“Гора якое... Праўда, бабка?”
І толькі ў гатэлі, адкаркаваўшы віно, яны з таўстуном засьмяяліся.
“Ты што рагочаш?” — грозна спытаў Крывічанін, раптам змоўкшы.
“Дык спрацавала ж”, — паціснуў плячыма таўстун.
“Мы з табой, дарагі мой міністар, з забойцай у адным пакоі сядзім. Не баішся?”
Крывічанін угледзеўся ў бабку і падсеў бліжэй.
“Ну і бабка... — сказаў ён, разглядваючы яе як першы раз. — Біяробат-кілер. Што, разгадаў я тваю загадку? Ведаю цяпер, куды ты ходзіш? Бабка-бабка, скок-скок-скок... Раней у лес насіла, а цяпер зь лесу будзеш... Якая табе розьніца? Вось стану тваім мужам, мо і я з табой пайду...”
Таўстун, пра нешта задумаўшыся, скручваў сабе цыгарку. За акном надыходзіў вечар, загараліся агні, з ракі працяжна трубілі караблі, вецер прынёс з мора дождж і цяпер прымяркоўваўся, дзе яго ссыпаць на гэты руды, вясёлы, залацісты горад.
У сеціве ўжо разьнеслася навіна — проста пасярод Гамбургу бог забраў Вольгу В., журналістку, блогерку, актывістку, пісьменьніцу, палітычную дзяячку і адкрытую лесьбіянку. Прычынай раптоўнай сьмерці... Мы ведалі Вольгу як... Беларусь не забудзе... Дзейнасьць выклікала нямала спрэчак... Бог забірае найлепшых...
Усё гэта Максім Крывічанін з задавальненьнем зачытваў уголас, раскрыўшы свой ноўтбук, таўстун стрымана вохкаў, весела падміргваючы бабцы, і важна выстаўляў палец.
“Ня будзе больш пра нас спадарыня пісаць. А такая тэма была... Яе любімая. Так ужо старалася, так капала... Палка-капалка. А цяпер саму закапаюць. Пісала, пісала, плёткі ды гаўно ўсякае зьбірала, спакою ёй не давала, што недзе ёсьць сапраўдная Беларусь, жыве сабе — і ў спадарыні патрэбы ня мае. Аніякай. Пісала-пісала, на хлеб-сала зарабляла, бля. Курыца... Думала, супраць Крыўі ісьці — гэта гульня такая. А вось ляжыць цяпер лапкамі кверху... Праўда, бабка? Спрацавала ты як сьлед. Чотка! З такой нявестай востраву нічога ня страшна”.
Пагладзіў Крывічанін бабку па шчацэ і ў лоб пацалаваў.
“А што было рабіць? У суд на яе падаваць? У які суд? Што, там, дзе яны жывуць, суд ёсьць? Вось у нас свой суд, крывіцкі. Справядлівы. Заткнулася нарэшце дурная баба...”
Узяў яе Крывічанін ды з вазка на ложак пераклаў, коўдрай захінуў, паглядзеў зь пяшчотай. Таўстун пакурыць пайшоў, а Крывічанін сеў да бабкі блізка-блізка ды прыкрыў ёй вочы пальцамі, як мёртвай.
“А цяпер спаць, бабка, спаць, на досьвітку вяртаемся... Разгадаў я цябе... Ведаю, куды ты ходзіш...”
І тут жа голас ягоны грымнуў так, што бабка скаланулася.
“У тым і рэч, што нічога я ня ведаю! Не пускаюць мяне далей! Колькі я ў твае вочы ні гляджу, на адным месцы тапчуся! Хачу з табой хадзіць, бабка мая жалезная, з табой, мая лютая! Туды, дзе пачатак, туды, дзе самае пекла. Зьліцца я з табой хачу, бабка, зьліцца ў адзін арганізм, ты і я — вось гэта будзе хаўрусец! Вазьмі мяне з сабой туды, бабка мая сьмертаносная, вазьмі, туды, дзе тайна духу жывога, дзе разгадка мёртвага, туды, дзе Шамбала наша, жывая Крыўя... Без тваёй веды ў мяне толькі востраў, а калі раскрыеш мне тайніцу — будзе апошні прытулак, царства чыстай Беларусі...”
Увайшоў таўстун, памяўся, на парозе стоячы, бо надта ўжо інтымная перад ім была сцэна. Яшчэ раззлуецца Максім, што за такімі размовамі яго засьпелі. Падняўся Крывічанін, скрывіўся, як ад плачу:
“Што ты ляжыш, як нежывая? Бабка! Бабка! Ну ляжы, ляжы, сілаў набірайся. Я ж казаў, што сьветлыя справы рабіць з табой будзем. Ад гнілі пазбаўляцца. Ляжы... А ты глядзі за ёй, тоўсты, бабка ў нас не ў гуморы сёньня, яшчэ з акна выкінецца. Яна ў нас такая... Можа...”
Ён рушыў да дзьвярэй.
“Нікуды не хадзіць, на званкі не адказваць. Ніякіх перакураў. Крыўскі суд сам ведаеш які...”
Таўстун і бабка засталіся ў пакоі адны. За акном пайшоў сапраўдны гамбурскі дождж — як дробная сетка, якую кідаюць у твар, і заблытваецца ў гэтай сетцы ўсё: і жывое, і нежывое, і падманлівае, няўлоўнае, і праўдзівае, важкае. А яшчэ ў гэтай сетцы заблытваецца сьвятло — трапечацца, б’ецца, дыхае, але сетку пагнаў ужо па вуліцах вецер, ад порту праз Альтону да Люнэбургу, праз Санкт-Паўлі ў жалабы гарадзкой электрацыі, і далей, і далей, у тунэль пад Эльбай, на Тойфэльсбруке, на чаек, што паселі вакол апусьцелых рынкаў, зачыненых мясабойняў, тупікоў і правалаў, у якіх бегаюць вялікія, памерам з сабаку, пацукі...
Пасядзеў таўстун, на бабчын зьмярцьвелы твар гледзячы, вусны пульхныя склаў, шчокі надзьмуў, нібы цукерка ў яго ў роце была. А потым падскочыў да акна, угледзеўся ў дождж, павярнуўся да ложка, дзе бабка ляжала — і вось ужо, здаецца, схуднеў ягоны расплывісты, сыты твар, прарэзаліся скулы, а ў вачах паўсонных запаліўся агеньчык.