Стараясь смягчить свою вину, подсудимый Козлов пытался доказать, что Наталья вела себя нечестно. В частности, он заявил, что она получила перевод на сумму в 150 рублей из Ташкента, от знакомого по имени Владимир. Проверка этого факта опровергла лживое клеветническое заявление Козлова.
Какие же причины способствовали такому тяжелому концу семейной жизни Козловых?
Их брак был случайным. Взаимной любви у них не было, взаимная помощь отсутствовала, равноправие супругов — этот непреложный закон семейной жизни — было попрано, взгляды на жизнь и общественные обязанности были различными. Общественные организации, профсоюзные, комсомольские коллективы не вникали в их жизнь, не помогли наладить правильные взаимоотношения.
Советские люди в своих письмах выражают свое возмущение и требуют сурового наказания убийцы.
“Такому — не место среди нас! Это было не просто убийство, а исступленное кромсание полумертвого тела”.
“Такому — не место среди нас! Гадов, мерзких насекомых сбрасывают с тела и уничтожают. Выродков, подонки старого общества мы так же безжалостно сбрасываем со здорового тела нашего общества. Мы требуем высшей меры наказания — расстрела!”
“Мы просим применить к убийце самую высшую меру наказания — расстрел! Это отбросы общества, сорняк, засоряющий чистые поля, и этот сорняк надо безжалостно уничтожать”.
К этому голосу трудящихся присоединяю голос обвинителя и я и требую на основании Указа от 30 апреля 1954 года применить к Козлову Виктору Михайловичу высшую меру наказания — расстрел”.
“Я, вядома, апусьціў сёе-тое, — сьціпла сказаў Маці, паглядзеўшы на гадзіньнік. — Як усё ж прыемна, што нарэшце падзяліўся гэтым скарбам...”
“Але чаму гэта скарб?” — спытаў Скіма.
“Бо гэта геніяльна, Тэрэзіюс. Вось якія гэта былі людзі — людзі ідэі. Крымінальнікаў і палітычных яны судзілі па розных законах, але выпальвалі калёным жалезам і тых, і другіх, і трэціх. Усё жывое, што ня служыць ідэі, мусіць загінуць. Толькі ідэя можа апраўдаць усё — і толькі ідэя мае права абвінавачваць! Калі б я жыў у той час, я быў бы спачатку камуністам, а потым нацыстам!”
“Вось як”.
“Я люблю паразважаць пра тое, як бы гэтая гісторыя выглядала ў нашыя дні. У эпоху так званай Новай Дэмакратыі, — ухмыльнуўся па-хлапечы Маці. Няўжо і ў мяне такая самая юная ўсьмешка, падумаў Скіма. — Дык вось. Калі б гісторыя адбывалася ў Райху, нічога б не зьмянілася. Прагучала б такая самая прамова і такі самы прысуд. Цяперашнія расейскія законы нічым не адрозьніваюцца ад законаў 1954 году. Яны нават стражэйшыя. А вось перанясем яе ў нашу Эўропу. Па-першае, усе гэтыя фэміністкі проста не далі б місіс Казловай захаваць гэты шлюб. Яе адправілі б у таемны лягер, дзе вучаць самаабароне і псыхалягічнаму супрацьстаяньню. І яна б вярнулася і справакавала ягоную агрэсію. Але за гэта не панесла б аніякага пакараньня. Наадварот — гэтыя ваяўнічыя бабы скарысталіся б ёй як чарговым сьцягам. Па-другое, і бяз гэтага Казлоў усё роўна знайшоў бы яе рана ці позна — інстынкты так лёгка не заб’еш. Знайшоў і закалоў бы — але пракурор папрасіў бы для Казлова найвышэйшую меру ў эўрапейскім разуменьні гэтага слова. То бок утульную турму з усімі зручнасьцямі на марскім беразе, дзе Казлоў мог бы гадоў пяць займацца творчасьцю, самаўдасканаленьнем, пашырэньнем сваіх духоўных даляглядаў. Да ягоных паслуг былі б бясплатнае порна для задавальненьня натуральных патрэб, інтэрнэт, паездкі ў краязнаўчыя музэі з мэтай перавыхаваньня і смачныя абеды тройчы на дзень за кошт дзяржавы. Па выходных — віскі, рыбалка, футбол. Разумееш, Скіма? Мне брыдка сабе ўяўляць, што цяпер, у гэты самы момант тысячы такіх містэраў казловых адпачываюць у эўрапейскіх турмах. Мярзотных казловых, гадаў і шкодных паразытаў, якія распладзіліся на здаровым целе Эўропы, прыхадняў, якія лезуць туды, дзе слабое месца, дзе можна схавацца і піць кроў Эўропы, трэба зьнішчаць. І гэта магчыма толькі ў імпэрыі — там, дзе ўлада не баіцца быць жалезнымі шчыпцамі і рваць без анэстэзіі. Я мару, каб нашы настаўнікі і гіды Люўру, Пінакатэкі і Прада пісалі лісты ў парлямэнт: мы патрабуем сьмерці для ўсіх, хто яе заслугоўвае, а найперш для чужынцаў, якія поўзаюць у нашых гарадах, карыстаючыся нашай жа праславутай гуманнасьцю!”
“Так, — кіўнуў Скіма, адкідваючы коўдру. — Гэта было б цудоўна”.
“Я зноў забалбатаўся, — усьміхнуўся Маці, паціраючы твар. — Зараз я прыйду да цябе, а потым я пакіну свайго прыгожага сябра тут, з бутэлькай шампанскага, і пабягу... Гэтыя расейцы ня любяць спазьненьняў, хаця самі — самая непунктуальная нацыя... Дарэчы, а што ў нас тут? Што мы хаваем у такім элегантным заплечніку?”