“Га? — бацька дакурыў і сплюнуў. — Канешна, можна. Цэарэцічаскі ўсё можна. Галоўнае — вучыся добра, сынок. І менш па куратніку шастай. А то нешта ты там доўга бавішся... Што ты там робіш?”
“Нічога, — пачырванеў Маўчун. — Гусей люблю”.
“Ну ладна, — бацька падхапіў дубальтоўку. — Хадзем ужо”.
“А што з той бабкай стала? — спытаў Маўчун, калі яны зноў увайшлі ў прыкметна пахаладнелы лес. — Памерла ад старасьці?”
“Ня ведаю, — кінуў бацька, думаючы пра сваё. — Пэўне ж, памерла. Яна ўжо тады такая старая была, што ніхто ўжо і ня верыў, што яна некалі нарадзілася. Кажуць, яе ў бальніцу аднойчы забралі. А з бальніцы ўжо сыны да сябе ўзялі. І больш ніхто пра тую бабку ня чуў. Дзесьці ляжыць на пагосьце. Ну, зямелька ёй пухам. Нічога пра тую бабку благога ня чуў. Калі і была ведзьма, дык для людзей варажыла. Толькі што з папом пра такое не гавары. Папы такіх бабак дужа ня любяць...”
“Чаму?”
“Патаму шта...” — і тут бацька збляднеў, замёр на месцы. А потым асьцярожна пачаў здымаць дубальтоўку з пляча.
“Што?”
“Цссс”, — незадаволена сьціснуў ён зубы.
Яны пастаялі крыху — цяпер і Маўчун пачуў, як недзе даволі блізка трашчыць вецьце. Нешта мільганула між дрэваў.
“Стой тут, — прашаптаў бацька. — Нікуды не хадзі. Пазваню табе”.
І кінуўся жабаю ў гушчар.
“Што там?”
“Панда, мабыць”, — толькі і пасьпеў Маўчун пачуць бацькаў шэпт, і сьпіна ягоная зьнікла за дрэвамі.
Маўчун прысеў на паваленае дрэва, паклаў на калені сетку. Праверыў тэлефон — сувязі не было. Заставалася спадзявацца на бацькава ўменьне арыентавацца ў лесе. Бацька быў не тутэйшы, але таксама вясковы, вясковы ды лясны чалавек — мабыць, ужо ж ня згубіцца. Бацька ёсьць бацька.
Ён дастаў акраец хлеба, адкусіў. Цікавая гісторыя пра бабку. Цікавая найперш тым, што Маўчун уявіў сабе, як жа доўга стаяла на беразе возера тая мёртвая хата. Што была некалі жывая, і людзей вакол яе хапала, і машын, і было гэта ўсё ў тыя дагістарычныя часы, калі...
І тут трэск пачуўся ўжо зусім зь іншага боку. Маўчун ускінуўся, асьцярожна падняўся, імкнучыся не шумець, і схаваўся за шатамі паваленага дрэва. Выглянуў з густога вецьця — і вачам сваім не паверыў.
На тую невялікую прагаліну, дзе яны толькі нядаўна стаялі з бацькам, прыслухоўваючыся да дзіўных гукаў, выйшла, азіраючыся, невядомая істота.
Хоць якая ж невядомая.
Дзеўка гэта была. Дзеўка. Хай і цяжка было ў гэта паверыць. Бо ў такім рыштунку яе можна было за каго хочаш прыняць, толькі не за дзяўчыну.
Сама яна была ў чорным: вузкія штаны, вайсковыя боты, цесная куртка, на якой паблісквалі ланцужкі ды маланкі. На галаве — шапка чорная, як у танкістаў. А за ёй, недарэчна і сьмешна, цягнуўся шэры сьветлы парашут — як шлейф ад вясельнай сукенкі, такія любяць разглядваць у інтэрнэце ягоныя аднаклясьніцы, калі дураць сабе галовы Магіяй і красатой.
Дзеўка выйшла на прагаліну, агледзелася і павяла тонкімі прыгожымі ноздрамі.
А затым хутка і спрытна адчапіла парашут і пачала разьдзявацца. З-пад шапкі высыпаліся валасы: доўгія, сьветлыя, пухкія, лёгкія, як азёрная вада ўлетку. Як зачараваны, Маўчун назіраў яе ператварэньне: яна скінула куртку, боты, штаны і хутка засталася у ўчым маці нарадзіла. А нарадзіла яе маці такой, што Маўчун нібы бачыў перад сабой гусачку сваю ненаглядную. Ня дзеўка гэта была, а сама дасканаласьць. Ён ня мог адвесьці вачэй ад яе белай скуры, ад смочак на грудзях такой ідэальнай формы, што Маўчун ледзь не задыхнуўся. Яму так захацелася да яе дакрануцца, што ў яго ажно далоні засьвярбелі. Але цуд працягваўся нядоўга — маладзіца расшпіліла заплечнік, які быццам прырос да яе курткі, так ён быў шчыльна ўпакаваны, дастала адтуль звычайную адзежу, у якой іхныя бабы хадзілі, і пачала імкліва нацягваць яе на сваё чароўнае цела. Маўчуну плакаць хацелася ад таго, што цуд на ягоных вачах сканчаўся, згасаў, і нічога ён ня мог зрабіць, каб прымусіць імгненьне спыніцца.
Маладзіца адзелася, як скурай новай абрасла, і абвяла вачыма гушчар.
І тады ў Маўчуна зазваніў тэлефон.
Халера на тую мабілку. То яна ня ловіць, то каля самай зямлі, за паваленым дрэвам, раптам працуе, як нічога ніякага.
Маладзіца, канешне, успудзілася. Але ня так, як дзеўкі пужаюцца. А як жывёла драпежная: за пару сэкундаў яна ўжо стаяла над Маўчуном, вачыма загадваючы яму падымацца, а ў твар Маўчуну глядзеў пісталет.
“Ты хто?” — спытала яна строга, але з палёгкай.
“Маўчун мяне зваць”, — сказаў Маўчун, не адчуваючы страху. Ужо ж ён ды ведаў, якая яна насамрэч. Нешта падказвала яму, што яна ня будзе страляць. У яго дык дакладна.
“І што ты тут робіш?”
“Панду з бацькам ловім”.