Я ведаю, што такое сэкс. Я нармальны чалавек: часам я адкрываю запаветныя сайты на сваім кампутары, уключаю відэа і назіраю, чым займаюцца людзі на экране манітора. Я стараюся не ўпусьціць ніводнай дробязі, мне цікава, што яны адчуваюць падчас усёй гэтай валтузьні, я зазіраю ў вочы жанчын і гляджу, як вільгатнеюць целы, напінаюцца сьпіны, рухаюцца ногі, языкі і азадкі. Мне цікава. Але яны не нясуць у сабе ні лета, ні гораду, яны ня пахнуць ні скошанай травой, ні гарачым асфальтам, ні ветрам, які раптам праносіцца па пустой вуліцы, абуджаючы цені, у іхных стогнах не чуваць ні навязьлівага п’янага маналёгу газонакасілкі, ні рыпеньня парасона над галавой, калі п’еш каву ў вулічным кафэ, ні спалоханага прызнаньня пустой кардоннай скрынкі, якая кідаецца на праезную частку перад навальніцай, ні лёгкасьці сіняга балёніка, які раптам выпускае дзіцячая рука, пальцы перапэцканыя марозівам, плач, тумкае тупая папса, вадаспад жалеза абрынаецца на праспэкт. У іх ёсьць толькі яны самі, у гэтых мужчын і жанчын на экране, і яны трымаюць сябе ў руках, сьціскаюць сябе ў сваіх уласных руках, аглядваючыся на камэру, і я адчуваю сябе бачным, і выключаю, і выбягаю на двор, і сьмяюся. У мяне ніколі не было сэксу — але я лепш за вас ведаю, што гэта такое. На гэта цікава глядзець, бо ў галаву лезуць розныя думкі. Але гэтым зусім не цікава займацца.
Мама кажа, што мне ўжо сорак і час узяцца за розум. Я ніколі не расказваю ёй ні пра Нільса, ні пра тое, што я насамрэч думаю і як баўлю час. Напэўна, Мама жахнулася б — але мяне ўсё часьцей бярэ сумнеў, што яна была б шчырая у гэты момант. Мне падаецца, яна прымае мяне такім, як я ёсьць. Адзіная жанчына ў маім жыцьці. Яна кажа пра тое, што хацела б, каб у мяне былі стасункі, таму што таксама трымаецца нейкай схемы. Хоць сама так задаволена сьмяецца, калі я кажу, што, на жаль, нікога пакуль не знайшоў. А я забіраю ў яе старыя сумачкі, якія яна хоча выкінуць — нібыта каб пакласьці іх каля сьметніка. А сам нясу іх дамоў і нюхаю. Проста нюхаю, мне падабаецца, як яны пахнуць. І ўсё — ніякага вычварэньня.
Вядома, калі б у мяне былі жонка або муж, я мог бы расказаць ёй ці яму пра Нільса Хольгерсана. Але што было б потым? Я расказаў бы, а яна паслухала б — і мы працягнулі б будаваць стасункі. Не свае, а чужыя, прыдуманыя ня намі. А так я магу думаць пра Нільса колькі захачу і дзе захачу. На іхнай мове гэта называецца — інфантыльнасьць. У сорак гадоў мова сьціскаецца вакол цябе мёртвай хваткай: у ёй раптам робіцца столькі словаў, каб абазначыць цябе. Дзе яны былі раней, калі я быў малады? Чаму тады нікому не прыходзіла ў галаву гаварыць пра мяне лацінскімі каранямі і навуковымі тэрмінамі?
Я ўжо дапіваў каву і зьбіраўся пайсьці пехатой да мэтро — даехаць да Ўручча і сесьці там на аўтобус у аэрапорт. Мама будзе злаваць, калі я спазьнюся і яна паляціць у свой Бэрлін, падвёўшы знаёмых.
На дне кубачка застаўся цукар, шмат цукру — і я падумаў, што калі б была вайна, я мог бы прадаць гэты пусты кубачак і купіць за яго хлеба.
І тут на маю лавачку падсеў ён — Чалавек з плястыкавым пакетам. Трохі старэйшы за мяне, у белай летняй уніформе: шорты, кепка, кашуля з кароткім рукавом. Мы пасядзелі трохі, чалавек паставіў пакет побач і ўздыхнуў.
“Жара будет, — прамовіў ён. — Тридцать пять, не меньше”.
Мне трэба было ісьці, але пакет дакранаўся да майго локця. Ён стаяў паміж намі, і я ведаў, што калі ўстану, пакет упадзе. Я даўно ня бачыў у парку людзей з пакетамі. Я не люблю плястыкавыя пакеты. Спрабуючы адгадаць, што ў ім, я пасядзеў крыху і пачаў паволі адсоўвацца — і пакет пацягнуўся за мной. Як галава п’янага суседа ў вагоне.
“Полдесятого, а как жарит, просто кожа плавится”, — сказаў чалавек.
Ужо тады мне трэба было зразумець, што гэта знак. І ўцякаць, уцякаць прэч ад гэтай лаўкі, патэлефанаваць Маме і сказаць, што я не пасьпяваю, што няхай яна пазвоніць сваім сябрам, у яе ж іх так шмат. Пайсьці дамоў і легчы спаць, думаючы пра Нільса.
“Сухое будет лето, все сгорит”, — нясьпешна сказаў чалавек.
Я прытрымаў пакет локцем, адчуваючы, які ён халодны. Зьверху зьмесьціва пакета было прыкрыта нейкай курткай. Звычайны пакет, досыць тоўсты. Пакет заварушыўся і палез на мяне.