У адной руцэ ў Мамы была паперка з нумарам.
А ў другой — пакет.
Плястыкавы пакет з інастраннымі літарамі. Пакет сярэдніх памераў, а ў ім яшчэ штосьці, упакаванае ў непразрысты, падазроны, няпросты, прышчавы цэляфан.
“Мама, ну ты бы хоть в сумку положила... Ты ж ведаеш, я ненавіджу пакеты... У меня с собой ничего нет, знал бы, заплечник взял... Ну как я буду с пакетом ходить целый день... Как дурак...”
“В сумку? В женскую?” — хітра прымружваецца мама. Вядома, яна баіцца, што я гей, хоць і не прызнаецца ў гэтым. Але цяпер яна жартуе. Проста жартуе і цалуе мяне ў лоб.
“А что там?” — кажу я смурна, ставячы пакет паміж ног. Цяжкаваты, халера. Але не занадта.
“Где?”
“Ну, в пакете этом...”
“Любопытная ты Варвара. Много будешь знать... В общем, держись, ешь и спи побольше, вот тебе деньги, чтоб ел каждый день. И не забудь позвонить и отдать пакет! Все, давай-пока!”
І яна бяжыць на кантроль. Вакол яе заўжды ўсё пачынае рухацца хутчэй. Ёй шэсьцьдзесят адзін, а яна ўсё бегае, лётае, уладкоўвае, крычыць, калі трэба крычаць, і хітрыць, калі трэба быць хітрай. Мая Мама — птушка. Ня гуска, ня курыца, не верабей, а нейкая сумесь савы і арла. І яе такія частыя сэзонныя міграцыі мяне палохаюць. Што, калі... Смалявіцкі лес, выгаралыя яліны, сто пяцьдзясят шнараў. І пакет у мяне ў руках.
У мяне вельмі дзелавая мама. Яна тройчы была замужам, да трэцяга мужа пераехала, а кватэру пакінула мне. Нашую старую аднапакаёўку ў самым цэнтры. Дзелавая, стылёвая, багатая Мама, дзякуючы якой я яшчэ не памёр з голаду — а вось жа, яна дагэтуль думае, што я здольны хадзіць па горадзе з пакетам.
Я бачу, як яна зьнікае ў нетрах тэрміналу.
Я кручу ў руках паперкі — нумар, грошы.
Ля маіх ног стаіць плястыкавы пакет. Быццам мяне папрасілі паглядзець за чужым дзіцём. Трэба як найхутчэй ад яго пазбавіцца, падумаў я, пазяхнуўшы. Цягам гадзіны. Цягам цэлай гадзіны я буду чалавекам з плястыкавым пакетам. Зноў буду чалавекам з плястыкавым пакетам. На мяне будуць паказваць пальцам усе менскія сонцапаклоньнікі.
Якая гэта ўсё-ткі ганьба. Здавалася б, ну, пакет, ну і што. А хочацца проста ўзяць яго і выкінуць. Забыць дзесьці тут, на лётнішчы. Уяўляю, які будзе пярэпалах, калі яны яго знойдуць. Самотны нічыйны пакет пад лаўкай. Обнаружение бесхозных подозрительных предметов. Сапёраў выклічуць, пасажыраў эвакуіруюць.
Я зьехаў па эскалятары ўніз. Трымаючы ў руцэ пакет так, каб усім было ясна, што ён ня мой, я прайшоў міма міліцыянта, які яшчэ доўга глядзеў мне ўсьлед. У мэтро мяне абавязкова правераць. Чорт, а я нават ня ведаю, што ў ім, у гэтым дзяўбаным пакеце. Я выйшаў з мармурова-мармэляднай прахалоды Нацыянальнага аэрапорту і пашкадаваў, што мне трэба ў горад. Цяпер бы ў лес ці на возера. На рэчку... А я тут з пакетам — з рэччу, зь якой ні пагаварыць, ні выкінуць, ні забыць яе, ні забіць...
Маршрутка была пустая, толькі лета сядзела там, на мокрым ад поту сядзеньні, у лета было мокра паміж ног, і яно сьмяялася з нас, і сьвяціла нам, і круціла ручку свайго вар’яцкага радыё. Задуха гэтага мікрааўтобуса аглушала, быццам бесьперапынны шум. Гарачыя хвалі набягалі на твар — і калі б ня Мама...
“О господи, да тут просто газенваген”, — прамовіла жанчына за мной і штурхнула мяне ў сьпіну. Пакет увайшоў і сеў каля акна. Пакеты не пацеюць.
“Да Ўручча, — сказаў я, сунуўшы грошы. — Не, давайце да вакзалу”.
Мікрааўтобус пастаяў крыху — і вось яны, бягуць, балакаючы на хаду, людзі зь іншага лета. З Алматы, Алібабаеўску, Ашгабату, Апшэрону, Анапы, Альфа-Бэта-Цэнтаўра. Маё менскае лета і іхныя, забраныя са стужкі з багажом, заціснутыя ў адну маршрутку. І разам мы — атамны рэактар лета. Выбухнем? Ці ў нас тут
“Занято”?
Я прыбраў пакет, прыціснуў да сябе, адчуваючы, як б’ецца ягонае сэрца.
“Да метро, да метро, да метро”, — загаварылі ўсе адначасова і я заплюшчыў вочы.
Чалавек з пакетам.
7.
Можна было, вядома, набраць нумар проста ў маршрутцы: “Алё, добры дзень, гэта ад Аксаны Іванаўны, яе сын, яна прасіла вам пакет перадаць, дзе мы можам сустрэцца? Што? Добра, хорошо, гут, я говорю, я Оксаны Ивановны сын, мне вам тут один пакет передать нужно, куда подъехать?”
Можна было. Але халера на яго, на пакет і на Маму... — не, на Маму халеры ня трэба, я яе люблю... — а не люблю я званіць, калі мяне абляпілі людзі, хай яны і з чужога лета, не з майго, не люблю навязваць свой голас, сваё жыцьцё, свае клопаты. А ім вось пляваць. Яны бяз комплексаў: варта было маршрутцы вырвацца на прастору шашы, як усе падаставалі свае сьмяртэльныя смартфончыкі ды затараторылі ўроссып ды ўразнабой — ды ўсё пра сябе, пра тое, што даляцелі, што хутка будуць дома, ці што яшчэ доўга ня будуць, ці што проста ўсё нармальна, нармальна, нармалды, як адзін мой знаёмы кажа, з націскам на апошні склад, што было класна, а будзе яшчэ класьней, што надвор’е ў Мінску проста