зашибись
заебись
закусь
готовь, я уже в маршрутке сижу, скоро увидимся —
і ўсім ім, па-мойму, проста трэба было абвясьціць сьвету, што яны ёсьць, ёсьць, і нічога ты з гэтым ня зробіш, таму цярпі, слухай і рабі выгляд, што нічога ня чуеш.
Вось і ня стаў я нікому званіць — падумаў, што на вакзал даеду, адтуль і пазваню, дамоўлюся, з вакзалу ў любую кропку даехаць лёгка, калі толькі не ва Ўручча, канешне, ці на Ўсход пакет адвезьці трэба, але гэта наўрад ці, вырашыў я — сам ня ведаю чаму.
Менск быў блізка, выстаўляў зь лесу плякаты, як далоні — маўляў, спасіба, ня нада мне вас, пасажыраў, ляціце міма, і мне хацелася, каб народ у маршрутцы заціх, хаця б на хвіліну. А калі ім усім так хочацца пагаварыць, можна ж зацягнуць разам нейкую песьню. Файна было б, калі б мы зараз усе грымнулі, хорам, па-заліхвацку, хітаючы галовамі, несьмяротны гіт:
“I am a passenger!“
Але яны ня ведаюць словаў. Я быў абсалютна пэўны, што ніхто ў гэтай маршрутцы ня ведае словаў Ігіпопавай песенькі. Затое радыё ведала, што ім да душы: не вешать нос, гардемарины, дурна ли жизнь иль хороша, вось гэта яны ведаюць, самі забылі, адкуль, але ведаюць, падсьпяваць могуць, а мне толькі рот раскрывай. На мове радыё ў маршрутцы гэта называецца: ностальгія. Калі дваццаць чалавек ціха падпяваюць носам:
“Едины парус и душа, судьба и родина едины”.
Маршрутка неслася ў Менск. Мы і праўда былі цяпер заадно: пот, подыхі, парус, душа, судьба, родзіна, праўда, была розная, але дзе ты з самалёта сышоў, там і родзіна, такі закон лятучых людзей.
“Хорошо”, — сказаў нейкі гардэмарын гадоў пяцідзесяці: ён вывальваўся са сваёй бязрукай майкі, распаўзаўся, як валасатае жэле, ягоны пот струменіўся ў мяне па калене.
“А харашо жыць ешчо луччэ”, — абярнуўся нехта і засьмяяўся.
“Не вешать нос”, — нахіліўшыся, параіў мне гардэмарын, рускі госьць нашага гораду, мураўёў-невешатель беларускіх насоў, і тыцнуў добразычліва кулаком мне ў пакет.
Каля мэтро жэле выпаўзла, за ім павыскоквалі, як гарох, піражковыя жопы маіх спадарожнікаў, кашуля ліпла да скуры, кіроўца бразнуў дзьвярыма і санліва разваліўся на сядзеньні. Маршрутка, як на аўтапілёце, пакацілася па праспэкце, вось зараз даедзем да вакзалу, і там, у паўзмроку плятформы, я і пазваню... Пакет паваліўся мне пад ногі, я падняў яго і прыціснуў нагамі, гэты пакет быў як мяч, які мне трэба было сёньня загнаць у нейкую, невядомую мне пакуль што браму, я буду бегаць зь ім, абараняць, трымаць сваімі загарэлымі галёнкамі і худымі лыткамі, хаваць пад пахай, навальвацца ўсім целам, рэгбі — вось на што гэта падобна, рэгбі на паляне гораду, я супраць зборнай Менску, супраць двух мільёнаў чалавек, рэгбі пад рогат сонца, пад рокат трыбунаў, пад рык супернікаў — трэба яго пазбыцца, трэба забіць, занесьці за лінію іх лета — і як найхутчэй вярнуцца ў сваё. Бесклапотнае, беспакетнае, бястактнае, бескантактнае лета...
Маршрутка забегла трушком пад скляпеньні аўтавакзалу, я выйшаў, адчуваючы, як пашыраюцца поры — і толькі тады зразумеў, як там насамрэч горача, за граніцай ценю. Спыніўся, стаў за паўкроку ад пекла, трымаючы нагамі пакет, набраў нумар.
Занята. Занятыя людзі могуць сабе гэта дазволіць, а я не. У мяне лета, а ў іх лятучкі. У мяне летуценьні, а ў іх лютыя начальнікі, ляпы, ліпавыя пячаткі, люпус эст, люпанарый тут у вас, даляры, я ў долі, давай лапу. Дзелавыя людзі. Бля.
Ну і што. Хай сабе. Табе да іх што?
Самы час пасьнедаць, вырашыў я — і мы з пакетам зрабілі марш-кідок да чыгуначнага вакзалу, сонцам палімыя, пад таблё ледзь жывыя прыбеглі. І тут ужо абцерліся — ручкі ў пакета мокрыя, сьлізкія...
Чортаў пакет. Колькі яшчэ будзе цягнуцца гэтае руканьне?
Па эскалятары мы даехалі наверх, я ўзяў сабе два беляшы і каву. Абшчапіцельная саблазьніцельніца, не пытаючыся, разагрэла беляшы да тэмпэратуры, пры якой гіне ўсё жывое. Адчуваючы, як мае папілярныя лініі на падушачках пальцаў запякаюцца да цьвёрдай суцэльнай корачкі, я ўзяў аплаўлены пакет і прытуліўся да століка. Плексыглясавая сьценка — вось і ўсё, што аддзяляла мяне ад бездані. Якое ўсё ж зарумзанае слоўца: плексыгляс. А можа, і не плексыгляс гэта, а плястык? З чаго гэта ўсё зроблена, з чаго зроблены горад? Чаму ён не растае пры такой тэмпэратуры?
Вакзал пада мной гудзеў, як заводзкі цэх. Тут выраблялі нешта сакрэтнае, у лета не было сюды пропуску, вунь ягоны расчырванелы твар прыціскаецца да шкла. Беляшы ўсё ніяк не астывалі, я ўжо і каву выпіў, і зноў набраў нумар, і яшчэ раз: занята. Гудкі. Гуд. Зуб. Ім не кусаць, забаліць яшчэ.