“Ня сцы. Мужык. У абшчэственных местах”.
Другі ўсё пазіраў на мяне сваімі летуценнымі вачанятамі, ды вусны складваў вутачкай, гожая рожа, гідотная ружа; пакет аддайце, гады.
Пень пайшоў, махаючы маім пакетам, прыгажун за ім, куды яны зараз пойдуць, у Мома, да мамы, мазалі мазаць. Махнулі пакетам, на прыпынак выйшлі. І вось ужо не відаць іх.
Я падняўся: спачатку на кукішкі, потым на піпішкі, потым на донішкі, на апалонішкі, і вось ужо стаяў, аддыхваючыся.
І зноў пра Нільса падумаў.
У 2039 ён напісаў свой першы верш. Ад рукі. На аркушы старой паперы, асадкай, так, так, асадкі нікуды не падзеліся, і верш называўся...
Народу на прыпынку было ня дай божа. Натоўп. Дзесьці тут мяне чакаюць, нецярпліва азіраюцца, набіраюць мой нумар, тэлефон мой зьвініць у кішэні пня, а пню по, яму ўсё по, і пакет у ягонай руцэ пралетарскай (памылка: люмпэн-пралетарскай). А ў маёй няма пакета, таму ніхто не зьвяртае на мяне ўвагі, ніхто, Магілёўская як магіла, шум цішыні пануе вакол мяне, шум Менску, які выплюхнуўся за ўласныя межы.
Я пастаяў на прыпынку, спусьціўся ў падземны пераход, выйшаў з таго боку Партызанскага праспэкту, сеў на бардзюрыну, чалавек без пакета. Міліцыянэр прайшоў, паглядзеў няўхвальна, малады, ладны, пальцы пахнуць ладанам. Паскардзіцца яму, ці што? Хай падыме сваіх па трывозе, далёка пень з прыгажуном не сышлі, прыгажун ногі перастаўляе зь цяжкасьцю, цяжкі напой гарэлачка, і піва ня лёгкі.
Але я ня ведаю, што ў пакеце. Можа, яго нельга паказваць пабочным асобам і міліцыянтам? Можа, Маме ад гэтага будзе кепска. Я люблю маму. Магчыма, я мусіў вярнуцца на прыпынак, знайсьці там таго, каму трэба было перадаць пакет — і сказаць: скралі. Я не вінаваты. Скралі. Шукайце самі, а я пакутнік, ахвяра, я спаць паеду.
І тут, крэсьлячы ўмоўную лінію паміж сабой і прыпынкам на тым баку, я пабачыў іх. Пня і спадарожніка ягонага: як два апосталы, што ад сваіх адбіліся, яны паволі ішлі па Ангарскай наверх, у бок прыватнага сэктару, у напрамку Паўночнага пасёлку. Я бачыў іхныя сьпіны — пагойдваючыся, яны плылі супраць плыні, у цёплым мроіве летняга вечара, бесклапотныя, з потнымі патыліцамі. Прыяцелі.
Ускочыўшы, я шпаркім крокам кінуўся за імі і неўзабаве дагнаў. Трымаючы дыстанцыю, пайшоў, разважаючы, што рабіць. Усё трэба было вярнуць, усё, ды яшчэ адпомсьціць, але на помсту не было часу, на прыпынку чакалі — а можа, ужо плюнулі, ну і сын у Аксаны Іванаўны, колькі яму гадоў? Сорак. Ня можа быць. У сорак пакет умеюць даставіць куды трэба. Падлетак ваш сын, падлетак.
Як Нільс Хольгерсан.
Які ў Бэрліне напісаў свой першы верш. Ад рукі. Верш пад назвай “Карчма “Антарктыда”.
Сам ня ведаю, адкуль да мяне прыйшлі раптам гэтыя словы. А Нільс прыдумваўся ўсё ясьней, усё дакладней і выразьней. І пакет у руцэ пня пагойдваўся так, нібы ня меў да мяне ніякага дачыненьня. Пень і прыгажун дайшлі да прыватнага сэктару, міма праносіліся тралейбусы, каля кафэтэрыяў Ангарскай ангажаваліся мужчыны, а я брыў ды брыў, сьледам за маімі ворагамі-рабаўнікамі, і ня ведаў, што мне рабіць. Яны падышлі да нейкай хаты, загрымела засаўка. Іншы Менск, малы, непрыкметны, сачыў за мной са сваіх нізкіх вокнаў, засохлыя калёнкі цягнулі дзюбы да зямлі, за платамі пляваліся вішнямі. Я стаў каля весьнічак, выцягнуў шыю. Пень з прыгажуном пагрукалі ў дзьверы, але ім ніхто не адчыняў.
“Вотан! Вотан!” — закрычаў пень. А можа, ён Віталіка зваў.
Прыгажун сеў на ганку, закурыў, павесіў галаву. Пень штурхнуў яго нагой, па-сяброўску. Прыгажун скрывіў вусенкі, вочы-песенькі звузіліся, пень паклаў пакет пад ногі, дастаў мой тэлефон, кашалёк, пачаў разглядваць. Штосьці прабурчаў пад нос. На твары прыгажуна распаўзлася ўсьмешка. І вось мой тэлефон паляцеў у кусты. Грошы пень акуратна склаў сабе ў кішэню кашулькі. На кашульцы бліснулі надпісы: усе енастранныя, ахуенныя, надпісы-енкі, сэнсу якіх ніхто зь іх ня ведаў.
Я адышоў на іншы бок вуліцы, стаў за кустамі на горачку зямліцы ля калёнкі, так мне было лепш відаць. Пень выкурыў цыгарэту, паляпаў па маім пакеце і падняўся. Выйшаў на вуліцу, пайшоў хутка, не азіраючыся, каратканогі каратысьцік у красоўках. Дзейнічаць трэба было імкліва: я кінуўся на двор, да прыгажуна, які драмаў на ганку, схапіў пакет, папоўз на каленях у кусты, знайшоў накрыўку ад тэлефона, батарэю, а потым і ўсё астатняе. Ускочыў на ногі. Прыгажун расплюшчыў вочы і паглядзеў на мяне каламутным, шчасьлівым позіркам. Склаў вусны, нібы для пацалунку.
“Ты кто? — спытаў ён нарасьпеў. — Вотан?”
Мне хацелася ўдарыць яго нечым па галаве. Я быў пэўны, што ён прыняў бы гэта з такой самай шчасьлівай усьмешкай. Чортава Ангара. Наркаманскі край. Прыціскаючы апаганены пакет, я выбег на вуліцу і вырашыў, што трэба вярнуцца да мэтро пасёлкам, інакш можна было зноў сустрэць пня. Той, відаць, па дагонку выправіўся. Зараз вернецца. Думаць трэба было хутка, а званіць яшчэ хутчэй.