“Некалі казалі, што гэта прывілей шчасьлівых”, — уздыхнуў Бюхман і пачухаў галаву. — Вось небарака. Ну, што зробіш. А можна крыху... Крыху хутчэй усё ўлагодзіць? Ці вы ўжо скончылі?”
“Не цярпіцца здаць пакой, у якім спаў нябожчык? — засьмяяўся мэдык. — Ну, ён ня з тых мерцьвякоў, якія прыбавяць славы вашаму гатэлю”.
“Паглядзім, — сказаў Бюхман, пачухаўшы грудзі. — І ручнік паслаў. Бач ты... А што гэта ў яго там? Вунь там, сьвеціцца?”
Мэдык выцягнуў з-пад нябожчыка яркі цэляфанавы пакет і паціснуў плячыма.
“Ня думаю, што гэта мае значэньне”.
“Баяўся абасцацца? — спытаў гер Бюхман і нэрвова ўсьміхнуўся. — Прыстойны спадар, нічога ня скажаш. Рэдка хто так клапоціцца пра чужую маёмасьць. Усім бы так. Хоць клапаціся, не клапаціся... Усе там будзем. Там, відаць, таксама гатэль, га? На тым сьвеце? Так што я там не прападу...”
Ён засьмяяўся і выцер вусны ў чорнай сьліне.
“Рэлігія — дурман для народу”.
“Лепш бы гэты небарака пра сэрца сваё падумаў, — адгукнуўся мэдык. — Чым пра старыя прасьціны. Цікавы экзэмпляр. Цяпер такіх самагубцаў рэдка знойдзеш. Курэньне. Алькаголь. Старыя добрыя антыдэпрэсанты... Ня думаю, што ён бавіўся электронкай. Так, старамодны быў чалавек. Цяпер такіх ня робяць. На шчасьце”.
“Ён іншаземец, здаецца. А што да старамоднасьці, як вы сказалі... Цяпер у асноўным ідыётаў робяць, — сказаў Бюхман. — Штампуюць іх, як запчасткі. Нядаўна трое такіх у нас зьнялі пакой. Тут, па калідоры налева. І з акна птушак у парку пачалі біць, ультрагукам. Раніцай іду, па ўсім парку птушыныя трупы. А саміх і сьлед прастыў. Месяц ціха было, як на могілках. Цяпер вось дзяцел пасяліўся нарэшце. Чуеце?”
“Моладзь ёсьць моладзь, — прымірэнча прамовіў мэдык і схаваў інструмэнты. — Стрэс, гармоны... Паляваньне на птушак некалі добра прыдавалася на тое, каб здымаць напружаньне. Спорт карысны для здароўя. І наогул жывёлы. Некалі людзі ў заапаркі хадзілі — дзіўна, але ім дапамагала”.
Усе зірнулі на яго з інтарэсам, нават чалавек каля акна паставіў на тумбачку сваю каву і шумна глынуў сьліну.
“Не, вы не падумайце, — мэдык замахаў кароткімі рукамі. — Я толькі кажу, што...”
“А мы і ня думаем, — сказаў раптам чалавек каля акна. — Мы слухаем дзятла. Чуеце? Дзяцел у шатах, нябачны ў ранішнім тумане, высяляе з дрэва чарвячкоў”.
І праўда: за акном зноў пачуўся стук.
“Як у гатэлі, — прамовіла пакаёўка, і ўсе азірнуліся. — Чарвякі жывуць там, як у гатэлі, ніхто пра іх ня ведае, нікому яны не цікавыя. Апрача дзятла, канечне”.
“Айсу! — усклікнуў Бюхман. — Табе што, няма чым заняцца? Спадарства, давайце ўжо канчаць, тут жа ўсё ясна, сэрца, памёр у сьне. Але мы ж — мы жывыя! Кожны мае права на кавалак хлеба з маслам”.
Ён з абурэньнем махнуў рукой у бок высокага спадара ля акна і пачаў нецярпліва калупацца пальцам у вуху, разглядваючы на сьвятло вушную серу, як быццам зьбіраўся яе зараз зьесьці.
Тэрэзіюс Скіма дапіў каву, непрыязна паглядзеў на Бюхмана і сплюшчыў у руцэ плястыкавы кубак.
Гаспадар гатэлю... Ён жа жылец, ён жа адміністратар, ён жа ахоўнік і начны парцье. Ён жа кухар, махляр і сутэнэр. Кудлатая палыселая галава, чырвоная футболка, пінжак з камуністычным значком, падраная на жопе джынсавая спадніца. Яшчэ паўтары сотні гадоў таму казалі, што ў Бэрліне камуністых больш за ўсё сярод швайцараў. А цяпер самымі зацятымі камуністымі зрабілася дробная буржуазія. Гэты горад столькі перажыў: ваймар і маніякальныя мары, змрочны нож Муру і эўфарыю канца гісторыі, тэрарызм і тахелес, танкі і танцы — і зноў вярнуўся туды, дзе пачынаўся. У свой вобраз сталіцы вар’ятаў. У сваю эўрапейскую ноч... І Бюхман быў анёлам гэтай ночы. Тоўстым і сквапным ваякам начнога войска.
Скіма наматаў на палец бародку зь серабрыстым матузком — і асьцярожна вызваліў. Матузок, раскруціўшыся, нібы жывы, упаў на грудзі. Бюхман... Скіма ведаў такіх прахвостаў, якім дастаўся некалі сямейны бізнэс, дастаўся, калі ім было па дваццаць і ў галаве ў іх гудзела адна рэвалюцыя. Не прывучаныя да цяжкай працы, яны імгненна занядбалі бацькоўскую справу. Усе ўладальнікі гатэляў у гэтым раёне былі на адзін твар, усе думалі толькі пра тое, як бы прапусьціць праз свае цесныя кабінкі як мага больш вось такіх дурняў і няўдаліц кшталту гэтага мерцьвяка на ложку — там, унізе, каля рэцэпцыі, ужо стаяла пара чарговых кліентаў, якім трэба было схавацца ад гораду на адну ноч, пакуль новы дзень не засуне іх у электрычку і не шпурне ўніз, на цёплыя і смаркатлівыя вуліцы, дзе ім зноў не пашанцуе. Пра птушак Бюхман, канешне, схлусіў: яму проста заплацілі за тое, каб пазабаўляцца, насамрэч яму няма справы да нейкага там парку за вокнамі, да птушак, была б воля Бюхмана, ён здаў бы і гэты парк, падзяліў бы яго на цесныя квадраты і браў бы за кожны квадрат як за нумар на адну асобу, з нацэнкай за экалягічнасьць.