злая, бо нельга злой быць, калі ў неандартальскі лес ходзіш. Хвіліна ці дзьве мінулі — а знайшліся сьцежкі. Зноў пабывала бабка каля запаветнага пня. Вярнулася — а дзед, нічога не сказаўшы, схапіў майткі ды адзежу сваю і радасны за парог кінуўся. Стары псюк. Што ён зь ейным жаніхом тут робіць? Такому дзеду гарадзкому толькі б на лаўцы сядзець ды ўнукаў няньчыць. А ён на востраў папёрся. Адно слова — пісацель.