Падмануў настаўніка той панда. Але гэта ўлетку было. На зіму панда ўжо не такі хітры, голад ня цётка, лезе панда да чалавека, спадзяецца нешта з поля ўхапіць, бадзяецца па ўзьлеску, позьні грыб шукае ці тое, што на полі засталося...
Адзін толькі стары Касмач хваліўся, што панду ўпаляваў. Праўда, ужо тады, калі праверыць немагчыма было. “Дзе ж той панда, дзядзька?” — “У пузе тваім!” — трос кадыком Касмач. “Што, укусна было? А то ж!” Касмач ахвотна іх мясам частаваў, нібы па дабрыні сваёй, а насамрэч плацілі яму, кожны сваёй паслугай. Маўчун неяк у малодшага Касмача запытаўся: “А праўда, што бацька твой панду ўпаляваў і мы яго ўсе елі?”
“Вядома, — важна адказаў малодшы Касмач. — Матка зь цёткай таго панду абдзіралі, а я бачыў. Тоўсты панда папаўся, знаеш, как выглядзіт? Сьпераду, как сьвіньня, а ззаду, как курыца, а лапы мядзьведжыя”.
“Брэшаш, Касмач!”
“Ну ладна. Праўду скажу, — Касмач зрабіў сур’ёзны твар. — Знаеш, на каго пахож?”
“На каго?”
“На цібя! — і Касмач пачынаў качацца па траве, рагочучы і заціскаючы пуза рукамі. — На цібя он пахож, Маўчунок! Выліты ты! Панда! Ды я з дуба насёр на твайго панду! Якая розьніца, што жэрці! Галоўнае, у нас, Касмачоў, мяса заўжды ўдосталь, а вы, галыцьба, нам за гэта работу чорную робіце! Вам скажы, што за мяса — дык самім захочацца ў касмачы! Дык вось хуя вам, мы самі рашым, каго мясам карміць, а каму ў полі гарбаціцца!”
Добра, што забралі таго Касмача ў маскалі. Спакайней стала, ня трэба мазгі на яго, ёлупа, марнаваць.
Так думаў Маўчун, крочачы побач з бацькам да лесу. Позірк у бацькі рабіўся ўсё больш учэпісты, насьцярожаны, пільны — так яму хацелася хоць гэтым разам панду здабыць. Бацька ўглядаўся ў зусім ужо блізкія зарасьнікі, то там галінка калыхнецца, то там куст загайдаецца, але не, не паказваўся панда, а калі і сядзеў паблізу, дык нічым не выдаваў сваёй прысутнасьці.
Яны ўвайшлі ў халодны лес, патыкаліся, пастаялі, паслухалі. Прыклаўшы палец адзінай рукі да вуснаў, бацька павёў Маўчуна па нейкай знаёмай аднаму яму сьцежцы. Прайшоўшы па ёй хвілін дзесяць, яны спыніліся, бацька нахіліўся да моху, прынюхаўся, расчаравана выпрастаўся.
“Трэба далей ісьці”.
Яны павярнулі да сьветлага боку, трэба было яго трымацца, каб хоць знак заўважыць, што далей праход закрыты. Маўчун глядзеў на бацьку і разумеў: усё, зьняверыўся ён, сам ведае, што схаваўся панда, абхітрыў іх. Можна да ночы тут блукаць — ня вылезе зьвер. Будзе сачыць за імі сваімі вачыма хітрушчымі, пакуль ня сыдуць людзі зь ягонага царства. Ведаць бы, як ён выглядае. У інтэрнэце пра панду нічога не было. А мо і было некалі даўно, ды сплыло. Інтэрнэт жа таксама не бяздонны, так у школе вучылі, на занятках па інфарматыцы.
“Тат, — Маўчун ступаў з бацькам сьлед у сьлед. — А адкуль у нашым лесе панды?”
“А я табе не расказваў? — недаверліва азваўся бацька. — Ну, гэта вядомая гісторыя...”
“Раскажы”.
“Слухай. Ну дык вось. Некалі стаяў за сто кілометраў ад нашага лесу такі горад Мінск. Самы вялікі на Западнай граніцы. Чаго толькі ў Мінску тым не было. І падземная чыгунка, і аэрапланы, і парк дрымлэнд, дзе тышчы людзей драмалі на сонейку, для рэлаксацыі. І хмарачосы. А самая прыгожая вуліца там называлася Ротмістрава. Яшчэ яе Праспект называлі. Самы доўгі на Западнай граніцы, між іншым. А пасярод таго Мінска стаяў задапарк. Ведаеш, што такое задапарк? Гэта такое месца, куды паслы з усяго сьвету прыяжджалі, кітайскія, вінасуэльскія, мерыканскія, і дажа з Антаркцікі, і падарункі прывозілі. А прывозілі яны ня толькі каўры ды ўкрашэнія, а і розных дзівосных жывёлаў. Самых неверагодных, якія толькі бываюць. А яшчэ дзікароў усякіх. У падарунак. Каб мінчанам тым дрэмлюшчым была пацеха. А каму ня хочацца на дзівы паглядзець? Усім хочацца, а ня ўсім дано. Ясна, што ўся гэтая жыўнасьць пужалася, калі яе да нас у Расію прывазілі, засунуць тую скаціну ў клетку — яна і цісьнецца да прутоў, палохаецца людзей. Задам павернецца і стаіць, як здранцьвелая. Мінчане на дупы глядзяць і забаўляюцца. Таму і назвалі гэтае месца: задапарк...”