На плятформе рвануў наперад, але давялося спыніцца, людзі падымаліся па прыступках доўга, як наўмысна сьпіны выстаўляючы: куды лезеш, тут табе ня цэнтар, тут народ жыве, народ памяркоўны і нясьпешны. Побач са мной запаволіла хаду парачка, я паглядзеў незнарок: ого. Здаецца, я іх пазнаў. За ручкі трымаюцца.
“Прабачце, а вы... Вы Бахарэвіч?” — спытаў я нечакана сам для сябе.
“Так”, — сказаў Бахарэвіч, зусім не зьдзівіўшыся. Верхнія зубы ў яго былі роўныя, белыя, а вось зь ніжнімі гамон. Як у мяне амаль. Было відаць, што ён ня надта рады, што я яго пазнаў. Ні хера сабе. Бахарэвіч і Цімафеева ў мэтро. У багатых свае дзівацтвы. Цімафееву я таксама пазнаў, яна была ў сукенцы, і ад сукенкі гэтай, ад яе малюнку дзікаватага і колераў нянаскіх ішоў такі выклік, такое нахабства ў ёй адчувалася, што неяк я разгубіўся. Я ведаў, што яна нядаўна кніжку вершаў выдала. Усё піша і піша гэтая парачка, то ён, то яна, але я цьвёрда вырашыў, што ня буду іх чытаць. Бо я горды. А яны, відаць, сябе невядома кім лічылі. Зоркі, блін. І ўсё-ткі забаўна: Бахарэвіча і Цімафееву на Магілёўскай сустрэць. Проста ў мэтро.
“А што вы тут робіце, калі не сакрэт, спадар Альгерд?” — спытаў я, каб нешта сказаць, і пастараўся прамовіць гэта як мага больш абыякава.
“На лецішча едзем”, — прагундосіў Бахарэвіч. А Цімафеева паглядзела на мяне насьмешліва. Уяўляю, колькі яны зарабляюць. Усё па замежжах катаюцца. І на табе: ст. м. Магілёўская. Машыны ў іх няма, ці што? Цімафеева пацягнула Бахарэвіча за руку, і яны зьніклі ў дзьвярах, нібы некуды вельмі сьпяшаліся. Бахарэвіч абярнуўся і ашчэрыўся. Можа, спадзяваўся, што я аўтографы ў іх папрашу? Хвігу. Я наўмысна адстаў, каб даць ім згубіцца ў натоўпе.
Яшчэ на цёмнай Партызанскай станцыі мне нарэшце захацелася памачыцца — вось што значыць сьпёка сышла, арганізм апрытомнеў ад шоку і ўспомніў пра свае патрэбы. Цяпер ужо лішняе з потам ня выведзеш. Трэба сябе вывесьці, як сабачку, пад нейкае дрэўца. Калі сядзеў, можна было цярпець, а нагамі запрацаваў — і ўсё, бывай, спакой. Добра, што гэта ўскраіна: тут дрэўцаў хапае, падумаў я і зірнуў на тэлефон: да сустрэчы яшчэ хвілін пятнаццаць, пасьпею.
Дзелавым крокам выйшаў насустрач ужо ня страшнаму сонцу, абагнуў кіёск, прайшоўся да рудога ўзьлеску, за якім запраўка зелянела. Доўга выбіраў дрэўца, каб з праспэкту не было відаць. Унізе аўтобусы тоўпіліся: на Сокал, ды на Сосны, ды на ўсялякія іншыя Сны. Дастаў свайго прыяцеля, мокрага, запрэлага, струмень весела выскачыў на траву, прыбіў памярцьвелыя ад сквару краскі, паліўся, пераліваючыся ў промнях утаймаванага сонца. Разам зь ім і сон выйшаў — апаражніўшыся, я адчуў другое дыханьне, галава зрабілася лёгкай і зноў — сваёй. Вось зараз аддам пакет — і можа, не паеду спаць, а паеду на Камсамольскае возера, залягу на якой-небудзь высьпе, высплюся з заплюшчанымі вачыма...
Я зашпіліў прарэх, павярнуўся і тут жа атрымаў рэзкі, сьляпы, моцны ўдар проста ў жывот.
Кароткай шалёнай нагой. У жывот.
“Добра, што адліць далі”, — пасьпеў падумаць я, валячыся ў траву.
Далі-далі. Дагналі і яшчэ раз далі, як бабуля казала.
...і вось тады Нільс напісаў свой першы верш. Ад рукі, на аркушы старой паперы, якую знайшоў у шуфлядзе вінтажнага стала пачатку ХХІ стагодзьдзя...
Іх было двое: адзін лысаваты, круглы, як пень, другі з прыгожымі вуснамі і ўшчэнт прапітымі вачыма. Півам пахлі, півам з гарэлачкай, яршыстыя хлопцы-каўпакоўцы, ангарскія, ангры бёрдз, а нага калышацца, колькі яны выжралі: а нахуй усе падлікі, цяпер яшчэ возьмуць, пачастуюцца ад маіх шчадротаў. Біў пень, ён жа засунуў руку ў мой пінжак, дастаў кашалёк, тэлефон, сунуў сабе ў заднія кішэні, не правяраючы, падхапіў мой злашчасны пакет і сказаў строга: