“А ты праўда Макасёў? — спытаў я, паглядзеўшы на тэлефон. — Нешта я засумняваўся”.
“А кто я, по-твоему? — Макасёў прагна ўсмактаў у сябе ўсё, што засталося. — Ты чего? Мы ж с тобой вместе учились. А? Ты чего, братишка? Солнышко в головку бобо? Да... Правду Пискун говорил, задрал ты нос. А чего задрал? Вот что в тебе такого, что ты себя лучше нас считаешь? А, блядь? Что?”
Я памахаў афіцыянтцы. Макасёў схапіў мяне за руку:
“Да ладно тебе. Шутка. Может, и правда ты лучше. Я ж тебя помню. Как тебя учителя облизывали, ты ж у нас лучше всех диктанты писал. И эти, как их, блядь, сочинения. Я просто о чем. Ты нос не задирай. Будь прошче лицом. Я вот с тобой как с человеком. Блядь, даже обнять тебя захотелось. Давай еще по пиву, а? Так хуячит сонце, не могу, надо пива ешче взять. Закажешь?”
Мяне ўратаваў тэлефон. У спадзяваньні, што гэта невядомы, але амбітны прадусар знайшоў, нарэшце, мой нумар, каб прапанаваць мне тысячу сто баксаў за сцэнар мультфільму пра Нільса Хольгерсана, я схапіў яго і сказаў, што слухаю. Слухаю. Слухаю і п-падумаю. Макасёў нецярпліва зьбіраў тлусты пот са сваёй пляшыны ў пакамечаную сурвэтку.
“Вы мне звонили, — прамовіла няўпэўнена трубка. Малады мужчынскі голас. Такія ў капіравальных цэнтрах працуюць. — С вашего номера”.
“Ага, — узрадаваўся я. — Я от Оксаны Ивановны. Мне вам надо пакет передать. Она просила. Я ее сын...”
Трубка нерашуча маўчала.
“Дык... Где мы встретимся? — бадзёра, нібы і ня лета паліла над парасонам, пад якім мы хаваліся з Макасёвым, спытаў я. — Может, давайте поближе к центру? Если вам удобно?”
Трубка ўздыхнула:
“Пакет? Вы ошиблись. Не туда попали”.
“Пачакайце!” — я перазваніў, але мне адказаў той самы голас, голас задушанага летам чалавека, які не хацеў пакетаў, ня ведаў Аксаны Іванаўны і наогул ставіўся да мяне ўсё больш падазрона.
“А что у тебя в пакете?” — спытаў Макасёў і тут жа палез да яго сваімі мокрымі пальцамі.
“Не твое дело”, — кінуў я. Відаць, нумар няправільна запісаў. Ці мама. Хутчэй усё ж мама. У сьпешцы, нявыспаная, сьпінагрызу свайму ня той нумар дала. Лічбу пераблытала. Пакет дала, а нумар ня той. Хоць ты цяпер наўгад звані. Трэба ёй эсэмэс паслаць. І Макасёва паслаць. І ісьці далей, у лета.
“Я пива закажу, — пакрыўджана сказаў Макасёў. — И водочки. За встречу. Ты ж при деньгах, а у меня временные трудности. Девушка!”
“Я в туалет схожу, в макдак, — я падняўся і схапіў пакет. — Закажи, конечно. І пива, и водочки. И закусить”.
“Давай, — Макасёў схапіў з суседняга століка мэню. — Только салатик брать не будем. А то потравимся. Стой. А чего ты с пакетом? В туалет?”
“Там... Там косметика, — сказаў я, цьвёрда гледзячы яму ў вочы. — И прокладки. Я ж пол поменял. Я теперь женщина, Макасёв. Так Пискуну и передай, когда следующий раз увидишь. И всем нашим. И салатик возьми все-таки. С селедкой. Тут такие салатики — пальчики оближешь”.
І, памахваючы пакетам, я пераможна рушыў да мэтро міма агаломшанага Макасёва. А можа, гэта быў і не Макасёў. Схаваўшыся ў цень каля дошкі ахвярам тэракту, я напісаў маці адчайную эсэмэску:
Ty dala mnie niapravilny numar. Nie mahu pieradac pakiet. Cakaju pravilny. Tvoj syn.
Напэўна, я быў адзіны ў гэтым горадзе, хто піша эсэмэскі лацінкай. Шкада толькі, без дыякрытычных знакаў. Мама заўжды сьмяялася, калі я пісаў ёй: cakaju. “Я читаю это як “какаю”, — казала яна пры сустрэчы. — И вспоминаю, как ты был маленьким и правда: какался. В колготки. Тогда все малыши колготки носили. Такие трикотажные. Мальчики голубые, девочки розовые. Представляешь себя в голубых колготках?”
9.
А вось што далей было б з тым Нільсам? Пра гэта думаў я, чалавек лета, выпаўзшы з другога боку Праспэкту і млеючы каля сьветлафора, каб хутчэй нырнуць у засень Аляксандраўскага сквэру. Туды, да Купалаўскага, дзе фантан, дзе дзеці і дзірка ў леце, я, дзіка свабодны пасярод гэтага дня, дэблінскі герой з цэлым пакетам невядомага чаго. Што чакала б яго, Нільса, у той польскай сям’і, што прытуліла хлопчыка, які ўпаў зь неба?
Мама. Адкажы. Напішы. Нумар. Мне патрэбны правільны нумар. Гэты пакет зьвязвае мне рукі.
Ну, Нільс — хлапец, да працы звычны. Узялі б яго ў парабкі, калі ачуняў, дакумэнты справілі б. Ці ня справілі б? Не, тая польская сям’я, на падворак якой зваліўся Нільс зь пяром, заціснутым у руцэ, была не такая дурная, каб адразу прызнавацца, што да іх хлопчык зваліўся. Яны б яго хавалі — а ён бы ім дровы калоў, у хляве прыбіраў, у полі ўпраўляўся б. А за гэта меў бы і хлеб, і мёд, і бігас па вечарах, і новую вопратку.