“Выговорились?”
“Не знаю”.
“А кто знает? Ладно, не волнуйтесь, уже неважно. Вообще-то я вот что пришел сказать. Можете спокойно идти домой. У нас к вам вопросов больше нет”.
“Как это нет?” — кажу я і разумею, што мне як мага хутчэй трэба знайсьці прыбіральню.
“Нет. Нету, — паціскае ён плячыма. — Все в порядке, закон вы не нарушали, а если какой-то и нарушили, то не тот, который в нашей компетенции. Вскроются новыя факты — вызовем. Хотя какие тут факты. Все ясно, все как на ладони. Интересное, конечно, дело, на фоне остальных, с особенностями... Но мы разобрались”.
Я не сыходжу. Сяджу і гляджу на яго, як быццам гэта я тут галоўны.
“Олег Олегович!”
Я дрыжу. Я ня ведаю, што мне сказаць.
“Олег Олегович, идите, вы свободны!”
Я глытаю сьліну. Я з раніцы нічога ня еў, у роце кісла, я хачу памачыцца, але не сыходжу.
“Хотите еще что-то услышать? — зьдзіўляецца ён. — Ну ладно. Могу в двух словах поделиться. Кашкан во всем призналась, рассказала, как было дело. Как она придумала какой-то тайный язык, балбутто... От слова “болтать”, конечно. И с Козловичем на нем переписывалась. Детский сад! А потом задурила головы вам и Бундасу, а больше всех этому, Козловичу Денису. Который в нее тоже влюбился, дурак молодой. Приставал, проходу не давал. А она с ним покрутила, а потом дала ему от ворот поворот. Парень от любви несчастной из окна и выбросился. А перед этим ножиком на коже у себя стишки написал какие-то. На этом их тайном языке. Хотите знать, что он написал? Кашкан нам перевела. Что-то вроде: мы лёгкие, как бумага, падаем в пропасть и орем. Это он ей написал, на балбутто этом ихнем. У него психический срыв случился, бывает. В таком возрасте гормоны еще как шалят...”
Ён падышоў да дзьвярэй, нецярпліва пазвоньваючы ключамі.
“А вам, Олег Олегович, советую: вы поосторожней с этими малолетками. Сами должны понимать, с ними свяжешься, можно под статью загреметь. Я то вас понимаю, в чем-то...”
Ён панізіў голас і па-змоўніцку ўсьміхнуўся.
“А вот у нас здесь не поймут... Вы уже не молодой человек, старше меня. Пора уже успокоиться. Вы женаты?”
“В разводе”, — сказаў я і выбег у калідор. Ледзь пасьпеў да прыбіральні. Гасудараў муж зьдзіўлена паглядзеў, як я рву дзьверы ня ў той бок. Больш я яго ня бачыў.
У школе мы пасьля такіх аблягчэньняў казалі, парадзіруючы тэлевізійную рэкляму: “Счастье есть”. Зашпіліўшы штаны, я паглядзеў на сябе ў бруднае люстэрка і выйшаў на калідор. Паўсюль кіпела праца, недзе крычалі, недзе ўшчувалі, недзе маўчалі так, што лепш бы з тых кабінэтаў чуўся крык. Я выйшаў міма дзяжурнага на ганак і глыбока ўдыхнуў паветра. Закурыў і павольна пайшоў па вуліцы туды, дзе былі ліхтары, людзі, сьмех, дзе шумеў горад М. Мой горад. Я вырашыў дайсьці пехам да свайго дому з мэмарыяльнай шыльдай. Мне не было куды сьпяшацца.
У кафэтэрыі нейкага гастраному я купіў два піражкі зь мясам і зьеў іх тут жа, каля касы, выціраючы пальцы аб паліто. Прайшоў па Кнорына да Дому кіно і па бульвары Талбухіна рушыў на праспэкт. Недзе там я ўпершыню сказаў Козьліку пра лёгкасьць. Працытаваў яму Імрэ фон Штукара — але не сказаў, што гэта цытата. Мне хацелася, каб ён думаў, што гэтыя прыгожыя словы напісаў я. На паперы. Ад рукі. Так, як я ўмею і люблю.
На бульвары было даволі шмат людзей — у горадзе пацяплела, лаўкі былі занятыя моладзьдзю, прыкладна Козьлікавага ўзросту. Я чуў урыўкі іх размоваў — не, Козьліка на іхным месцы я ўявіць ня мог. Козьлік быў не такі. Гэтыя былі цяжкія, падуладныя зямлі, на якой ім собіла нарадзіцца. Яны жылі паводле законаў яе прыцягненьня, слухалі яе і ступалі на яе ўпэўнена, бо ведалі, што яна будзе іх насіць яшчэ доўга, пакуль ня стоміцца. А Козьлік быў як слова, напісанае на паперы. Яны зьнікнуць, а Козьлік застанецца.
Да мяне раптам падбег сабака. Высокі, ладны паляўнічы сабака ў бліскучым ашыйніку. Я інстынктыўна адхіснуўся, схапіўшыся за край лавачкі. А ягоная гаспадыня ўжо бегла мне насустрач.
“Карлотта! — крыкнула яна. — Фу! Фу. Ко мне!”
Я прысеў на лавачку і закурыў. Сучка тыцкалася мне ў калені вострай пысай, азіралася на гаспадыню, але не сьпяшалася пакінуць мяне ў спакоі. Я паглядзеў у сабачыя вочы, мне было цікава, ці можна пабачыць у іх нешта, што сьведчыла б пра натуральную патрэбу сабакі ў падпарадкаваньні. Але я так і ня змог нічога ў іх прачытаць. Нібы гэта была кніга на зусім іншай мове.
Гаспадыня падышла, круцячы ў руках павадок, надзела яго на паслухмяную, тонкую сабачую шыю.
“Извините, — кінула яна, аблізнуўшы вусны. — Убежала. Шею вытащила, и как умудрилась? Вырвалась и убежала. Но она не укусит. Тем более вы ей, смотрю, понравились”.