І зноў набраў нумар. О цуд. Цяпер там проста ніхто ня браў трубку.
Як жа добра было праваліцца пад зямлю ў падземны пераход — але цяпер паштамт ужо застаўся ззаду, я ляніва рухаўся наперад, як бервяно, што плыве па рацэ, натыкаўся на сонечных зайчыкаў, водарасьці нечых дрэдаў, сьпіны чалавечых пнёў, ішоў, як п’яны, праспэкт нёс мяне, як тапельца... Наш даўжэзны Праспэкт, бясконцы, як дзень... Хоць чаму бясконцы: скрыжаваньне зь Леніна — раніца твая, Парк Чалюскінцаў — твой полудзень, Нацыянальная бібліятэка — вечар твой, о Праспэкце. Мая галава была нагрэтая так, нібы я быў Дзяржынскі ў сквэры насупраць кагэбэ: какбэ фэлікс, какбэ фэнікс, і гарачы вецер дзьмуў на мяне, як электрафэн, госпадзе, гэтае лета мяне заб’е.
Калі гэтая сьпёка забудзе пачуцьцё меры, яна спапяліць горад дазваньня. І нас, прыматаў, пантафагаў з пакетамі, што плывуць у мроіве, з расталым марозівам замест мазгоў, зь цёплым півам замест сэрца.
Так думаў я, рухаючыся да таго скрыжаваньня, дзе Ленін, ГУМ, Макдональдс і нацбанк забілі сваю бандыцкую стрэлку.
Лета спапяліць горад. Ацалеюць тыя, хто апантаны спажывецкім інстынктам. Ацалеюць тыя, хто сярод працоўнага дня блукае халаднаватымі галерэямі гандлёвых цэнтраў, хто выбірае сабе купальнікі і плаўкі, хто спусьціўся ў падземныя царствы, каб за шторкай прымераць на сябе штота оччэнь красівае, штота оччэнь моднае, прымерыць на сябе зьніжку ў самым нізе прыніжанага летам гораду.
Ацалеюць пасажыры мэтро. Калі пакет трэба будзе везьці далей за плошчу Перамогі, я абавязкова паеду на мэтро, падумаў я. Мэтро верне мяне ў цьвёрды стан. З Туркмэністану сьвядомасьці ў Скандынавію прытомнасьці.
Ацалеюць тыя, хто схаваўся за тоўстымі сьценамі музэяў.
Ацалеюць тыя, каму не хапіла месца ў цеснай маршрутцы лета.
Бервяно даплыло да Цэнтральнага. Я споўз на плястыкавае крэсла і замовіў сабе піва і квасу. Квас ад смагі, піва для таго, каб адзначыць, што я жывы. Асушыўшы першы кубак, я ўзяўся за другі — і тут за мой столік бухнуўся ён. Чалавек зь дзяцінства.
Макасёў. Макасев. МcАсёф. Літары паплылі перада мной раней, чым гідкі голас напоўніў іх сэнсам, зьместам, формай. Што я пра яго памятаў? Нічога. Ну, можа, кіно. Так, мы хадзілі ў кіно. На “Палёт у краіну пачвараў”. Зеленахвостыя “чудовішчы”. Здаецца, аўтар той дзіцячай кніжкі — той яшчэ лукашысьцік.
“Здорово, — сказаў Макасёў. — Что, не узнал? Я тоже думаю: ты, не ты. А это ты”.
“Здароў, — сказаў я. — Калі ты Макасёў, гэта я. А калі не, дык адпаведна, не зусім я”.
“Чего?” — Макасёў выцер лысіну. Лысіна была ўтрая большая за маю. І пуза ў яго было ўтрая большае за маё. І вера ў сябе. І нават лета ягонае было большае: з Макасёва цякло. Па вусах, і ў рот трапляла. Макасёў развальваўся на кавалкі. Макасёў сплываў ад мяне. Каляровая лужына.
“А, ну да, я слышал, что ты на мове говоришь, — прамовіў Макасёў. — Мне Пискун рассказывал. Он говорил, видел тебя недавно. Года два назад. А чего ты на мове говоришь? Угости пивом, а?”
Я неахвотна паклікаў афіцыянтку.
“Ну как ты? Где ты? А у меня нормально все. Охранником вот устроился. В Момо. Квартиру построил. В Малиновке. Сколько лет, а? Сколько зим. Девушка! Пиво! Мы пиво заказали, забыли? Может, хватит уже трещать, люди здесь ждут. Так как ты? Чего на встречи выпускников не ходишь?”
“Я нармальна”, — я адпіў са свайго вясёлкавага плястыку.
“Ну и жарит, блядь, просто мозги прожигает насквозь, — уздыхнуў Макасёў. — То, блядь, дожди. То, блядь, тридцать в тени, нахуй. Девушка! Такая молодая и такая курица. Неси уже пиво, где ваша культура обслуживания? Во, так, ставь сюды. Теплое, блядь. Все теплое. Пиздец. Я вчера салатом отравился. Взял салатик. Ага. Всю ночь фаршил. Сегодня чуть поднялся. Я сутки через двое. Хорошо, выходной сегодня. Тебя вот встретил. Давай, за встречу”.
Я дапіў піва. Ён прагна, але акуратна асушыў плястыкавы кубак на траціну і ўхмыльнуўся.
“Это хорошо, что я тебя встретил. Приятно на счастливого человека посмотреть. Да... У тебя вот все заебись. А мы люди простые. Но выживаем как-то”.
Я хмыкнуў.
“Народ у нас такой. Все перенесет. Все стерпит. Войну вот как-то пережили, и это переживем. И кризис, и хуизис”.
“Какую войну?”
“Ну, Великую Отечественную. Какую ещё. А помнишь, как мы у тебя дома города строили? Из книжек?”
Я ніякіх гарадоў ня памятаў. Пагатоў пабудаваных разам з Макасёвым. Шчыра кажучы, разам з Макасёвым я б ня тое што горад — нават каркасны дом ня ўзяўся б будаваць. Нават туалет. Ды яшчэ з кніжак?